Vriendinnen deel 2

Twee jaar later.

Na het overlijden van Tobias pakte Hetty vrij snel haar werk op het advocatenkantoor op.
Marleen had haar aangeboden om bij haar in het gastenhuis te komen wonen, maar dat had ze afgeslagen.
Ze vond dat ze zichzelf de tijd moest gunnen om aan het alleen zijn te wennen. Buiten dat zou het heen en weer reizen naar haar werk een dingetje worden.
Stiekem vond Marleen het jammer, want ze woonde praktisch alleen in de grote villa in Rotterdam, omdat Onno meer in Canada zat dan dat hij thuis was.
Daar kwam bij dat Olga sinds kort naar Nijmegen was vertrokken voor haar studie..
Daar had ze het moeilijker mee dan ze wilde toegeven. Ze miste haar heel erg.

De eerste maanden na het overlijden van Tobias gingen Marleen en ik vaak naar Hetty om samen te eten; met Marleen erbij werd er gekookt en als ik alleen kwam aten we doorgaans in de stad, want Hetty en ik zijn nu eenmaal geen keukenprinsessen.
Langzamerhand vielen Hetty en ik terug in onze oude patronen.
Voor Marleen lag dat anders, mede omdat ze al zo lang geen baan meer had.

De eerste weken van haar studentenleven kwam Olga elk weekend vanuit Nijmegen naar huis.
Het viel haar op dat haar moeder, ofschoon ze dat probeerde te verbergen, het moeilijk had als zij zich op zondagavond klaarmaakte voor vertrek.
Daarom bracht ze haar moeder op het idee om eens iets leuks voor zichzelf te doen..
“Mam, weet je wat jij zou moeten doen?
Een reis naar Canada boeken; papa zal niet weten wat hij ziet en dan blijf je daar een paar weken logeren…
Dat is de ultieme verrassing!”

Onno spendeerde daar zoveel tijd omdat hij betrokken was bij de bouw van een groot wintersportcentrum.

Maandagochtend belde Marleen mij om erover te praten:
”Ha Teddy, heb je even?”
“Jazeker, zeg het maar…”
“Olga was het weekend hier en zij vindt dat ik op reis moet gaan. Volgens haar doe ik er goed aan om een paar weken naar Canada te gaan om Onno te verrassen.”
“Dat is een geweldig idee! Wat houd je tegen?”
“Tja, je kent me, ik ben niet zo’n reiziger. Ik heb een hekel aan vliegen… en ik vind het ook niet gezellig om alleen te gaan.”
“Vraag of Hetty met je mee wil! Na Tobias werkt ze alleen maar. Dit is precies wat ze nodig heeft!”
“Dat denk ik ook.
Maar weet je wat ik nog liever zou willen?
Dat jij ook meegaat! Dat we met ons drieën gaan.
Wat zeg je daarvan?”
Even was ik sprakeloos. “Met ons drieën…” herhaalde ik… en dan:
“Ja! Waarom ook niet? O ja! Ik zie het helemaal zitten!”
“Doe je het?”
“Als ik vrij kan krijgen… dat gaat zeker lukken!
Wanneer had je willen gaan?”
‘Het liefst zo snel mogelijk, nu het weer nog goed is en aan het einde van de reis pikken we nog een stukje Indian Summer mee.
Dat moet zo mooi zijn en nu gaan wij het zelf meemaken!”
“Wat dacht je van aanstaande vrijdag. Dan heb je het hele weekend om Onno blij te maken en Hetty en ik vermaken ons wel zolang.
Zal ik de tickets regelen?” bood ik aan. “En we moeten natuurlijk een huurauto hebben…”
“Wacht even met de tickets tot ik Hetty gesproken heb!”

Een uurtje later ging de telefoon…

“Het gaat door Teddy, Hetty gaat ook mee!”
“Dan gaan we operatie Canada nu starten!!”
“Gekkerd! Eerst zag ik er tegenop en nu heb ik er zo’n zin in!
Ik kan wel zingen van geluk!”
“Ja ja… de liefde roept!”
“Natuurlijk ook wel een beetje… maar wij, Hetty, jij en ik… dat is toch wel het mooiste van alles!”
“Laat Onno dat maar niet horen, anders verliest je verrassing zijn glans!”

In het uurtje dat ik wachten moest had ik alvast de tickets besteld, zij het onder voorbehoud.
Ik stuurde een bevestiging en liet het reisbureau gelijk een auto voor ons regelen op het vliegveld van Vancouver.
Het werkterrein van Onno lag in Valemount, een nieuw skigebied  in de buurt van Jasper.

Er volgden een paar leuke drukke dagen van winkelen om de benodigdheden voor de reis aan te schaffen en het overdragen van werkzaamheden… en toen was het opeens vrijdag.

Marleen haalde eerst Hetty op en daarna mij, zodat we geen drie auto’s zo lang hoefden te parkeren.

Zodra ik instapte zei Marleen:
“Weten jullie wel dat het vandaag vrijdag de vijftiende is?”
“Ja, hoezo?” vroeg ik. “Ik hoopte op vrijdag de dertiende, dan zit het vliegtuig niet zo vol!”
“Dat is allemaal bijgeloof!” vond nuchtere Hetty.

“Gaan we met de KLM?” wilde Hetty weten..
“Nee dame, wij vliegen Canadees met Air transat,” zeg ik.
“Dat was de voordeligste optie.”
De drukte viel inderdaad mee. Wij zouden om twaalf uur vliegen.
We benutten onze tijd om de winkeltjes te bekijken.
Ik scoorde een leuke trui en een paar heerlijke boeken.
Ondanks het feit dat ik een e-reader bij me had, kon ik het niet laten om op de boeken los te gaan.
Marleen had de favoriete drank van Onno gekocht en ook iets om te lezen en Hetty schafte zich een chique jasje aan met een paar lederen handschoenen in een bijpassende kleur.
“Ik lees jouw boeken wel en als ik ze uit heb de boeken van Marleen.” deelde de slimmerd mee.

Eindelijk was het tijd om de gate op te zoeken.
We kregen plaatsen naast elkaar.
“Vind je ons er wel als ervaren reizigers uitzien?” vroeg Marleen zich af.
“Jazeker, vooral jij!” knikte ik.
Ze wierp me een wantrouwende blik toe.
“Heus!” voegde ik er aan toe en Hetty, die met Tobias de halve wereld had rondgereisd, voegde eraan toe: ”We zien er prima uit en Onno weet straks niet wat hij ziet! Zijn wereldse vrouw die zomaar even op zijn werk langskomt!”

De vlucht verliep voorspoedig en na tien uur landden we in Vancouver.
Onze horloges gaven de Nederlandse tijd aan, tien uur in de avond, maar toen was het in Canada pas een uur in de middag.
We haalden onze auto op en waren verrast dat het zo’n mooi exemplaar was.
Er stond een rode Jeep Grand Cherokee voor ons klaar en ik vond hem zo mooi dat ik gelijk achter het stuur kroop om te kijken hoe het “voelde”.

Hetty stapte naast mij voorin en Marleen kondigde aan onderweg een tukje te doen op de achterbank.

Hetty, de meest bereisde van ons drieën, zette de route uit op de cruise control en toen vertrokken we noordwaarts.
Het was een lange rit die bijna acht uur zou gaan duren, maar ter wille van Marleen besloten we in een keer door te rijden waarbij Hetty en ik elkaar zouden afwisselen achter het stuur.
We hadden uitgerekend dat we ’s avonds om een uur of tien zouden arriveren.
We gingen ervan uit dat we, eenmaal ter plekke, met hulp van Onno een B&B in de buurt zouden vinden om te overnachten.

Na de vliegreis viel de lange rit ons behoorlijk tegen; we hadden geen slaapplaats geboekt voor onderweg en moesten daarom  doorrijden.

Weliswaar vermoeid, maar blij dat we er waren, reden we Valemount binnen.
We stopten bij een nieuw uitziend landhuis met een ruime veranda aan de voorkant.

Hetty en ik lieten Marleen voorop gaan terwijl wij onderaan de trap bleven wachten en ons bij voorbaat verkneukelden over het verbaasde gezicht dat Onno zou trekken.
Marleen belde aan en draaide zich even naar ons om terwijl ze blij lachend haar hand op haar hart legde.

Er klonken voetstappen en de deur werd geopend.
Een knappe donkerharige jongedame deed de deur open.
“Good evening, is Onno in?” Marleen glimlachte vriendelijk tegen de jonge vrouw, waarvan ze dacht dat het wellicht de huishoudster was.
Deze keek haar verbaasd aan zonder iets te zeggen.
“Sweethart, who is there?” klonk de bekende stem van Onno terwijl hij kwam aanlopen.
Hij was niet verrast, maar verbijsterd!
Hij pakte de jonge vrouw bij de arm en trok haar achter zich.
“Wat doe jij hier?” vroeg hij…
Marleen begreep er niks van. Was dit haar Onno, met wie ze al zo lang samen was..?
“Ik kwam je verrassen,” zei ze. “Mag ik niet binnenkomen?
Hetty en Teddy zijn er ook!”
“Je kunt zomaar niet…” begon hij.
En toen weer:  “Wat moet je hier? Dit is geen plek voor jou!”
Hetty en ik klommen de trap op.
“Dag Onno,” zei ik… “verrassing!!!”
Hetty trok zich niks van zijn rare gedrag aan.
“Sorry Onno, “ zei ze, “Ik moet heel nodig plassen!” en ze schoof razendsnel langs hem heen naar binnen.
Overrompeld ging hij aan de kant en Marleen en ik stapten eveneens de hal in.
We kwamen in een prachtig huis terecht. Niets wees erop dat het iets tijdelijks was.
“Wat woon je hier mooi Onno!” zei ik.
“Vanmorgen om acht uur Nederlandse tijd zijn we van huis vertrokken en we hebben er een rit van acht uur opzitten vanuit Vancouver, en dat allemaal om jou blij te verrassen.”
“Ja,” deed Hetty een duit in het zakje. “We zijn al vierentwintig uur in touw en heel moe, want we hebben een nacht overgeslagen om jou en Marleen een romantisch weekend samen te gunnen.”

De jonge vrouw verstond blijkbaar geen Nederlands, dus ze begreep niet wat er aan de hand was, maar wel dat er iets mis was.
Ze stond tegen Onno aan en pakte zijn hand vast, terwijl ze naar hem opkeek om uitleg te vragen.
Marleen vroeg: “Onno, wie is dat meisje en wat doet ze hier?”

Dat was een overbodige vraag, want het was wel duidelijk wat hier speelde.
Onno had hier een tweede leven met een jongere vrouw.
Zijn verhalen over zijn provisorische behuizing bleken gelogen en als het ene gelogen was, was de rest waarschijnlijk ook niet waar.
Onno gaf geen antwoord.
Daarom richtte ze zich maar op de vrouw: “I am Onno’s wife! We have a daughter together, her name is Olga. Who are you?”
De vrouw gaf geen antwoord en drukte zich nog dichter tegen Onno aan; ze schudde aan zijn arm en keek dringend naar hem op: “Onno, who are they?”

“Ik ga Olga bellen,” zei Marleen.
“In Nederland is het nu zeven uur, dus ze is wakker.”
Ze liet zich op de comfortabele bank zakken en grabbelde in haar tas naar haar telefoon.

Onno schrok: “Doe dat nou niet, je moet haar niet belasten met het feit dat het tussen ons al een tijd niet zo lekker meer loopt.”
“Is dat zo?” Marleen wist niet hoe ze het had.
“Het enige dat ik weet is dat je na het overlijden van je ouders het bedrijf van je vader hebt verkocht en toen dat allemaal rond was, wilde je naar Canada om je technische dromen na te jagen.”
“Je bent anders prima verzorgd achtergebleven!” wierp Onno op.
“Ik heb de schitterende villa van mijn ouders aan jou gelaten en..“
“Stop!” Marleen keek hem ijzig aan.
“Je hebt nooit laten merken dat het over was tussen ons.
Als je naar Nederland kwam wist je niet hoe snel je mij in bed moest trekken, want je had me zo gemist!” schampert ze.
“En na een paar dagen vertrok je weer omdat je zogenaamd niet gemist kon worden bij de aanleg van dat wintersportcentrum.
Zo te zien heb je hier een heel andere trekpleister!
Je bent een vies ventje als je het doet met een meisje dat net zo oud is als je dochter.”
“Eden is dertig!”
“Oh… is dat Eden?” ze keek haar aan. “Well Eden, you should go now, because I take over from here.
Eden trappelde met haar voeten…:
“Onnoo!”
Onno boog zich naar haar over en sprak zachtjes in haar oor.
Ik zag tranen opwellen in haar ogen.
Ze duwde Onno van zich af en liep de kamer uit met een harde knal van de deur.

“Je vindt het vast wel goed dat ik koffie voor ons maak?”
Marleen liep naar de keuken.
“Daar zijn we wel aan toe na die bijzonder hartelijke ontvangst van jou.” Ze trok de kastdeurtjes open.
“Heb je eten in huis? Niet veel bijzonders zie ik. Je wilt vast wel een pizza voor ons halen toch?”

Onno probeerde zijn ongastvrije gedrag goed te praten:
“Had van te voren laten weten dat jullie zouden komen, dan had ik daar rekening mee gehouden.
Dan had ik alles geregeld voor jullie ontvangst.”
“Natuurlijk!” Marleen knikte hem liefjes toe.
“Je moet weten dat de “verrassing” een idee was van je dochter, je weet wel Olga, dat meisje dat je wel eens ziet als je even in Nederland bent.”

“O mijn god,” Onno sloeg beide handen tegen zijn hoofd. “Ik was overdonderd..  en ja… dat kwam niet zo aardig over. Kun je nu even gewoon doen?
Drink jullie koffie en dan zal ik die verdomde pizza wel halen!”

Zodra hij vertrokken was nodigde Marleen ons uit voor een bezichtiging van de woning.
“Kom meiden, laten wij het liefdesnestje gaan verkennen..”
We begonnen op de bovenverdieping.
Het huis was aanzienlijk ruimer dan het van de buitenkant leek.
Ik vond dat het mooi in elkaar stak. Er waren vier slaapkamers, waarvan twee met een badkamer. De twee kleinere werden gebruikt als kantoor en bergruimte.
Marleen ging het eerst naar de master-bedroom en de daarbij behorende badkamer. De badkamer had een groot tweepersoons ligbad.
“Moet je kijken!” riep ze.
Hetty had ondertussen iets anders ontdekt.
Ze was de trap opgegaan naar de bovenste verdieping en daar bevond zich een atelier.
In het schuine dak-gedeelte zat een groot raam dat nu, in de avond, uitzicht gaf op de sterrenhemel.
Er stonden schilderijen tegen de wand.
“Dit is beslist niet slecht,” oordeelde ze.
Met de toppen van haar vingers haalde ze een voor een de schilderstukken naar voren om naar de afbeelding daarachter te kunnen kijken.
Op een daarvan was Onno te herkennen; hij zat voorover gebogen op een krukje in een positie die enigszins deed denken aan een bekende afbeelding van Auguste Rodin: De Denker.

“Als dat het werk van Eden is, heeft ze toch meer talenten dan wij dachten,” Hetty zette de stukken voorzichtig terug.

Onno kwam terug met twee reusachtige pizza’s’.
De ene was een margarita en de andere was belegd met stukjes kip en veel groenten.
Hij zette de beide dozen op tafel en informeerde wie er een Pellegrino of een biertje bij lustte.
Hij klapte de dozen open en de dames vielen er on-damesachtig op aan.

Onno keek toe en schudde zijn hoofd.
“Oude tijden herleven.. kijk toch eens aan: de drie musketiersmeisjes…”
Ik stak mijn Pellegrino omhoog. “Proost Onno!”

Marleen bleef uitdagen.
“Ik heb mijn vriendinnen een rondleiding door jouw huis gegeven..”
Onno trapte niet in de val.
“Dat wist ik wel,” zei hij. “Ik ken je precies… ik ken je beter dan je jezelf kent.”
“Mooie badkamer heb je,” ging ze verder.
“Dat weet ik. Jullie passen gemakkelijk met jullie drieën in dat bad.”
We kunnen hier wel met ons drieën blijven slapen he?”
“Natuurlijk kan dat. We hebben twee slaapkamers met op beide kamers een dubbel bed. Dat heb je toch wel gezien?
En jij mag als eerste kiezen waar je wilt slapen.”
Marleen keek ons beurtelings aan.
“Wie van jullie twee wil met mij slapen?”
“Bedoel je dat de overblijver bij Onno in bed moet?”

Dat werd een inkoppertje.

“Ach.. Onno kijkt niet zo nauw,”
We vonden het allemaal grappig, alleen Onno vond het niet leuk.
Ik had geen zin om alles nog verder op de spits te drijven en wilde alleen maar een nacht goed slapen.
“Ik slaap wel op de bank,” bood ik aan.
“Als je een kussen en een deken voor me hebt Onno, dan komt het helemaal goed.”

Ik werd wakker van de telefoon.
Het was Olga.
“Goedemorgen meisje,” zei ik.
“Het is hier al bijna weer avond!”
“Je hebt gelijk. Ik ben nog niet helemaal wakker.”
“Ik belde eerst mijn moeder, maar ze nam niet op.”
“We waren gisteravond allemaal erg moe en ik denk dat ze de telefoon heeft uitgezet om door te kunnen slapen.
We zijn meer dan vierentwintig uur achter elkaar in touw geweest en met name het laatste stuk naar Valemount viel ons zwaar.
Vanaf Vancouver zijn we met de auto gegaan, maar het was een stuk verder dan we gedacht hadden.”
“Jullie hadden ook kunnen vliegen vanaf Vancouver.”
“Hadden we jou er maar bij gehad, dan waren we niet zo dom geweest.”
“Houd die gedachte vast tot het volgende reisje, want ik wil er graag eens op uit! Dan zou ik jullie kunnen gidsen!”
“Je bent een lieve schat,” zeg ik.
“Straks, als je moeder wakker is laat ik haar bellen.
Ben je nu thuis of in Nijmegen?”
“Thuis… hier staat de wasmachine en… ik ben verantwoordelijk voor het huis! Morgen ga ik weer.”
“Natuurlijk! Ik wens je een fijne dag verantwoordelijke dame!”

Ik sloop door het huis, mijzelf afvragend welke badkamer ik zou kunnen gebruiken.
Aangezien het niet in mijn bedoeling lag om iemand wakker te maken, wilde ik niet kloppen.
Met enige moeite kreeg ik de knip van de deur en stapte naar buiten. Dit deel van de property was gisteravond bij de tour van Marleen niet aan bod gekomen. Tot mijn verrassing lag er een zwembad achter het huis. Ik stak een teen in het water en werd prettig verrast omdat het water is niet koud aanvoelde; de temperatuur was aangenaam.

Ik keek om mij heen en zag geen buren, helemaal niets of niemand waardoor ik mij bespied zou kunnen voelen
Op mijn kussen op de bank wist ik een badhanddoek.
Helaas had ik geen badpak, maar omdat iedereen nog sliep, zou niemand zich aan mij storen…

Ik stapte uit mijn broek, deed mijn T-shirt uit en dook het water in.
Het was heerlijk verkwikkend en ik voelde het restje vermoeidheid van de vorige dag oplossen.
Na een aantal baantjes te hebben getrokken liet ik mijzelf op mijn rug op het water drijven.
Mijn ledematen maakte ik zo lang ik kon en mijn pezen en spieren genoten van het rekken en strekken.
Toen trok ik mijn armen en benen in en maakte een ronde rug die ik losmaakte door met mijn schouders te draaien.
Tenslotte plantte ik mijn voeten op de bodem en wilde het bad uit gaan.

Tot mijn grote schrik stond daar aan de rand van het zwembad een stevig gebouwde man in een zwembroek.
Ik sloeg mijn handen voor mijn borsten en wist niet anders uit te brengen dan: “Towel please?” terwijl ik op de handdoek wees. Hij draaide zich om, pakte de handdoek en zei: “Alstublieft!”
“Wilt u zich omdraaien alstublieft?”
“Liever niet, maar… sorry… of course.”
De handdoek was niet groot genoeg om mijn gehele lichaam te bedekken, maar zolang de man in mijn zichtveld was, liep ik achteruit met de handdoek voor mij, terwijl ik mijn bundeltje kleding voor mijn achterkant hield.
Om de hoek van het huis draaide ik mij om en liep met bonzend hart naar binnen.
Oh… dit was gênant, zo vreselijk gênant!

Wakker of niet… ik ging nu naar de badkamer van Marleen en Hetty, ik kon echt niet zo rond blijven lopen.
Mochten we hier nog wat blijven, bijvoorbeeld omdat het stof tussen Onno en Marleen was neergedaald, dan zou ik vandaag nog een badpak kopen.

Alleen Hetty was op de kamer.
Zoals altijd zag ze er prachtig uit.
Toen ze mij zag schoot ze in de lach.

“Wat heb jij nou gedaan, waar ben je geweest? We hadden je al gemist. Onno wilde ons meenemen om te ontbijten, maar ik zei dat ik op jou wilde wachten.
Het leek me dat ons “liefdeskoppel” heel wat uit te vechten had.”

“Je bent een schat,” zei ik.
“Ik ga me even klaarmaken en dan moet ik je wat vertellen…”
“Schiet maar gauw op! Je maakt me nieuwsgierig!”

Gewassen en gestreken, zou mijn moeder zeggen, kwam ik al snel weer tevoorschijn.
Mijn haar was nog nat, maar dat stoorde mij niet, dat droogde vanzelf.
Tijdens het drogen harkte ik er af en toe met mijn vingers doorheen, dan kwam het helemaal goed.

“Wat mij nu oprecht gelukkig zou maken, is een heerlijk ontbijt.
Wist je dat er een zwembad achter het huis is?
Ik heb heerlijk gezwommen!”
“Dan gaan we nu naar die ontbijttent van Onno en daar ga jij me dat onthullende zwemverhaal vertellen.”
“Hoe weet jij dat…”
“Tja, lieverd, je komt binnen in je blootje met een te kleine handdoek voor je en een plukje kleding tegen je billen, daar moet een geweldig verhaal achter zitten!”
Jetty doet net of ze niet hoeft te lachen, maar dat heeft een averechts effect.
“Oké, jij trakteert!” zei ik.
Zo sleepte ik in ieder geval een gratis ontbijt uit mijn schande.

Nadat ik mijn avontuur met woord en gebaar in geuren en kleuren had voorgedragen, lag Hetty in een deuk!
Ze was dodelijk nieuwgierig naar de man die ik aan de rand van het zwembad had aangetroffen.
Ze zou vast aan Onno gaan vragen wie dat geweest kon zijn.
“Hetty, dat doe je niet!!” Ik keek haar dreigend aan…
Keihard zei ze: “Je hebt je verhaal aan mij verkocht voor een ontbijt! En het was nogal een ontbijt.. Ik had nog nooit zo’n groot ontbijt gezien…”
Weer moesten we onbedaarlijk lachen…
“Weet je, ik ben advocaat! Ik eis hoor en wederhoor!”
“Oké, ga je gang maar, ik ontken alles of ik zeg gewoon dat jij daar in het zwembad lag.”
“Ik heb een getuige…” ze zong het bijna.
“Nee… Hetty, alsjeblieft, zeg dat het niet waar is.”

Hoe meer tegengas ik gaf, hoe meer plezier ze had.
De afgelopen twee jaar had ik haar niet een keer zo vrolijk gezien.
Als mijn manke haar kon helpen om weer onze oude Hetty te worden, dan moest dat maar.

“Kan ik je omkopen?”
Geen antwoord.
Ten einde raad zei ik toen maar: “Zullen we gaan?”
“Waar wil je heen?”
“Naar het zwembad natuurlijk!”
“Waarom?”
”Voor een reconstructie, dan speel jij mij!”

Voor we naar huis gingen, liepen we een sportzaak binnen en daar kocht ik een leuk rood badpak.
Ik kon best tegen een grapje, maar ik wilde mijzelf niet weer letterlijk te kijk zetten.
Toen we de oprit opreden, ontdekten we dat Marleen en Onno nog niet terug waren.
Ze namen in ieder geval de tijd om uit te zoeken hoe of wat.
Ik nam Hetty mee naar de achterkant van het huis en liet haar het zwembad zien.

“Het is heerlijk warm water,“ prees ik aan; maar het gevaar van haar dat na een zwempartij niet meer onberispelijk in model wil, maakte het voor haar onmogelijk.
Ik gaf het op.

We besloten lekker te gaan liggen lezen op een ligstoel bij het zwembad.

Voor het avondeten kwamen Onno en Marleen weer boven water.
Ik had Marleen nog steeds niet kunnen vertellen dat Olga die ochtend had gebeld.
Toen we haar zagen stonden we op om haar te omhelzen.
We stelden geen vragen.
Mocht ze behoefte voelen om iets met ons te delen, dan waren we er voor haar en als die behoefte er niet was, was het ook goed. Ze ging gelijk Olga bellen.

Onno kwam met een biertje naar buiten.
“Zo dames, hebben jullie een mooie dag gehad?” vroeg hij.
Ik keek hem peilend aan om uit te vissen of hij misschien de “getuige” van Hetty was.
Ik gooide een visje uit. We hebben lekker gegeten in die ontbijttent van jou en daarna gewinkeld. Ik heb een badpak gekocht.
Ik wees naar het zwembad.
“We mogen er toch wel gebruik van maken?”
“Natuurlijk! Al zou je in je blootje willen zwemmen; dan nog zou dat  mogen.”
Ik lette scherp op zijn uitdrukking, maar zijn gezicht verried niks.
Mijn blik verplaatste zich naar Hetty.
Ook haar uitdrukking verraadde niets.
“Ik heb om zeven uur een tafel besproken.” meldde Onno.
”Gaat iedereen mee? Ik breng ook een gast mee, Vadim, een vriend van mij. Hij logeert altijd boven de garage als hij hier is.”

Marleen kwam erbij:
“Veel liefs voor iedereen van Olga, en speciaal voor jou!” zei ze tegen Onno.
“Onno, gaan we gewoon casuel?” vroeg ik.
“Ja! We vieren jullie komst en ik ben blij dat jullie er zijn.”

Na de ontvangst van de vorige avond hadden we niet op zoveel hartelijkheid gerekend.
Hij klonk oprecht.

Marleen had nog een nieuwtje.
“Half oktober heeft Olga een week herfstvakantie; ze is van plan om voor vrijdag de dertiende een vlucht naar Vancouver te boeken en vandaar komt ze met een binnenlandse vlucht deze kant op. Is dat oké Onno?”
“Beter dan dat bestaat niet! De hele familie met de beste vrienden bij elkaar.”

“Hallo allemaal”
“Daar hebben we Vadim!” Onno staat op.
“Vadim, dit is Marleen,” Vadim neemt haar hand en merkt op:
“Je hebt een mooie vrouw, Onno!”
Onno wijst beurtelings naar Hetty en mij:
“Dit zijn Hetty en Teddy, de twee beste vriendinnen van Marleen. Jullie kennen Vadim nog niet, maar hij is oké dames! Sterker nog… hij is mijn beste vriend.”
Ook wij krijgen een hand.
“My pleasure..”
Hij kijkt mij in de ogen en onmerkbaar voor de anderen knipoogt hij en geeft mijn hand een extra kneepje.
Ik ben zo opgelucht dat hij de anderen niets laat merken van onze ontmoeting die ochtend, dat ik hem wel kan zoenen!
“We zijn er allemaal, dan kunnen we gaan!”
De auto van Onno staat voor de onze en hij houdt galant het portier open voor Hetty en Marleen.
“Misschien wil jij bij Vadim instappen?” vraagt hij mij.
“Dan hebben we de plaatsen beter verdeeld.”

De Jeep van Vadim heeft een stoer vierkant model.
Hij zit er al in en ik ga naast hem zitten.
Voorzichtig kijk ik opzij en direct weer voor me als ik merk dat hij mij ongegeneerd bekijkt.
“Wees gerust, ik ga je niet verraden Teddy,” zegt hij rustig.
Dan zet hij de zware motor aan en volgt Onno.
“Ik was zo blij dat je niets liet merken, ik kon je wel zoenen..”
Lieve god, wat zeg ik nu weer voor idioots, schoot het door mij heen..
“Bij wijze van spreken dan…” probeerde ik mijn impulsiviteit recht te breien.
Hij reageerde niet, dus dacht ik dat mijn opmerking hem was ontgaan.
We stopten voor een typisch Canadees restaurant.
Omdat wij niet hoefden te rijden, bestelden we een fles Canadese Chardonnay.
Tijdens het eten kwamen de verhalen los en we kwamen er door Vadim al snel achter dat Onno niet alleen voor de fun in Canada zat, maar dat hij een gerespecteerde vakman was en een geliefde probleemoplosser.
Vadim was piloot en had zodoende Onno leren kennen.  
Op zijn beurt kreeg hij te horen dat Hetty advocaat was en ik verpleegkundige.
Van Onno hoorde hij dat Marleen laborante was , maar zelf zag ze zich als huisvrouw en moeder.

Marleen werd milder, maar vertrouwen deed ze Onno niet.
De slechte ontvangst en de jongedame die aan zijn arm hing die hij “sweetheart” noemde, bezorgde haar een schrijnende pijn.
Gisteravond had ze besloten om vandaag te vertrekken, maar Onno vond dat tegenover Hetty en mij onverantwoord.
Marleen had zich vanaf Vancouver door haar vriendinnen laten rijden en had zelfs wat kunnen slapen, maar Hetty en ik hebben niet alleen dat hele eind gereden, maar elkaar ook wakker moeten houden.
Valemount biedt genoeg vertier en het zou zonde zijn om daar niet van te genieten. En zo gebeurt het.

Marleen kan zo lang ze maar wil in Canada blijven.
Voor Hetty en mij ligt dat anders,
Hetty kan max drie weken wegblijven en ik vier weken.
We spreken af dat Hetty met het vliegtuig naar Vancouver gaat en Marleen en ik vertrekken een paar dagen later met de auto.

De tijd vliegt. We zijn met een boot het water op geweest, hebben waterpartijen bewonderd en op het land hebben we beren gespot.
Natuurlijk hebben we het nieuwe wintersportcentrum bekeken.
Het ziet er modern en stijlvol uit!

Dan is het zover dat we Hetty op het vliegtuig gaan zetten.
Haar lege plek is voelbaar.
Zodra ze weg is heb ik het idee dat ik voorbereidingen moet treffen voor onze terugreis naar Vancouver.

Inmiddels is er het een en ander veranderd.
Onno en Marleen kunnen het steeds beter vinden samen en Onno is gek op haar kookkunsten.
Marleen slaapt weer samen met Onno. Er viel niets aan te verbergen, ze straalde helemaal.
Dan komt het laatste weekend in zicht.
“Marleen, heb je nog iets nodig voor onderweg? Ik doe nog een paar laatste boodschappen!” Vragend kijk ik haar aan.
“Kom eens Teddy,” Ze trekt me mee de kamer in en we gaan aan de tafel zitten.
Nadenkend kijkt ze me aan en zegt: “Ik wist al die weken niet wat ik wilde. Eerst wilde ik alleen maar weg.”
Ze pakt mijn handen in de hare.
“Ik weet dat ik jullie, Hetty ook, onverdiend heb buitengesloten.
Dat was niet omdat ik jullie niet vertrouwde of omdat ik ondankbaar ben voor alles wat jullie voor mij hebben gedaan. Nee.
Jullie zijn de liefste en fijnste vriendinnen die er bestaan en nu ga ik iets ergs doen, ik laat je in de steek.
Ik moet bij Onno blijven.
Wij houden nog steeds van elkaar en als ik mijn huwelijk wil redden moet ik hier blijven.
Dat betekent dat ik jou helemaal alleen dat rot end naar Vancouver laat rijden.”
Ze begint te huilen.
Ik sta op en sla mijn armen om haar heen.
“Lieverd, ik ben zo blij dat we op tijd waren om het voor jullie op de valreep in orde te krijgen. Daar doen we het voor.
Er is niets aan de hand. Ik vertrek gewoon twee dagen eerder zodat ik onderweg kan slapen. Opgelost!”

Onno stapt binnen met Vadim in zijn kielzog.
”Wat is er? Waarom ben je zo verdrietig?”

Ik doe een stapje terug en laat Onno begaan.
Snikkend bekent ze dat ze niet naar huis wil, maar dat ze bij hem wil blijven en dat ze het tegelijkertijd zo erg vindt om mij in de steek te laten.

Onno’s blijdschap kent geen grenzen.

Vadim en ik wisselen een blik en verdwijnen stilletjes naar buiten.
“Je hoorde het? Ze blijft! Goddank is het weer helemaal goed tussen hen.”
“Maar waarom is ze dan zo overstuur?”
“Ze vindt dat ze mij in de steek laat, omdat ik alleen naar Vancouver terug moet rijden. Maar… dat heb ik er graag voor over! Ze is te lief en ze maakt het zichzelf te moeilijk.”

“Misschien is daar een oplossing voor. Ik ben hier omdat Onno mij gevraagd heeft een vliegtuig op te halen in Vancouver.
Als ik daar vrijdag maar ben, kan Olga met mij terugvliegen.
Ik zou een vlucht bespreken voor die tijd… , maar…”
Hij kijkt me aan…
“Stel dat jij mij een lift aanbiedt naar Vancouver, dan kunnen we samen gaan.
En zouden we nog iets eerder weggaan, dan kan ik je onderweg het een en ander laten zien… bovendien weet ik waar je behoorlijk slapen kunt.”

“Yes!! High five!”
Ik hief beide handen gelijk omhoog voor een dubbele high five.
Vadim schoot in de lach.
Hij stak zijn armen naar me uit en ik vloog er zomaar in.

Natuurlijk zou ik het nooit hebben toegegeven, maar zonder Vadim had ik zomaar op de Noordpool terecht kunnen komen.
Autorijden gaat mij prima af, maar navigeren is niet mijn ding.

En zeker zo belangrijk… Ik vind Vadim leuk!!!
Echt waar! Ik Teddy, de gelukkige vrijgezel…

Wij vertrokken maandag al.
Marleen was helemaal opgelucht en vrij van schuldgevoel.
Samen met Onno zwaaide ze ons na zolang ze ons konden zien.

Het werden heerlijk dagen met Vadim.
We reden om beurten en de tijd vloog te snel voorbij.
De eerste nacht sliepen we op gescheiden kamers.
De tweede nacht was er slechts een kamer beschikbaar, met twee dubbele bedden.
Toen waren we verkocht!
De resterende tijd konden we niet van elkaar afblijven.

Volgende maand komt Vadim naar Nederland en voor de kerst reis ik met Olga naar haar vader en moeder.
Hier begint een nieuw hoofdstuk uit ons leven