Vijf mannen

Energiek stapt de dame de antiekzaak binnen.
Ze knoopt de sluiting van haar wax-regenjas los, schudt zich als een poedel en veegt haar voeten stevig af op de designmat. Dan trekt ze de regenhoed van haar hoofd, legt hem over een vaas en tovert een grote blauwe zakdoek tevoorschijn, waarmee ze eerst haar gezicht en vervolgens haar bril schoonpoetst. Ze kijkt om zich heen, focust op Denise en stevent op haar af.

‘Wat een weer!’ moppert ze verontwaardigd. ‘Je kan nog geen hond de straat op sturen.’
‘Nee, maar het is goed voor de boeren,’ doet Denise luchtig. De dame snuift.
‘Kan ik iets voor u doen?’ vraagt ze dan vriendelijk. ‘Of wilt u eerst even rondkijken?’
‘Ik ben Mies van Heiningen en ik zoek een schommelstoel.’
‘Dan bent u aan het goede adres, mevrouw van Heiningen.’
Denise heeft de gewoonte de namen van de klanten die zich voorstellen te herhalen, want dan beklijft het beter.
Ze verzoekt de dame haar te volgen. Ze leidt haar door een doolhof van antiek meubilair: rijen kasten, commodes, al dan niet met marmer afgedekt, ingelegde bureaus en compleet ingerichte kamers.
Daarachter is een ruimte waar een aantal schommelstoelen staan.
Ze zijn gemaakt van verschillende materialen.
Zo staat er bijvoorbeeld een eenvoudige boerenstoel van grenenhout, van het type dat je in een Amerikaanse film op de veranda van een boerenhuis ziet staan, maar er is ook een chique exemplaar van mahonie dat bekleed is met hand geborduurde stof waarop een romantisch motief van een bloemenmeisje op een schommel is aangebracht.
Deze stoel schommelt niet, zoals de gewone schommelstoelen, op rondbogen, maar op veren. Er zijn stoelen waar je alleen in kunt zitten en daarnaast ook grotere modellen, de zogenaamde love-seats.
Complete schommelbanken staan er en er is zelfs een schommel waar je met wel acht personen achter elkaar op kunt zitten.
Die laatste is eigenlijk een buitenschommel.
Mevrouw van Heiningen kijkt verbaasd om zich heen: ‘Ik wist niet dat er zoveel soorten schommelstoelen zijn, ik wil er een hebben waarin je prettig met een kindje op schoot kunt zitten… kunt wiegen…’

Denise knikt begrijpend: ‘U heeft zeker kleinkinderen?’
‘Kleinkinderen? Dat dacht ik toch niet!’ Ze draait zich om naar Denise.
‘Als er eens iemand op bezoek komt met een kind dat huilt, dan neem ik dat kind op schoot in de schommelstoel; daarvan wordt het rustig en dan is het stil.’
‘Oké…’ knikt Denise.
De dame kiest uiteindelijk een klassiek mahonie exemplaar op rondbogen. Ze gaat er in zitten en knikt tevreden: ‘Deze zit heerlijk… ja, precies wat ik voor ogen had.’
‘Wilt u hem bezorgd hebben of kunt u hem zelf meenemen?’
‘Mijn auto is te klein, dus ik wil hem graag bezorgd hebben, maar niet direct.’ Met enige tegenzin komt de dame uit haar gerieflijke stoel.
Ze lopen terug door de zaak naar het kantoor waar Denise haar klant iets te drinken aanbiedt terwijl zij de bon klaarmaakt.
‘Dus u wilt de stoel bezorgd hebben, maar niet direct… als ik u goed begrijp?’ Denise schuift bij haar aan tafel.
‘Inderdaad, dat kan niet omdat ik de hele zomer op de camping sta.’
‘O, wat leuk.. nou ja, het zou natuurlijk plezieriger zijn als het weer wat beter was. Staat u op een camping hier in de buurt?’ Denise is vol belangstelling.
‘Ja… ik blijf daar tot half september en dan ga ik terug naar huis.’
‘Vindt uw man het niet vervelend dat u de hele zomer weg bent?’
‘Man? Ik heb helemaal geen man! Ik wil geen man! Die mannen zijn allemaal hetzelfde en ze willen maar één ding!’ Woest kijkt mevrouw van Heiningen naar Denise.
‘Ik weet waar ik het over heb, ik heb vijf mannen gehad, dus vertel mij niks over mannen… één ding willen ze… één ding!’
Geschrokken wil Denise zich verontschuldigen, maar mevrouw van Heiningen hoort haar niet.
‘Vijf mannen heb ik gehad!’ herhaalt ze.
Er volgt een diepe zucht waarna ze rustiger verdergaat: ‘ Toen ik zestien was overleed mijn moeder plotseling. Toen moest ik thuis blijven om voor mijn vader en mijn vier broers te zorgen. Ik moest eten koken, wassen en het huis schoon houden. Zij staken geen vinger uit, alles lieten ze mij opknappen. Ik had het zo naar mijn zin op school, maar ik moest eraf. En thuis wilden ze maar één ding!’

Ze kijkt Denise treurig aan: ‘Eén ding kind, een man wil verzorgd worden.’