Uit elkaar

Het is waterkoud en er staat een harde wind!
Vanaf haar werk in het ziekenhuis moet Feline langs een flink stuk
open veld fietsen.

Terwijl ze stevig doortrapt belooft ze zichzelf bij thuiskomst een grote
beker thee met een stroopwafel!
Er is niemand om haar te bekritiseren omdat Patrick, waarmee ze
vier jaar heeft samengewoond, weg is.

Enkele dagen geleden…

Zaterdagavond had Patrick haar meegenomen voor een etentje in een
leuk restaurant.
Stiekem verwachtte ze iets romantisch…
Het tegendeel gebeurde toen hij haar met enige omhaal aan het
verstand bracht dat hij behoefte had aan bezinning.
Hij moest op zoek naar zichzelf…
Hij had meer armslag nodig.
Hij moest zich vrij kunnen bewegen…
En het ergste was dat hij niet gelukkig kon zijn.

Onthutst had zij gevraagd hoe zij hem hierbij kon helpen…

Patrick had zijn hand op de hare gelegd toen hij zei:
“Feline… ik ben zo blij met je begrip.” terwijl Feline het helemaal niet
begreep.
“Het lijkt me het beste dat ik vannacht in een hotel ga slapen,” ging
hij verder,“ en dan kun jij gewoon in mijn huis slapen…”
“In jouw huis slapen?” reageerde Feline verbaasd.
“Is Ons huis opeens Jouw huis? Nee! het is ONS huis!”
“Ik heb je net uitgelegd dat ik niet gelukkig ben en jij vroeg zelf hoe je
mij hierbij kon helpen…
Nou, dat lukt het beste als wij een tijdje uit elkaar gaan.”
“Waar moet ik dan wonen? Jij wilde zo graag dat ik mijn flat verkocht
omdat we dan samen dit riante appartement konden aanschaffen. Dit
is ONS huis! Al mijn geld zit erin.”
“Ja, dat weet ik wel, maar daarvoor heb je hier ook vier jaar gratis
kunnen wonen; tel maar eens op wat dat kost.”
“Al die tijd heb ik de boodschappen betaald en gekookt en bovendien
het huis schoon gehouden… toen ik hier kwam wonen zei je dat we
die dingen samen zouden doen…”
“Wij zijn verschillende mensen en onze talenten en interesses lopen
nogal uiteen..”
“Al zou ik weg willen, ik kan niet weg, want ik kan nergens heen.”
“Je zult wel moeten, want het huis staat op MIJN naam!”

De tranen waren Feline in de ogen gesprongen.
Normaal nam hij haar nooit mee naar een goed restaurant, omdat hij
daarvoor te zuinig was.
Ze schoof haar bord van zich af omdat de gedachte aan eten en het
hele uitje haar opeens tegenstond.
Ze stond op en liep naar de toiletten.
Daar belde ze een taxi.
De receptioniste beloofde haar te waarschuwen als de taxi er was.
Een ober haalde haar jas en vrij snel daarna kreeg ze een seintje dat
de taxi voor stond.
Ze rekende niets af, maar gaf een royale fooi.

Patrick

Patrick was tevreden over zichzelf.
Hij vond dat hij het goed en duidelijk had aangepakt.
Het was niet erg dat Feline zich bij elkaar moest rapen en dat ze tijd
nodig had om zich op te frissen.
Voor het hoofdgerecht werd opgediend zou ze weer tegenover hem
zitten en dan zouden ze rustig de details bespreken en Feline zou
zich, zoals altijd, voegen naar zijn wensen.

Hij heeft haar niet de echte reden verteld waarom hij haar weg wil
hebben.
Er is een nieuwe juriste op kantoor, Kaia, en vanaf het moment dat
hij haar chique lange slanke gestalte zag wist hij dat zij op een heel
ander en veel beter level zat dan hij met Feline.
Hij heeft moeite voor haar gedaan en haar enkele malen mee uit eten
genomen; weliswaar op kosten van de zaak, maar dat hoefde zij niet
te weten.
Hij is zelfs met haar mee geweest naar een vernissage van Ton
Koenen, een bekende schilder en goede vriend van Kaia.
Als hij haar aan zich zou weten te binden, zou hij mee kunnen liften
naar haar niveau en haar netwerk kunnen benutten.
Met haar kan hij voor de dag komen en zal de gewenste promotie hem
zeker niet ontgaan.

Patrick kijkt op zijn horloge.
Nou moet Feline het toch niet bonter maken.
Hij legt zijn servet neer en loopt naar de balie.
“Heeft u de jongedame gezien die daarstraks met mij binnenkwam?”
“Ja.”
“Wilt u haar zeggen dat het eten zo wordt opgediend?”
“Dat zal niet gaan meneer, de jongedame is vertrokken.”
“Nee, dat geloof ik niet, u verwart haar vast met iemand anders.”
“Lang blond haar en een donkerrode fluwelen blazer?”
“Ja maar… ze kan toch niet zomaar vertrekken?”
“Toch wel… Ze heeft een taxi gebeld en is vertrokken.”

Feline

Eenmaal thuis gooide Feline haar jas en tas op de bank.
Om zich heen kijkend realiseerde zij zich dat ze vanaf nu single is…
In het kantoortje ziet ze Patricks tas klaarstaan alsof hij voor de zaak
op pad moet.
Ze pakte hem op, zette hem buiten de deur en schoof de knip erop.
Ze hoefde Patrick voorlopig niet te zien.
De enige reden dat hij haar mee uit eten nam naar een goed
restaurant was om haar duidelijk te maken dat hij haar kwijt wilde.
Hij gaat er nu achter komen dat het zo niet werkt.
Zolang ze zich kan heugen is ze inschikkelijk geweest.
Altijd moest Patrick zijn zin hebben, maar nu heeft hij een grens
overschreden.
Hij had haar notabene gevraagd iets moois aan te trekken!
Ze was benieuwd naar het ‘goede’ nieuws!
Had hij de zo vurig gewenste promotie bemachtigd?
Of… had ze verder gefantaseerd, misschien had hij wel een prijs in de
staatsloterij?
Of… wilde hij haar vragen de rest van hun leven samen te blijven en
een gezin te stichten?
De eerste twee mogelijkheden ondersteunden deze laatste
mogelijkheid.
Zij wilde al langere tijd kinderen, maar Patrick wilde het altijd
doorschuiven naar later.
Feline had de verwarming omhoog gedraaid en haar pyjama
aangetrokken.
Ze zette de tv aan om haar gedachten af te leiden en toen ging de bel.
Ze liep naar de hal en vroeg : “Wie is daar?”
“Ik ben het! Doe de deur open, ik wil met je praten!”
“Dat heb je al gedaan. Je bent op zoek naar jezelf… toch?
Weet je wat jij moet doen?
Kijk eens in een spiegel, dan kom je een heel eind.”
“Feline, doe open. Je hebt je punt gemaakt en laat me NU binnen!”
“Ga maar naar het hotel dat je besproken hebt! Ik blijf in MIJN huis!”

Patrick drukte nog eens op de bel, maar toen zette Feline de stroom
eraf.
Het had toch voordelen dat zij altijd alles moest doen in huis.
Ze bleef aan de deur staan luisteren tot ze hoorde dat hij wegging.
Toen liep ze naar het raam van de onverlichte slaapkamer en zag
hem in de auto stappen.

De volgende dag was ze thuis gebleven.
Ze bestelde een pizza en keek naar een droevige film waarbij ze
bittere tranen huilde.
Ze wist niet zeker of ze meer boos of meer verdrietig was.
Het was een wankel evenwicht.
Het ene moment overheerste haar verdriet en dan kwam haar
boosheid weer opzetten.
Patrick had haar niet alleen een groot verdriet aangedaan, maar haar
ook tot op het bot beledigd.
Dat ging heel diep: Als hij morgen terug zou komen met de boodschap
dat alles weer goed was, dan zou ze hem niet terugnemen.
Het vertrouwen was weg.

Die maandag meldde ze zich af bij haar werk in het ziekenhuis.
Daarna belde ze Casper, de nieuwe jonge econoom van het
ziekenhuis.
Ze zagen elkaar geregeld tijdens de lunch en konden het goed met
elkaar vinden.
Hij raadde haar aan per direct de sloten te laten vervangen.
Hij wist de weg in de warboel van formulieren die moesten worden
ingevuld en vertelde haar dat hij de papieren van de opbrengst van
haar flat nodig had en eventuele rekeningen die zij had betaald aan
vernieuwing of verbetering.

Voor Feline was dat een geweldige opluchting, want zij had helemaal
niets met administratieve zaken; zij was meer praktisch ingesteld.

Vandaag, woensdag is ze weer aan het werk gegaan.
Nu de sloten zijn vervangen kan Patrick niet meer zomaar het
appartement binnenlopen; maar tegelijkertijd heeft Casper haar erop
gewezen dat ze met hem in gesprek moet:
“Feline, als je de zaken op zijn beloop laat, dan ga je verliezen, dan
verlies je je huis. Laat dat niet gebeuren!”
“Cas, misschien vind je het slap van mij, maar ik zie er zo tegenop!
Patrick is heel goed met woorden, die kletst mij zo de hoek in…”
“Als je er erg tegenop ziet, of als je bang bent dat het uitloopt op zeer
vervelend, dan mag je mij bellen en dan ben ik erbij.
Hij mag zijn zegje doen en… Kijk mij eens aan! Jij gaat voor jezelf
opkomen!! En als er iets onoorbaars gebeurt, grijp ik in.”
Voor Feline is dat een geweldige opluchting, vooral omdat ze weet dat
Patrick een kantoor vol van die slimmeriken om zich heen heeft.
Ze is blij als ze eindelijk thuis is.

Haar gezicht is vuurrood van de kou.
Ze zet haar fiets weg en draait zich om.
“Dag Feline,” zegt Patrick, “Ik wil even met je praten.”
Ze kijkt hem geschrokken aan, maar dan denkt ze aan wat Casper
heeft gezegd: “Jij gaat voor jezelf opkomen!”
Ze draait haar handpalmen naar boven.
“Het spijt me, maar ik kan je nu niet ontvangen.”
“Doe niet zo mal en laat me binnen!
Het moet nu afgelopen zijn met die onzin.”
“Ik wil dat je gaat.” Vastbesloten kijkt ze hem aan.
Als hij geen aanstalten maakt pakt Feline haar telefoon en houdt
hem aan haar oor:
“Casper? Kun je nu komen alsjeblieft?”
Stomverbaasd kijkt Patrick naar Feline:
“Wat is dat? Ik ben nog geen week uit huis en jij hebt hier al een
vriendje binnengehaald? In MIJN huis?”
Feline gaat op de trap zitten.
“Ik wacht tot Casper er is en dan gaan we naar binnen.”
Een kwartier later komt Casper aanrijden in een blitse Mercedes
coupe.
Hij stapt uit en aan de andere kant stapt een elegante dame uit de
auto.
Ze is bijna even lang als Casper en ziet er prachtig uit.
Ze lijken duidelijk op elkaar.
Feline staat op: “Dag Casper, dank je wel dat je wilde komen.”
Casper schuift de dame naar voren en stelt ze aan elkaar voor:
“Kaia, dit is Feline… Feline, dit is mijn tweelingzuster Kaia.”
Dan draaien ze zich naar Patrick.
“Hee, Patrick!” zegt Kaia.. “Ben jij hier ook?”
Ze draait zich om naar Casper en zegt: “Dit is Patrick waarover ik je
heb verteld.”
“Kijk eens aan, dus dit is Patrick.” Casper knikt hem toe.
Zullen we nu naar binnen gaan Feline?” gebaart Casper.

Patrick is met stomheid geslagen.
Hij weet nu al dat hij verloren heeft.
Hij heeft tegen Kaia gelogen en tegen Feline.
Casper behoort tot de klasse waar Patrick graag tegenaan leunt.
Zo iemand had hij nooit bij Feline verwacht.

Feline opent het gesprek:
“Patrick, je bent gekomen om met mij te praten; omdat mijn zakelijke
belangen groot zijn, heb ik Casper gevraagd om erbij te zijn.”
Ze kijkt hem aan: “Ga je gang, ik luister… O ja… Casper is econoom.”
Alle drie kijken ze Patrick aan.

Patrick is nu bijna net zo rood als Feline was toen ze van haar fiets
afstapte.
“Dit is allemaal niet nodig,” begint Patrick, “Ik kwam alleen om nog
wat persoonlijke dingetjes af te handelen.”

“Welke persoonlijke dingetjes?” vraagt Feline liefjes.
‘Je wilt mij het huis afnemen waaraan ik het grootste gedeelte heb
betaald.”
“Zo bedoelde ik het niet, maar jij bood aan mij tegemoet te komen en
toen ik dat accepteerde begon je raar te doen.”
“Tegen mij zei je dat je op zoek was naar jezelf en dat je behoefte had
aan bezinning enne.. je had meer ruimte nodig of meer
armslag…en… o ja, je was niet gelukkig.”
Ze knikte hem toe. : “Dat klopt toch?”
“In zekere zin…” aarzelde hij.
“Als jij denkt dat jou tegemoetkomen inhoudt dat ik jou een huis
cadeau moet doen, dan zeg ik je hierbij dat ik daarmee niet akkoord
ga.”
Kaia staart Patrick verbaasd aan.
“Jij was toch vrijgezel en je woonde toch in dat hotel waar we laatst
wat gedronken hebben..?”
Patrick probeert zich te herstellen.
“Ja, ik woon daar tijdelijk… De situatie is enigszins gecompliceerd,
maar dat leg ik je later wel uit.”

“Laat maar, ik heb genoeg gehoord.” zegt Kaia.
Feline staat op: “We hebben alles wel doorgesproken Patrick, ik ga je
nu uitlaten.”
Bij de deur zegt hij zachtjes: “Ik wilde je eigenlijk alleen maar
vertellen dat ik je zo gemist heb en dat ik het weer goed wil maken.
Ik kom weer hier wonen.”

“Nee, dank je wel Patrick, ik ga op zoek naar mijzelf en daar heb ik
alle ruimte voor nodig!”

Feline doet de deur nadrukkelijk achter hem dicht.

“Je hebt het goed gedaan Feline!”
Casper knikt haar toe en zijn ogen twinkelen.
“Duidelijkheid schept duidelijkheid… zei mijn vader altijd. En
duidelijk was je…”