Vakantieleed

Vijf jaar geleden, voor Ruby het huis uit ging om in
Nijmegen te gaan studeren, werd ze verrast met een
veelbelovend telefoontje:
“Ha studente,” grapte haar vader.
“Voordat je geheel en al door je studie wordt opgeslokt,
lijkt dit me een mooi moment om op vakantie te gaan.
Ik heb een bungalow gehuurd in Zuid-Spanje in de regio
Andalusië. Je hebt daar alles! Cultuur en vermaak…
Ik zou het heerlijk vinden als je meegaat!”
Ruby slaakte een verrast gilletje en vroeg gelijk:
“Dit is helemaal leuk!… Wanneer gaan we? Wil je mij een
foto van het huis mailen?”
Het enthousiasme van zijn dochter maakte Frank blij.
Hij vertelde er niet bij dat zijn vriendin Karin en haar
dochter Luna ook van de partij zouden zijn…

Het was de derde dag in Spanje.
Eerlijk gezegd vond Ruby het verblijf daar maar saai:
“Pap… wanneer gaan we nou eens iets leuks doen!”
Ietwat afwezig keek Frank op van zijn laptop: “Mmm…”
“Ja, als je niks met mij wilt doen, waarom vragen jullie
mij dan mee? Bij jullie draait alles om Luna!”
Ze keek hem verongelijkt aan en imiteerde Karin:
“Nee, we gaan niet naar de stad, want dat vindt Luna
niet leuk! Je moet rekening houden met je kleine zusje
Ruby! Het is voor haar ook vakantie…!”
Ze stak haar tong uit tegen haar vader en zei:
“Ik ga naar buiten, ik vermaak mijzelf wel.”
Bij de deur kon ze het niet laten er nog aan toe te
voegen:
“Als Luna alleen maar binnen wil spelen, dan vraag ik me
af waarom jullie haar mee hiernaartoe hebben genomen.”
“Ruby, kom even terug!” Frank klonk streng.
Opstandig liep Ruby terug de kamer in.
“Ik begrijp dat het hier tot nu toe voor jou niet zo leuk
is…” zei hij.
“Niet zo leuk? Helemáál niet leuk!”
Hij stak zijn hand op om haar te temperen.
“Daarom ga ik jou nu iets vertellen wat ik je liever later
had verteld, in ieder geval pas ná de vakantie.”
Hij stak zijn hand uit, maar ze deed haar handen op haar
rug.
“Het is niet zo dat we Luna willen voortrekken bij jou;
integendeel, jij bent mijn dochter en ik wil dat jij het fijn
hebt. Maar Luna is niet gezond. Ze heeft een spierziekte
waardoor zij erg snel moe is.
Jij daarentegen bent één brok energie en je wilt actie!
Dat begrijp ik.”
Ruby wilde hem in de rede vallen..
“Nee, je moet me even laten uitpraten. Deze vakantie
met ons vieren was niet handig van mij.
Ik had iets voor jou-en-mij moeten plannen, maar dat is
wijsheid achteraf.
Ik wilde Karin, met alle zorgen die zij nu heeft, niet alleen
met Ruby achterlaten.”
Hij tikte naast zich op de bank.
“Kom even zitten.”
Ruby bleef staan, keek hem onbevangen aan en kwam
met haar oplossing: “Als Luna zo moe is, laten we dan
zo’n leuke strandkar huren; als we daar kussens in leggen
kan ze gewoon met ons mee!”
Haar vader keek haar verdrietig aan.
“Lief dat je meedenkt en het is helemaal niet zo gek wat
je voorstelt; maar waar het om gaat is dat Luna niet lang
meer te leven heeft. Je weet al dat ze een spierziekte
heeft en bij de vorm die zij heeft wordt o.a. ook het hart
aangetast.
Haar hart wordt steeds slechter en we hadden gehoopt
dat we hier een fijne vakantie met elkaar zouden hebben;
maar met deze warmte wordt haar conditie zo zwaar
belast dat we het niet aandurven met haar op stap te
gaan.
Beteuterd staart Ruby naar de grond.
“Dat vind ik wel zielig voor haar… en ook voor Karin,”
“Inderdaad is het een heel verdrietige toestand!” beaamde
haar vader.
“Wat gaan we doen… bedoel je mij te vertellen dat we
naar huis moeten?”
Frank wijst op zijn laptop.
“Inderdaad was ik aan het kijken of we in geval van nood
snel weg kunnen…”
“Als het zo slecht met haar gaat, dan moet je toch niet
wachten tot het nog naarder wordt? Is het dan niet beter
om direct de snelste reis naar huis te boeken?”
“Dat zou je denken, maar Luna heeft het benauwd en ik
ben bang dat een vliegreis teveel is voor haar.
Ik was aan het uitzoeken of een treinreis te doen is, of..
dat we haar met een ambulance moeten vervoeren.”
“Ik wil best met de trein, maar ik denk dat je Luna beter
door een ziekenwagen kunt laten ophalen.” Vond Ruby
praktisch.

Frank keek zijn dochter aan.
Wat was zij wijs voor haar leeftijd. En zij moest nog
achttien worden…
Voor haar geen wikken en wegen, maar gelijk het beste
kiezen voor Luna.
“Je bent een verstandige dochter,” prees hij haar. “en ik
denk dat je gelijk hebt. Ik ga het Karin voorleggen.”
Frank stond op, stak zijn arm uit en trok zijn dochter
naar zich toe.
“Ik beloof je dat wij later samen iets geweldigs gaan
doen, en… dan mag jij zeggen waar we heen gaan.”
Ruby sperde haar ogen wijd open, opende haar mond, zoog
haar adem in en hield hem vast…
Na acht seconden liet ze haar adem los en fluisterde:
“We gaan dat niet vertellen, dit is ons geheim.”

We zijn vijf jaar verder en de situatie is onveranderd.
Het vader-en-dochterreisje, Ruby wilde erg graag een paar
dagen naar New York, heeft nooit plaats gevonden.
Ze is afgestudeerd en heeft een leuke baan op een groot
vakantiepark in de Achterhoek.

Vijf jaar geleden werd voor Luna inderdaad een
ambulance geregeld; omdat Karin graag wilde dat Frank
met haar en Luna samen reisde, ging Ruby in haar uppie
met de trein.
De treinreis was het leukste van de vakantie, de enige
‘actie’…
In de trein zat de mooie exotische Pilar, dochter van een
Spaanse vader en een Nederlandse moeder.
Zij komt uit Dieren, dat is niet ver van Doetinchem, de
woonplaats van Ruby en haar moeder.
Die reis was het begin van een nog steeds voortdurende
innige vriendschap.
Beide meiden werden in hun vroege jeugd geconfronteerd
met het uiteengaan van hun ouders en vooral de
vervelende gevolgen daarvan.
“Oh, Ruby, wat ben ik blij dat wij samen in deze trein
zitten.” Pilar kon het niet laten haar even te omhelzen.
“Het enige leuke van mìjn vakantie is dat ik met de trein
terug mag en dat jij er bent!” zei Ruby.
Gedurende de hele reis babbelden de twee over hun leven
en dat ze soms het gevoel hadden dat ze naar de ene
ouder moest/mocht als het de andere goed uitkwam en
Vice Versa.
“Weet je Ruby, mijn moeder heeft een vriend, Bertus, en
die irritante lul vindt het leuk om mij Pietje te noemen.”
“Waarom doet hij dat?”
“Om mij op stang te jagen natuurlijk!
Ik doe net of ik doof ben en dan zegt hij tegen mijn
moeder: “Ik heb haar wel geroepen, maar die trut luistert
niet.”
Mijn moeder neemt het dan op voor die lul en vindt dat ik
niet zo kinderachtig moet doen.”
“Mijn moeder werkt altijd.” Ruby maakt een weids gebaar.
“Als je eens een keer wilt ontsnappen, dan kom je maar
naar ons. Mijn moeder is er haast nooit, maar ik weet
zeker dat ze dat goed vindt.”

In de jaren die volgen bouwen de vriendinnen een sterke
band op, sterker nog dan een familieband.
Pilar logeert vaak bij Ruby en ze gaan in het weekend
samen op stap.
Ook in de vakanties trekken ze samen op.
Als Pilar naar haar vader gaat en Ruby heeft ook
vakantie, dan is ze steevast van de partij.

Sinds kort is Mateo erbij.
Pilar ontmoette hem op een feestje in de buurt toen ze
bij haar vader was..
Bij de eerste ontmoeting al, werd Ruby prettig verrast.
Door haar jarenlange omgang met Pilar, wist Ruby zich in
het Spaans aardig te redden.
Dus toen Mateo haar in het vizier kreeg en hij tegen Pilar
een opmerking maakte over haar ‘Hollandse’ verschijning,
lang en blond, hoefde Pilar niets te zeggen, maar trad ze
hem in zijn eigen taal tegemoet.

Het klikt met Mateo; hij is ingenieur en reist de hele
wereld over.
Zijn komende reis is naar New York, maar niet voor heel
lang.
“Waarom komen jullie niet een kijkje nemen?
Ik ben er al vaak geweest en ken de stad.
Ik zou het geweldig vinden om, met een schoonheid aan
iedere arm, mij nog eens onder te dompelen in de
bijzondere geneugten van deze stad.”
“Wat zeg je dat mooi!” lacht Pilar.
Grijnzend knikte zijn hoofd vragend van: Ja?

Ze deden het.
Onderweg in het vliegtuig zei Pilar: “Mateo vroeg aan mij
of jij single bent!”
Ze legde haar hand op Ruby’s arm.
“Wil je weten wat ik geantwoord heb?”
Ruby trok haar wenkbrauwen op… “Wat?!”
Pilar keek haar samenzweerderig aan:
“Ik heb gezegd dat jij hem leuk vindt!”
“Wat?… En jij dan?”
“Ik? Ha ha… ik ben niet verliefd op Mateo, maar jij al
wel een beetje, ontken het maar niet…”

Het werden een paar heerlijke dagen.
Ze maakten een helikoptervlucht boven de stad, een
rondvaart over de Hudson, bezochten enkele theaters, o.a.
het Broadway theater, waar een nieuw stuk ‘JOB’ werd
uitgebracht.
Mateo wist waar je het lekkerst kon eten; kortom: de
hele reis was een geweldige beleving!

Veel te snel was het voorbij.
Toen Mateo de vriendinnen naar het vliegveld bracht,
kreeg Pilar een hug.
Toen keerde hij zich naar Ruby en keek haar diep in de
ogen. Rustig trok hij haar naar zich toe en kuste haar.
“Volgende maand moet ik naar Rotterdam,” zei hij..
“Dan bel ik je.”

Ruby dacht terug aan de belofte van haar vader….dat hij
dat reisje met haar zou maken…
Dat was niet meer nodig.
Zij had nu haar allerliefste man gevonden en de toekomst
zag er stralend uit!