Lina de koerier

“Stopt u hier maar.”
Abrupt werd de taxi aan de kant gezet.
Rob, de chauffeur, draaide zich om naar het nerveuze meisje.
“Het is code oranje! Zal ik je niet liever voor het huis afzetten?
Je zult drijfnat worden.”
Zijn laatste woorden gingen verloren in een knetterende donderslag.
Het tengere figuurtje kromp in elkaar en in opkomende paniek wierp ze het portier open en maakte dat ze uit de auto kwam.
Een windvlaag wierp het portier dicht, juist toen Lina haar rugzakje met daarin het pakje, dat ze de hele weg zorgvuldig bij zich had gehouden, van de bank wilde grissen.
Rob, de chauffeur, schatte het gebeurde verkeerd in en dacht dat zij het portier had dichtgeknald; hij haalde zijn voet van het rempedaal en reed weg.
Hij had haar alleen maar willen helpen…

Verbijsterd stond Lina langs de kant van de weg.
Er was geen beschutting tegen de hevige plensbui en binnen een paar minuten was ze doorweekt.
Vanwaar ze stond was het nog een halve kilometer lopen naar de Asterstraat, waar ze haar pakje rechtstreeks had moeten afleveren. Met klem was haar op het hart gedrukt dat ze onderweg met niemand mocht praten, laat staan een taxi nemen.

Rob reed zijn lege taxi terug vanaf het station toen hij onderweg het tengere meisje zag lopen, dat haar lijf kromde tegen de harde windstoten.
Hij stopte en bood haar een lift aan.
Afwerend stak ze haar handen op. “Nee, nee, ik heb geen geld.
Ik moet naar huis.”
“Kind, ik wil geen geld; het is levensgevaarlijk om nu buiten te lopen. Er kan wel een dikke tak op je hoofd vallen.”
De vriendelijke vaderlijke uitstraling van Rob trok haar over de drempel en ze stapte in.
“Zeg maar waar je naartoe moet, dan zet ik je daar af.”

Lina hoorde zichzelf “Asterstraat” zeggen, en schrok.
Hamza en Omar kwamen er vast achter dat ze zo onvoorzichtig was geweest om in die auto te stappen en dat ze ook hun adres had prijsgegeven, konden ze wel raden.
Er zou wat voor haar zwaaien.
En nu had ze het nog erger gemaakt.
Nu was ze uitgestapt, zonder haar tas vast te houden.
De gedachte dat de mannen haar zouden zien als ze voor het huis uit een taxi stapte, had haar angst aangejaagd.
Ze wist dat ze haar iets ergs zouden aandoen als ze nu naar het huis ging, zonder de tas met het pakje. Wat erin zat wist ze niet, maar wel, dat ze haar zomaar konden doodslaan, opdat het voor de andere meisjes een les zou zijn; dan zouden zij niet dezelfde domme streken uit halen als zij, Lina.

Als ze dood moest, dan maar liever snel en pijnloos.
Mocht ze op de vlucht slaan, dan zou ze nooit veilig zijn, wist ze.
Al gingen er jaren overheen, nooit zouden ze haar vergeven, maar er alles aan doen om haar alsnog te doden.

Gelukkig had ze haar telefoon nog wel. Ze zou Lore bellen, die haar hielp met de taalles en vragen of ze bij haar mocht komen.
Hamza en Omar wisten niets van deze prille vriendschap en dat gaf haar gelegenheid om na te denken en bij te komen.
Lina snikte van opluchting toen Lore de telefoon opnam…

“Lore?… Lore, mag ik bij je komen?”
“Ben jij dat Lina?”
Lore had Lina ooit hulp aangeboden, voor als het nodig was.
Als een angstig vogeltje had ze haar aangetroffen in het steegje achter de school.
Op haar vraag wat er gebeurd was, wilde of durfde ze geen antwoord te geven.
Lore liet het rusten, maar verzekerde haar ervan dat ze, als ze het te moeilijk kreeg, op haar hulp kon rekenen.

En nu was het dus zover.
“Ik kom eraan! Waar kan ik je vinden?”
Lore pakte haar sleutels en stapte in haar Volkswagen.
Zeven minuten later zat de doornatte Lina naast haar in de auto.
Het meisje rilde, niet alleen van de kou, maar ook van angst.
Lore vroeg niets, maar zette de verwarming in de hoogste stand.
Thuisgekomen reed ze de garage binnen en sloot gelijk de deur achter hen.
“Kom maar Lina, eerst een warme douche en dan zoek ik ondertussen droge kleren voor je.”
Toen Lina de kamer binnenkwam, waren de gordijnen dicht getrokken.
“Waar heb je zin in Lina? Er is thee of koffie.”
“Ik wil graag thee.”
Met beide handen hield ze de warme beker vast, terwijl ze af en toe voorzichtig een slokje nam.
Een behaaglijke warmte doortrok haar en eindelijk kwam ze tot rust.
 “Heb je al gegeten?”
“Ik heb geen trek…”
“Mmm… ik heb verse kippensoep, zelf gemaakt!
Eet je een klein kopje met mij mee? Voor de gezelligheid?”
Lore keek haar met een glimlach aan terwijl ze subtiel ‘Ja’ knikte.
“Ja, goed.” Gaf Lina toe.
Lore legde een pizzabroodje in de oven en op het fornuis werd de soep langzaam opgewarmd.
De geuren van het eten vermengden zich en verbaasd merkte Lina dat ze trek kreeg.
De warme soep bracht kleur op haar wangen.
Ze zuchtte eens diep en wist niet zeker of ze al dan niet wat van haar problemen zou prijsgeven.
Op haar beurt wilde Lore beslist weten wat er speelde.
Mocht Lina’s aanwezigheid een risico blijken, dan wilde ze dat behoorlijk kunnen inschatten.
Na het eten eiste ze dan ook antwoord op haar vragen.
Eerst trachtte Lina ze te ontwijken met smoesjes en onwetendheid te veinzen, maar Lore was vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen.
Ze ging recht op haar doel af.
“Waar woon je, Lina?”
Hierop wilde Lina beslist geen antwoord geven.
“Woon je bij je vader en moeder?”
Ze hield haar lippen op elkaar geklemd en schudde van nee.
“Bij een ander familielid in huis? Opa, oma? Zuster, broer…”
Lore observeerde scherp haar reacties, terwijl ze steeds meer mogelijkheden opnoemde.
”Lina, je moet het mij vertellen! Anders kan ik jou niet verder helpen en dan moet ik je naar de opvang brengen.”
De angstige blik uit haar grote grijze ogen deden het smalle gezichtje nog kleiner lijken en verraadde deels haar geheim.
Lore begreep dat ze in een opvang zat.
Nu moest ze nog uitzoeken in welke… het zou dat pand aan de Asterstraat kunnen zijn, dat is het dichtste in de buurt.
En vooral wilde ze weten wie of wat dat kind zo’n angst aanjaagde.
Op sommige van die adressen, waar vreemdelingen worden opgevangen, zijn jonge meisjes niet veilig. Daar zit van alles door elkaar.
Lina deed haar best om zo snel mogelijk de taal machtig te worden, in de hoop op betere kansen voor de toekomst.
Maar zo dacht niet iedereen. Sommige mensen implanteerden hun cultuur en manier van leven in de Nederlandse samenleving, waardoor ze zichzelf kansen ontzegden om te integreren en zich aan te passen in het nieuwe land.
Er waren nogal wat jonge mannen zonder verblijfsvergunning die handeltjes deden en dat bleken nogal eens illegale handeltjes te zijn met drugs en gejatte telefoons…
Uit verveling vielen ze soms meisjes lastig, die in de opvang niet op de juiste manier beschermd werden.

“Vertel eens Lina, ben je lastiggevallen door een van je medebewoners? Of ben je bedreigd?”
Lina wist Lore’s vragen niet meer te ontwijken en impulsief besloot ze haar in ieder geval iets te vertellen.
Ze legde uit: “Voor Omar en Hamza moet ik vaak een boodschap doen. Vandaag ook. Er was een hele harde storm en ik kon haast niet vooruitkomen.
Toen stopte er een taxi naast me, en omdat ik zo koud en nat was, ben ik ingestapt. Ik dacht niet goed na. Ik noemde het adres, en toen ik dat gezegd had werd ik bang.
We mogen dat adres tegen niemand zeggen, want anders krijg je straf.
Een van de andere meisjes kreeg eens straf en toen moesten wij toekijken hoe zij heel erg geslagen werd.”
Lore pakte haar hand.
“Ik wil nog één belangrijk ding van je weten: Weten die Omar en zijn vriend altijd waar je bent? Zit er een tracker op je telefoon?”
“Ik weet het niet, maar ik denk het…”
Lina zuchtte en keek Lore aan.
“Ik heb nog iets heel doms gedaan. Mijn tas met het pakje dat ik moest ophalen ligt nog in de taxi. En ik weet niet hoe die heet en hoe ik het pakje terug moet krijgen.”
“Geef mij je telefoon maar, dan vraag ik iemand om de tracker van je telefoon te halen.
Ik ga gelijk, want die jongens mogen jou hier niet vinden.”
Lore zette de tv aan.
“Ga jij ondertussen maar een filmpje kijken, ik blijf niet lang weg.”

Lore belde haar vriend Jimmy en vroeg of ze langs mocht komen.
Hij wist gelijk dat er iets aan de hand was of dat Lore weer iemand moest redden.
Voor hem was het iets simpels om het mobieltje veilig te maken.
“Jimmy, ik heb nog een vraag. Kun jij te weten komen welke taxi er een uurtje geleden vanaf het station kwam?”
“Jawel, dat is een koud kunstje. Zoveel taxi’s rijden er niet in deze omgeving.”
“Lina heeft haar rugtas met een pakje in de auto laten liggen. Zou jij dat onopvallend kunnen regelen? Bij dat taxibedrijf moet niet de indruk worden gewekt dat het om iets bijzonders gaat.”
“Voor jou, Lore, doe ik alles!”
Hij keek haar intens aan… en voegde eraan toe:
“Luister… Pas ervoor op dat je Lina geen contact laat maken met iemand, wie-dan-ook, vanuit jouw huis! Dat moet je me beloven!
Hoe lief en hulpeloos dat meisje ook is, vertrouw haar niet. Vertrouw alleen op jezelf.
Ik ga nu achter die taxi aan en daarna kom ik bij je langs.”
Hij sloeg zijn arm om haar heen en drukte met zijn grote warme hand haar hoofd even tegen zijn borst, om haar direct daarop weer los te laten en de deur uit te werken.

Voordat Lore de auto startte, gingen haar gedachten naar Jimmy.
Ze had wel eens eerder het idee opgevat dat hij haar leuk vond. 
Voordat zo’n gevoel de tijd kreeg om te landen, trok hij zich terug en was hij weer de nerd, die in zijn persoonlijk gecreëerde wereld voortdurend bezig was met het oplossen van problemen, die voor mensen met een normale intelligentie niet te overzien waren.
Over het hele continent heeft hij contacten en misschien nog wel verder. En…hij is haar beste vriend.
Toch… toen hij haar tegen zich aandrukte, sloeg er een golf van verlangen door haar lijf.
Een nieuw verlangen naar Jimmy die ze haar hele leven al kent.
Jimmy die haar beste vriend is en die nooit achter de vrouwen aanjaagt. Die altijd in zijn computerkelder is te vinden, waar in een zijkamertje een eenvoudige slaapplaats is ingericht.
Die intense blik die een stukje van zijn gegroeide persoonlijkheid blootlegde en die, zonder dat hij zich dat met zijn superintelligente mind realiseerde, de boodschap afgaf dat hij klaar was voor een volgende fase in zijn leven…
Dat intense in die blik was zo ongelooflijk sexy…!

Lore startte de auto en reed snel naar huis.
De ergste storm was over, maar hij had flink wat schade aangericht.
Lang de Boslaan lagen allemaal takken en een oleander was in zijn val door een beuk half overeind gehouden.
Op de radio hoorde ze dat er een boom op het dorpshuis was gevallen en dat op verschillende plaatsen door omgevallen bomen het verkeer moest worden omgeleid.
Lore bofte dat zij overal langs kon.

Lina lag onder een dekentje op de bank een film te kijken, over een grappig hondje dat een enorme puinhoop maakte van het huis.
“Hee..” zei Lore, “ik ben der weer.”
“Dit is een hele leuke film!”  Meldde Lina.
“Heb je mijn telefoon?”
“Ja, ik heb je telefoon, maar je mag hiervandaan niet bellen. Niet naar familie, niet naar je vrienden, helemaal naar niemand.”
“Waarom niet?”
“Omdat er inderdaad een tracker op je telefoon zat. Die jongens, waar jij zo bang voor bent, kunnen erachter komen waar je zit zodra je gaat bellen. Als jij dat toch doet, breng je niet alleen jouzelf, maar ook mij in gevaar.
Daarom berg ik jouw telefoon op zolang je hier bent.”
“Maar ik mag mijn moeder toch wel bellen?”
“Nee, dat mag je niet. Ik denk dat die jongens haar het eerst controleren.”
Lina stak haar hand uit: “Geef maar, dan bel ik niet.”
In gedachten hoort Lore Jimmy zeggen: “Vertrouw haar niet, vertrouw alleen op jezelf.”
“Nee Lina, ik bewaar hem voor je. Dan kun je je ook niet per ongeluk vergissen.”
Lore gaat de kamer uit en bergt hem op in een lade van haar nachtkastje.

De taxi opsporen was voor Jimmy een peulenschil.
Zodra hij wist om welk bedrijf het ging, reed hij erheen.
Rob zat nog op kantoor.
Op zijn vraag naar Lina’s tas liep hij mee naar de auto, waar ze ontdekten dat de spullen van Lina nog onopgemerkt in de auto lagen.
Dat was goed, hoe minder ophef hoe beter.

Jimmy nam de tas met daarin het pakje mee naar zijn ‘werkplaats’ om te onderzoeken of er iets gevaarlijks in zat.
De tas was onschuldig, maar het pakje bevatte drugs, zoals hij al verwacht had. Die ging hij Lina niet geven.

Nu naar Lore… en alleen de tas mag mee.
Hij werkt een boterham naar binnen en poetst zijn tanden en na een blik op de spiegel besluit hij zijn eeuwige visserstrui te verwisselen voor een overhemd met een blazer.
Met vochtige vingers kamt hij door zijn golvende vrij lange haardos.

Op zijn bescheiden belletje doet Lore open.
“Wauw… Jimmy! Wat zie je er knap uit!”
Met uitgestoken handen haalt ze hem binnen.
Van de weeromstuit vergeet hij op zijn beurt ook haar een complimentje te geven.
Ze spreken in de hal zachtjes met elkaar en hij vertelt waarom Lina het pakje niet terugkrijgt.
Hij volgt Lore de kamer in en kijkt om zich heen.
“Waar is Lina?”
“Misschien even naar het toilet?” Lore haalt haar schouders op.

Toen Lina hoorde dat de twee in de hal bleven praten, was dat haar kans om stiekem haar telefoon uit de slaapkamer te pakken en op de wc haar moeder te bellen.

Jimmy loopt naar de badkamer en wenkt Lore.
“Ze is aan het bellen! Heb je haar toch de telefoon gegeven?”
“Nee, die ligt in mijn nachtkastje.”
Ze loopt de slaapkamer in en kijkt in de lade. De telefoon is weg.
“Haal haar uit de badkamer. Je weet niet waar je mee te maken hebt.”
Lore klopt op de deur.
“Lina, doe de deur open!”
“Wacht even, ik ben bijna klaar!”
“Lina, je maakt nu de deur open of ik doe het!” roept Jimmy streng.
De deur gaat open en Lina kijkt van de een naar de ander.
“Ik mag toch wel naar de wc?” doet ze onschuldig.
Jimmy steekt zijn hand uit. “De telefoon!” eist hij.
“Die heb ik niet,” jokt ze.
“Jawel, want je was aan het bellen… Telefoon!”
Hulpzoekend kijkt ze naar Lore.
“Zeg dan dat ik hem aan jou heb gegeven…”
Lore slikt. “Ik weet dat je hem gepakt hebt toen ik Jimmy binnenliet. Geef hem de telefoon!”
Lina klopt met beide handen op haar broekzakken en heft haar handen met de palmen omhoog.
“Kijk dan, ik heb hem niet.”
Jimmy loopt de badkamer in en kijkt hem na. Geen telefoon.
Lore staat er versteld van dat zo’n lief bang meisje een geraffineerde leugenares blijk te zijn.
Lore trekt haar armen opzij en dan valt de telefoon onder haar kleding vandaan.
Jimmy raapt hem op en steekt hem bij zich.

“Lore,” zegt hij, “Je kunt Lina niet laten blijven, want ze is niet te vertrouwen.”
Hij pakt Lina’s tas van de stoel en zegt: “Alsjeblieft, die heb ik voor je meegebracht.”
“Waar is het pakje?” vraagt ze dan.
“Dat pakje krijg je niet,” zegt hij kort.
Dan gaat hij verder: “Lina, ik ga jou naar een opvang brengen, niet hier, omdat je dan misschien niet veilig bent, maar in een andere gemeente, waar men jou niet kent.”
Hij pakte zijn telefoon en ging bellen om een plaats te regelen.
“Lore, ik wil bij jou blijven! Ik had niet begrepen dat ik niet mocht bellen… Ik belde alleen maar naar mijn moeder…”
Lore is klaar met haar. Ze valt zo gemakkelijk van de ene rol in de andere; het ene moment is ze bang en dan weer zielig en dat blijkt ze staalhard te liegen en dat ze heeft in haar nachtkastje heeft gerommeld, vindt Lore ook een heel naar trekje.
“Je was gewaarschuwd Lina; je hebt het aan jezelf te danken.
Als je te vertrouwen was had je, zo lang als nodig was, mogen blijven, maar ik geloof jou niet meer.”
IJskoud keek het meisje haar aan. “Daar ga je spijt van krijgen!”
Dat was een rechtstreeks dreigement.

Omdat het snel moest, regelde Jimmy een plaatsje in een
-Van der Valk- Hotel.
Lina mocht de gekregen kleding aanhouden en haar eigen kleding ging in de rugtas. Lore deed er nog een tandenborstel en een haarborstel bij.
Van daaruit zou de Politie het morgen verder regelen.
Lore ging mee om Lina te weg te brengen en bij het afscheid was Lina opeens weer het hulpzoekende meisje dat Lore omhelsde en vroeg om contact met haar te houden.
Het deed Lore pijn om haar los te laten, maar ze begreep dat het niet anders kon.

Op de terugweg stopte Jimmy bij het politiebureau om het pakje met de drugs af te geven.
Lore moest mee om te vertellen hoe ze het meisje had aangetroffen.

Eindelijk konden ze gaan.
Toen het voorbij was dacht Lore dat ze naar huis kon gaan, maar Jimmy vond dat ze het zekere voor het onzekere moesten nemen.
Hij had er geen idee van in hoeverre het telefoontje van Lina voor narigheid zou kunnen zorgen.
Het was niet ondenkbaar dat ze vannacht bezoek zou krijgen.
Daarom stelde hij voor om een nachtje in Brummen, in de Engelenburg te overnachten.

“Als er iets naars gebeurt, moet je niet bang wegkruipen, maar juist iets leuks gaan doen! Zet het om in iets fijns!” Vond Jimmy.

Het was niet druk en Jimmy bestelde twee kamers.
Ze hadden geen bagage, maar dat was geen probleem.
Het kwam vaker voor dat gasten zonder bagage arriveerden omdat hun koffers op het vliegveld waren zoekgeraakt.
Het hotel kon het noodzakelijke gevraagde leveren.

Er viel niets uit te pakken, en daarom verkenden ze het hotel waarna ze een mooi plekje uitkozen om samen de avond door te brengen.
Na de koffie bestelde Jimmy een mooie fles wijn met wat lekkere hapjes erbij.
Het was erg donker buiten. Geen heldere sterrenhemel en geen maan met een mooie halo eromheen.
Dat was ook niet nodig, want op deze nieuwe manier in elkaars gezelschap, een scenario dat tot nu toe alleen in hun dromen bestond, straalden zij helderder dan sterren hadden gekund in een
mooie zomernacht.

Toen het killer werd, vroeg Lore: “Mag ik bij jou? Ik heb het een beetje koud.” Ze schoof naar hem toe en Jimmy trok haar in zijn armen. Hij was heerlijk warm.
“Jimmy?”… “Mmm?”…
“Ik vind dit zo fijn met jou!”
Hij gaf haar een zoen op haar hoofd.
“Ik vind het ook heerlijk met jou!”
“Oh… Jimmy? Ga je nou romantisch doen?
Hij schoot luidop in de lach.
Opeens merkten ze dat er meerdere gasten waren bijgekomen die rondom hen zaten en geanimeerd toekeken…
Jimmy blies in haar haren en zijn warme adem bezorgde haar kippenvel. Hij fluisterde: “Romantisch hè? Zal ik een fles champagne bestellen?”
Ze draaide haar hoofd omhoog en keek hem aan. “O Ja…” lachte ze.
Ze nestelde zich nog vaster tegen hem aan.
Jimmy keek om zich heen en zag dat het steeds drukker werd.
“We zouden de champagne ook bij ons op de kamer kunnen laten bezorgen.” Opperde hij.
Lore’s hart sprong bijna uit haar borst. -Waar ging dit heen-?
Dit hier, is het meest intieme dat ze ooit samen hebben beleefd!”
Ze hebben nog nooit op de bank liggen zoenen of zijn samen in slaap gevallen… Laat staan dat ze samen wakker geworden zijn…

Eenmaal op de kamer sloeg Jimmy zijn armen om haar heen en vroeg of hij haar mocht kussen. Haar antwoord kwam met een vlinderlichte kus op zijn lippen.
Het uitspreken van de aantrekkingskracht die ze voor elkaar voelen was als een lied waarvan ze de tekst al heel lang kenden.. .
Hun wederzijdse gevoelens bestonden al lang en waren gerijpt.
Voor Lore bestond er niets heerlijkers dan tegen Jimmy aan te kruipen en hij kon niets bedenken dat lekkerder was dan Lore van top tot teen tegen zich aan te voelen.
Die nacht hebben ze samen in één kamer geslapen.. en in één bed.

Lina werd de volgende morgen al bijtijds door de politie opgehaald uit het hotel.
Haar telefoon had ze niet teruggekregen, omdat Jimmy haar niet vertrouwde. Hij had hem tegelijk met de drugs bij de politie afgeleverd.
Lina moest vertellen wat er allemaal was gebeurd en wat haar rol daarin was.
Ze probeerde de agenten te misleiden, door net te doen of ze bijna geen Nederlands kon.
Haar gebrek aan eerlijkheid deed de politiemensen vermoeden dat haar rol veel groter en belangrijker was dan ze liet voorkomen.
En dan het pakje met drugs. Het was een kilo en dat is misschien niet veel als het om suiker gaat, maar in de drugswereld is een kilo veel.
De onderzoeken naar de makers en de grote leveranciers zijn nog in volle gang. Lina en haar twee vrienden zullen zeker de gevangenis in draaien.

Lore vond het zo zonde van Lina.
Ze was zo goed op weg met de taallessen en wat zou het mooi zijn als ze niet voor het snelle geld, maar voor een mooie veilige toekomst had gekozen.