Leegte

Wat is leegte…

   Een emmer vis die je leeg gekieperd hebt… of is die emmer niet leeg omdat hij vol zit met vislucht?
Dat machteloze gevoel van binnen als je iets wilt schrijven en je kunt het er niet uitkrijgen of een wolkenloze hemel vrij van vliegtuigen en vogels?
Wat dacht u van een op tijd in zijn kraag gevatte terrorist ontdaan van wapentuig en bommen?

   Leegte vinden we overal en altijd, want daar hebben we het meeste van.

Het was die middag zoals gebruikelijk druk op het vliegveld. Voor de incheckbalies stonden rijen mensen met koffers en tassen.
Angeline en Thomas, sinds twee maanden een setje, stonden middenin de rij naar Miami. Ze fluisterden en wezen elkaar subtiel op kleine irritaties rondom.
Vlak achter hen stond een jongetje op een bagagewagentje dat door een man werd voortgeduwd. Het jochie keek strak naar het tweetal dat na een achterwaartse blik in de lach schoot. Verontwaardigd wendde het jochie zich naar zijn vader: ‘Ze lachen mij uit!’
‘Welnee,’ zei die.
‘Dat meisje heeft een gat in haar broek en die jongen ook!’ ging de kleine met heldere stem in de aanval.
Angeline en Thomas draaiden zich om, keken naar het kind en toen naar hun broeken.
‘Dat is een stukje niks in de broek hè, grijnsde Thomas. ‘Als jij later groot bent krijg je dat ook, da’s voor de ventilatie.’
Eindelijk waren Angeline en Thomas aan de beurt. De koffers werden gewogen, er kwamen plakkers op waarna ze verdwenen op de lopende band.

Thomas legde zijn arm om Angeline en ze liepen naar de douane. De passen werden ingezien en teruggegeven. Ze liepen door een poortje terwijl de handbagage werd doorgelicht en toen konden ze belastingvrij winkelen. Angeline wilde het nieuwste model zonnebril van Rayban en Thomas een Boss kwartshorloge met chronograaf.
Hij was zo verguld met zijn aanwinst, dat hij geregeld controleerde of ze nog wel op schema lagen. Ze dronken koffie en na twee eindeloos lijkende uren was het eindelijk tijd om naar het vliegtuig te gaan.
De tickets werden afgescheurd en ze stapten de slurf in. Bij de ingang van het vliegtuig stonden een steward en drie stewardessen.
‘Welkom aan boord. Uw instapkaart alstublieft? Het tweede gangpad rechts aan uw linkerhand.’
Ze liepen het gangpad op en stuitten op de man met het jongetje die ze eerder die middag voor de incheckbalie zagen. Het jongetje had een nieuw stuk speelgoed onder zijn arm dat, juist toen Thomas naar voren stapte, wegglipte. De voet van Thomas gleed over het plastic waardoor hij zijn evenwicht verloor en op een donkerharige man in de stoel rechts naast het gangpad terechtkwam.
Zijn hand gleed over de borst van de man in een poging zich vast te grijpen, maar hij kreeg geen grip en belandde op zijn buik bij de man op schoot.
Thomas spartelde om zich overeind te werken en zei:
‘Sorry man, ik struikelde, I eh.. sorry!’
Angelina schoof met haar voet het speelgoed vooruit, zodat het kind het kon oppakken.
Ze greep haar vriend bij zijn jasje in een poging om hem overeind te helpen, maar opeens voelde Thomas iets hards. ‘Shit,’ dacht hij, ‘die gast heeft een wapen!’
‘Gaat het?’ lachte Angeline.
‘Ja, I am oké, but… auw… eh… ik moet even naar voren,’ hakkelde hij.
Hij wurmde zich langs Angeline heen, die haar spontane lach op het ‘slachtoffer’ afvuurde en vriendelijk informeerde of hij zich niet bezeerd had.
De man rekte zijn hals om Thomas na te kijken, die ongemakkelijk naar voren strompelde, waarbij hij zich langs de binnenstromende passagiers wurmde. 
Toen richtte hij zich op Angeline en verzekerde haar in Amerikaans engels dat er met hem niets aan de hand was. Angeline nam aan de overkant van het gangpad een paar stoelen achter hem plaats, waardoor de man werd gerustgesteld. Hij wist dat zijn wapen niet zichtbaar was geweest. Als die knul iets in de gaten had gehad had hij heus, in een poging zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken, zijn vriendin wel mee naar voren gesleurd.

‘Ik moet de gezagvoerder spreken!’ Thomas trilde van opwinding.
‘Wilt u naar uw plaats gaan,’ begon de steward…
Thomas maakte een geïrriteerde handbeweging en wendde zich tot de stewardess; hij boog zich naar haar toe en fluisterde:
‘Er zit een gewapende man in het toestel!’
Niemand van de omstanders verstond wat er gezegd werd. De jonge vrouw pakte zijn hand en trok hem mee achter een gordijn naar de telefoon. Ze sprak zachtjes in de hoorn, terwijl het instappen gewoon doorging.
‘Ja, hij wacht hier.’ Ze legde de hoorn neer en wees hem een klapstoeltje onder de telefoon. Hij zat nauwelijks toen een blonde vriendelijk ogende man in uniform het gordijn opzij schoof, hem met een onderzoekende blik opnam en vroeg: ‘Heeft u het wapen gezien?’
‘Nee, ik heb het gevoeld.’Thomas legde uit wat er gebeurd was.
‘Hoe komt u erbij dat het een wapen is, als u niets gezien hebt?’
‘U moet me geloven, ik weet het zeker!’
‘Kunt u een nauwkeurige beschrijving van de man geven en waar zit hij precies?’
‘ Hij ziet eruit als een zakenman. Hij heeft zwart haar en hij heeft een bril op met getint glas; verder weet ik het niet.’ Thomas keek de man aan noemde zijn stoelnummer en voegde eraan toe dat de man rechts van het gangpad  zat, drie rijen voor hem.
‘Ga terug naar uw plaats en vertel niemand iets! Laat niets merken, dan komt het goed.’
Thomas dacht aan Angeline en knikte. De meeste mensen hadden hun plaatsen inmiddels gevonden en toen Thomas de stoel van de gewapende man passeerde, knikte hij hem vriendelijk toe. Zelf vond hij dat een Oscar waard! De stewardessen liepen langs de rijen en controleerden de bagagevakken.
Alles leek normaal te verlopen. De mensen zaten rustig vastgegespt in hun stoelen te wachten op het moment dat ze zouden vertrekken.

Opeens klonk de stem van de gezagvoerder door de luidspreker. ‘Goedenavond dames en heren, ik ben uw gezagvoerder Ruud van de Berg. Tot onze spijt moet ik u mededelen dat er een storing zit in een van de motoren. Wij verzoeken u het toestel  te verlaten en u naar de hal te begeven. Uw handbagage kunt u in de vakken achterlaten. Er worden koffie en drankjes geserveerd terwijl wij  het probleem zo spoedig mogelijk trachten te verhelpen.’

Opeens was het een en al geroezemoes en onrust in het vliegtuig. ‘Hoe lang zou dit gaan duren?’
Ze kwamen in het gedeelte waar ze een half uur eerder waren ingestapt. De passagiers verdeelden zich over de stoelen die ze kort daarvoor hadden verlaten. 
Enkele sportief ogende mannen stonden zodanig strategisch opgesteld dat ze de inkomende passagiers stuk voor stuk konden gadeslaan.
De vermeende terrorist, met aan zijn schouder een lederen reistas, slenterde ogenschijnlijk ontspannen door de ruimte.
‘Kan ik naar het toilet?’ vroeg hij een van degenen die bij de uitgang stonden.
‘Ga uw gang!’ De man stapte opzij en sprak zachtjes in zijn revers: ‘Nu!’
Buiten het zicht van de passagiers werd de man razendsnel door zes man ingesloten, ontwapend en afgevoerd. Alleen Thomas had iets in de gaten, maar voordat hij Angeline kon waarschuwen, was er niets meer te zien. De gang was leeg.   

Thomas en Angeline liepen eveneens naar de uitgang waar een grondstewardess hun de doorgang belette. Twee stoere mannen stonden achter haar.
‘Ik heb die vent aangewezen!’ Thomas was een beetje verontwaardigd omdat hij de sensatie misliep.
De kleinste van de twee knikte Thomas toe: ‘Wilt u hier wachten, u wordt zo opgehaald. Horen jullie bij elkaar?’
Thomas sloeg veelbetekenend zijn arm om Angeline’s schouder en knikte.

Angeline en Thomas zaten dicht tegen elkaar aan in de Vip-ruimte. Allebei hadden ze een glas ijsthee en een schaaltje gerookte amandelen naast zich staan. Thomas had enkele keren zijn verhaal moeten doen en Angeline was apetrots op hem. Ze fantaseerde wat er allemaal voor vreselijks had kunnen gebeuren en had het gevoel dat háár Thomas haar en al die andere mensen van al dat afschuwelijks had gered!
De deur ging open en een dame stapte binnen.
‘Hoe gaat het met jullie?’ Ze blikte vriendelijk over haar bril en legde een map en een recordertje op tafel.
‘Allereerst wil ik jullie hartelijk bedanken voor je oplettendheid.’ Ze sloeg de map open en vervolgde: ‘Er is een onderzoek gestart en daarom willen we jullie graag nog even hier houden. Ik ga je nu een aantal vragen stellen die ik opneem met deze recorder.’
‘Mogen we dan niet naar Miami?’ klonk Angeline teleurgesteld.
‘Jullie vliegen met een later toestel waarvoor ik jullie, als dank van onze maatschappij, tickets voor de eerste klas mag aanbieden. Glimlachend keek ze hen aan en drukte de knop van haar recorder in.

Thomas en Angeline zijn in een hotel ondergebracht.
Het is voorbij; de drukte, de aandacht…
Ze liggen languit op het schitterende bed, hun tassen achteloos op de grond.
Opeens is daar die leegte…
Angeline zet de tv aan, maar de beelden en het geluid zijn niet bij machte de kamer te vullen. Ze willen iets gaan doen, maar weten niet wat, ze zijn uitgeput, leeg.

                                              ————————————————–