Anno 2024
Op een vrijdag in het begin van juli pikte ik om tien uur mijn vriendin op om, nog ter ere van haar verjaardag, een bezoek te brengen aan de stad Groningen.
Het weer was beter dan verwacht en we hadden een rustige rit van twee uur.
We parkeerden bij het treinstation en staken de weg over naar ons hoofddoel, het museum, dat daar tegenover ligt.
We begonnen ons bezoek met een kop koffie en een stuk worteltaart in het museumrestaurant.
Het Gronings museum bestaat dit jaar honderdvijftig jaar en, hoewel we er al vaker zijn geweest, er is altijd weer iets nieuws, iets bijzonders te zien, iets dat ons trekt.
Schilderijen en portretten, o.a. een mooi portret van Aletta Jacobs, vervaardigd door Isaac Israëls.
Aletta Jacobs, zoals u allemaal vast wel weet, was de eerste vrouwelijke arts ter wereld.
Zij was een geboren Groningse die wist wat ze wilde.
Ze stond aan de wieg van de emancipatie en kwam op voor het vrouwenkiesrecht.
Schilderijen van ‘De Ploeg’, de Groninger kunstkring, staan ook op ons verlanglijstje.
Deels doen ze me denken aan de techniek van Vincent van Gogh.
Als vanzelf belanden we bij de schitterende zilvercollectie…
Zoveel prachtige stukken, serviezen en toebehoren… altijd heb ik het gevoel dat we terug moeten komen omdat we nog lang niet klaar zijn met zoveel moois om te bekijken.
Na ruim tweeëneenhalf uur te hebben rondgedwaald zochten we het restaurant op waar wij ons bezoek begonnen en bestelden pepermuntthee en een broodje.
De middag was al aardig gevorderd toen we besloten nog even de stad in te gaan.
Er was die vrijdag markt en terwijl wij erlangs liepen begonnen de markkooplui juist hun overgebleven waar in te pakken en op te ruimen.
We realiseerden ons dat marktkoopman geen beroep is voor luie mensen.
Toen het zachtjes begon te regenen kocht mijn vriendin een paraplu.
Hier en daar namen we een kijkje in een winkel.
Om de ergste verkeersdrukte te vermijden besloten we, alvorens te vertrekken, iets te eten in de stad.
In een van de winkels troffen we een leuke studente en een aardige winkeldame die ons de weg wees naar een restaurant, waar het niet te lawaaiig was en het eten lekker.
Om half acht waren we terug bij de auto en dachten om ongeveer half tien wel weer thuis te zijn.
Dat ging anders.
ik startte de auto en het lampje van de accu werd rood.. dat is niet goed..
Er was echter nog meer aan de hand, want mijn vriendin hoorde geluiden vanonder de motorkap, die niet gebruikelijk waren.
Dat was heel vreemd, want de hele reis naar Groningen was er niks aan de hand, althans niet iets dat wij opgemerkt hebben.
Mijn gehoor is niet zo scherp, maar toen ik uit de auto stapte terwijl de motor draaide, hoorde ook ik het gerammel waar mijn vriendin voor waarschuwde.
We besloten met de gemankeerde auto de parkeergarage te verlaten en een parkeerplaats op te zoeken, die gemakkelijk bereikbaar was voor een eventuele ophaaldienst.
We belden naar het thuisfront, maar kregen de eerste paar keren geen gehoor.
We zagen onszelf al op die donkere parkeerplaats in de auto overnachten, wat er zelfs al een beetje griezelig uitzag nu het buiten nog licht was.
Vriendin opperde een taxi, maar hoe vind je er een die je zo laat helemaal naar de Achterhoek brengt…
Toen probeerde ik een andere zoon en hij nam gelukkig op; hij kwam gelijk in actie om ons te helpen.
Om half negen belde hij dat ze onderweg waren en raadde ons aan een gezellig kroegje op te zoeken, waar we iets konden drinken om de tijd te doden.
Dat deden we.
We wandelden op goed geluk een studentewoonwijk in en kwamen daar een aardige jongedame tegen, die ons in eerste instantie liever niet naar een studentenkroeg wilde loodsen.
Maar toen wij vertelden dat we een paar uur moesten wachten op hulp vanwege autopech, bedacht ze zich wees ons het heel gezellige kroegje, ‘de Klikspaan’, midden in een woonwijk, dat vol zat met jongelui die heel gezellig met elkaar zaten te kletsen.
En het bijzondere was dat niemand op zijn telefoon zat.
Mijn vriendin genoot, want ze was even terug in de tijd dat zij studeerde in háár grote stad met al zijn gezelligheid.
Waar het leuk is, vliegt de tijd en al gauw moesten we terugwandelen om op tijd bij de auto te zijn. Vijf minuten later arriveerden daar mijn twee zonen met de autoambulance.
Razendsnel werden de oprijplaten uitgelegd, de auto op de ambulance gereden, de platen terug geschoven en de auto vastgezet.
Een paar minuten later zaten wij achterin de truck en reden we Groningen uit..
Om half een werden wij thuis afgezet.
En vandaag, acht dagen later, is mijn auto gerepareerd.
Ik heb hem zojuist opgehaald en ben heel gelukkig dat ik hem weer terug heb.
Het euvel was een kapotte dynamo.
Die is vervangen en de auto is weer helemaal ‘beter’ en… klaar voor ons volgende avontuur…..
Geef een reactie