Op een dag heeft Evelien het zo bont gemaakt, dat voor August de maat vol is. Zodra ze thuiskomt wordt ze letterlijk in de kraag gevat.
“Wij gaan even praten,” licht hij toe waarbij hij haar over de drempel van zijn kantoor manoeuvreert ervoor zorgend dat ze niet kan ontsnappen. Gepikeerd draait ze zich om en kijkt hem brutaal aan. August pakt enkele rekeningen en geeft ze haar in handen.
“Kijk hier eens naar: een tas van vijftienhonderd euro en een bikini van achthonderd?… en dan nog een kapitaal voor een haarstuk?”
“…Nou en!” ze pakt de papieren tussen duim en wijsvinger en laat ze dwarrelen.
“Hoe denk je dat allemaal te betalen?”
“Jij hebt mama beloofd om voor ons te zorgen, weet je nog wel?”
“Ja, dat weet ik nog wel… daarom gaan we, vanaf nu, jouw bestedingspatroon aanpassen aan wat je verdient!” zegt hij en dan laat hij haar gaan.
Spinnijdig holt ze de deur uit, stapt in haar auto en scheurt de weg op.
Zakelijk is het August voor de wind gegaan.
Persoonlijk is hij minder fortuinlijk geweest.
Enkele maanden geleden kwam zijn grote liefde, moeder van Monica en Evelien, bij een verkeersongeluk om het leven, waardoor hij met haar twee dochters achterbleef.
De eerste houdt zich geestdriftig met haar studie bezig, terwijl de ander, met evenveel inzet, zoveel mogelijk van zijn geld uitgeeft.
Hij wil hen ontzien, zo kort na het verlies van hun moeder, maar de spilzucht van Evelien moet aan banden worden gelegd.
Sinds August in hun leven kwam, heeft Evelien haar leefwijze en uitgavenpatroon aan zijn maatschappelijke status aangepast.
Haar uiterlijke evenbeeld, tweelingzuster Monica, is mentaal haar tegenpool.
Zij houdt zich bezig met zinvolle dingen en werkt voor haar pretjes.
Jacco heet student te zijn, maar is in werkelijkheid een flierefluiter; hangend in een luie stoel ziet hij zijn zo-even nog vrolijke vriendinnetje met een nijdig gezicht het terras op benen.
Ze hurkt voor hem neer, eist zijn aandacht op en doet haar relaas.
“August is gierig en verpest altijd alles; ik wou dat hij dood was in plaats van mijn moeder!” eindigt ze.
“O, ik vermoord hem wel voor je!”
Waar Jacco een luguber grapje maakt, is Evelien echter bloedserieus…
Een week later worden de meisjes opgeschrikt door de bel. Monica staat op en doet open. Verbaasd kijkt ze naar twee politiemensen die voor de deur staan. Ze stellen zich voor: “Ike Bosma … Letty de Vries” en legitimeren zich. Ze volgen Monica naar binnen, waar Ike, de oudste van de twee, de meisjes vraagt te gaan zitten.
“Zijn jullie verwant aan August Brons?”
“Hij is onze stiefvader,” knikt Monica met stijgende ongerustheid.
“Wat is er met August, heeft hij een ongeluk gehad?”
“Het spijt me jullie te moeten mededelen dat August is overleden.”
Monica’s ogen vullen zich met tranen… “Nee, niet weer..”
Ze slaat haar handen voor haar gezicht en haar schouders schokken.
Evelien schuift naast haar en trekt haar tegen zich aan.
Ze kijkt op naar de politiemensen en legt uit: “Het is pas vier maanden geleden dat onze moeder ook is overleden door een verkeersongeluk.”
Nu neemt Letty het woord: “Het was geen verkeersongeluk. Ik vrees dat jullie stiefvader door een misdrijf om het leven is gekomen.”
Monica is hevig ontdaan en klampt zich vast aan Evelien… Die is er echter op gebrand te weten te komen wat er precies is gebeurd.
Ike kijkt haar ernstig aan: “Wij begrijpen dat dit moeilijk is voor jullie,” zegt ze, “maar voor het onderzoek is het belangrijk dat jullie enkele vragen beantwoorden.”
Evelien heeft het liever andersom, dat de dames haar uitleg geven over het gebeurde, maar dat kan ze natuurlijk niet zeggen.
Ike houdt haar telefoon in haar hand als ze hen begint te bevragen:
“Krijgen jullie weleens vreemde telefoontjes?”
“Ik heb dat nooit gemerkt,” zegt Evelien.
“Zijn er mensen met wie hij ruzie heeft gehad dat jullie weten?”
Weer is het Evelien die reageert. Ze schudt ontkennend haar hoofd.
Monica kan alleen maar huilen.
De politie stelt nog enkele vragen, maar de meisjes hebben geen weet van zakelijke kwesties en kunnen de dames niet verder helpen.
De daarop volgende weken komen de politiedames nog enkele malen terug, hopend dat de meisjes nog iets te binnen is geschoten.
Maar ze vertrekken telkens met onverrichte zaken.
De politie staat voor een raadsel.
Ondertussen ziet Evelien vol ongeduld uit naar de komst van de notaris.
Als het zover is kan ze haar gretige opwinding nauwelijks verbergen.
Vol verwachting kijkt ze toe hoe hij het dossier open slaat.
Monica fluistert haar toe: “Ik hoop maar dat ik mijn studie kan afmaken!”
Eerst worden de legaten voor het huispersoneel genoemd en de giften aan een aantal liefdadige doelen.
Dan horen ze de notaris zeggen: “Evelien krijgt de auto en de hoofderfgename is Monica. Zij erft de villa, de aandelen en het kapitaal.” Alleen de auto is dus voor Evelien.
Monica gelooft haar oren niet en Evelien is verbijsterd!
“Dit klopt niet, want ik ben de oudste van ons tweeën!” zegt ze snerpend.
De notaris legt uit dat er geen misverstand is en dat ze de nalatenschap kunnen accepteren of afwijzen.
Goedhartig komt Monica haar tegemoet met de belofte: “Wij gaan samen een tijdje op reis en het komt allemaal wel goed.”
Evelien is het er nog steeds niet mee eens, maar zolang Monica haar decadentie financiert zeurt ze er niet over.
Onverwacht brengt Evelien Jacco een keer mee en het klikt zo goed tussen hem en Monica, dat ze ermee akkoord gaat dat hij met hen mee op vakantie gaat. De reis gaat naar een van de Cariben, een eiland met prachtige stranden en een woeste rotsachtige kern, gedeeltelijk begroeid met cactussen.
Ze zwemmen in zee en bruinen aan het strand, eten vis en drinken exotische drankjes. Monica betaalt zonder morren.
Evelien geniet, zolang ze alles krijgt wat haar hartje begeert. De enige keer dat ze haar zin niet krijgt, valt ze terug in haar broeierige gedrag.
Ze troont Jacco mee en raast over de krenterigheid van haar zuster.
Ze spiegelt hem een scenario voor hoe het zou zijn wanneer het geld van haar was. “Jij en ik zouden onbeperkt van een fijn en luxe leven kunnen genieten. En weet je Jacco, Monica heeft helemaal geen recht op die erfenis; ik had alles moeten krijgen! Ik ben een half uur ouder!”
Jacco kijkt haar verbaasd aan. “Hou toch op! Monica is helemaal niet krenterig!” spreekt hij haar tegen. “Je hebt toch alles! Je stiefvader heeft dit nou eenmaal zo gewild, dat moet je respecteren!”
“Als er iemand is die geen respect voor August heeft, dan ben jij dat; anders had hij nu nog wel geleefd en… dan had jij hier niet een hele maand aan het strand kunnen liggen.”
Vol ongeloof kijkt hij haar aan. “Je denkt toch niet echt dat ik je stiefvader iets heb aangedaan? Ben je wel goed bij je hoofd?”
“Ik weet dat jij dat hebt gedaan. Je hebt zelf tegen mij gezegd: Ik vermoord hem wel voor je!”
“Dat was gewoon een geintje… je denkt toch niet echt dat ik iemand zou kunnen vermoorden?”
“Hij is wel dood…” zegt ze liefjes…
Jacco grimast en schudt zijn hoofd. Dan draait hij zich om en loopt bij haar vandaan.
De volgende ochtend lijkt alles vergeten en gaan ze op jeepsafari.
Bij een grote rotspartij wordt de jeep stil gezet.
”Als je hier naar boven klimt, is het uitzicht spectaculair,” weet Evelien.
Ze stapt uit en begint over de rotsen te klauteren.
Jacco en Monica volgen in een iets langzamer tempo; wanneer ze boven aankomen, staat Evelien al op de hoogste punt van het uitzicht te genieten. Ze draait zich om naar Monica en steekt haar de hand toe.
“Vanaf dit punt heb je het mooiste uitzicht, “ spoort ze haar aan.
Als de meisjes hand in hand staan, werpt Evelien een koude veelbetekenende blik achterom op Jacco, die opeens begrijpt wat de bedoeling is….Instinctief weet hij wat hem te doen staat. Hij gaat aan de andere zijde van Monica staan en pakt haar vast.
“Als ik toch eens vliegen kon…” grapt Evelien en telt tot drie.
Dan geeft ze opeens een harde ruk aan de hand van haar zusje, met de bedoeling haar in de afgrond te laten tuimelen.
Jacco houdt Monica echter zo stevig vast dat ze zich staande weet te houden.
Door de ruk maakt ze echter een draai waarbij ze de hand van haar zusje loslaat, die haar evenwicht verliest.
—————————————
Geef een reactie