Zomerverhaal

Ping..  Ik werp een blik op mijn telefoon.

Josje, leuk! ……… Ze zijn onderweg naar Parijs… wat enig! Snel stuur ik een berichtje met goede wensen voor de reis en mooi weer.

Parijs… Verstandige mensen. Elke dag is het rotweer, maar zij pakken de auto en gaan wat leuks doen! Vier hele dagen lang!

Ik kijk om mij heen en zie een rommelig kantoor.
Dat is niks nieuws, het is hier altijd rommelig.         
Als ik op een waardeloze grauwe regenachtige zomerdag niks beters weet te bedenken dan eens een keer op te ruimen, een neiging die me heel af en toe overvalt, is mijn eerste actie, zodra ik alles overzichtelijk voor me heb, mijn ordelijke stapels papier weer overhoop halen in de hoop schrijfsels of aantekeningen terug te vinden die geruime tijd uit het zicht bleven.
Als ik niet zo gauw iets kan vinden dat ik kan plaatsen en waar ik blij van word, loer ik argwanend naar de papierversnipperaar, alsof die uit zichzelf hapt wanneer hij trek heeft.

Het wordt lichter buiten en droog. Opgelucht huppelen mijn vingers over de toetsen van de tekstverwerker. Nog even een paar zinnen en dan ga ik eropuit. Ik zal ontsnappen aan het trieste idee van beter geen vrij nemen omdat het niet leuk is om weg te gaan met die regen.. Ik ga op internet kijken of er nog een leuk plekje te boeken is op een van de eilanden.

Klaar! Ik strek mijn armen hoog boven mijn hoofd en beweeg mijn schouders naar links en rechts. Dan sta ik op.

Ping… Josje ….. och god, wat sneu nou, schoonmoeder in het ziekenhuis.. ze komen terug.

Ik boek Terschelling. Vanavond om zes uur gaat de boot.