De inbraak     

Het is alweer een aantal jaren geleden dat we een lang weekend boekten om onze vijftigste huwelijksdag te vieren met kinderen en kleinkinderen.
Mooie herinneringen aan de Waddeneilanden deden ons besluiten om daar een bestemming te kiezen.
Er volgde een heerlijk lang weekend:
Dat begon al op het terras in de ochtendzon, waar wij op de familie wachtten tot ze kwamen ontbijten.
Dat duurde even en ondertussen zagen we andere gasten naar buiten komen, balancerend met een dienblad waarop het ontbijt was uitgestald compleet met sap en koffie.
Op de dakrand wandelde een meeuw heen en weer, die vanuit zijn hoge positie zicht had op de langskomende dienbladen en wanneer er een aantrekkelijk croissantje viel te scoren, dook hij naar beneden en verdween met zijn buit, de gast in opperste verwarring achterlatend.
Het was hilarisch… alsof we in een film terecht waren gekomen!

Na het ontbijt gingen we uitwaaien op het strand, steevast gevolgd door warme chocolademelk met slagroom en appeltaart in een van onze favoriete strandtenten.
We maakten fietstochten over het eiland en ontdekten een nog niet eerder bezocht museum en eens, toen we door een regenbui werden overvallen zochten we ons heil in een café waar een biljard stond en een dartbord aan de muur hing.
Iedereen had plezier.

Veel te snel was het voorbij.
Zondagavond vertrokken onze gasten en een dag later namen wij de boot naar de vaste wal.
Het boottocht over de Wadden duurde twee uur en daar genoten wij van.
Eenmaal aan wal was het gedaan met de rust van het eiland.
Er werd gebeld en er werden afspraken gemaakt.
Het echte leven was weer begonnen.
Mijn echtgenoot legde de koffers in de auto en ik schoof achter het stuur.
Na een reis van dik twee uur waren we thuis.
Het was inmiddels half vier.

Ik leegde de brievenbus, hopend op ‘leuke post’ en inderdaad waren er buiten de gebruikelijke kranten een paar mooie kaarten van aardige vrienden.
Ik deed de deur open en zette het alarm af.
Verbaasd keek ik om mij heen, want de stonden laden en kastdeuren open…:
“Was jij nog binnen voor we weggingen?” vroeg ik aan mijn man.
“Nee, natuurlijk niet!”
Hij schoof mij opzij en ging de keuken in.
“Er is ingebroken! We moeten de politie bellen!” 
We waren allebei ontdaan!

De chaos in de bijkeuken en de keuken viel nog mee.
Want in de rest van het huis waren vernielingen aangericht en de inhoud van de kasten lagen overal verspreid over de vloeren.

Het duurde niet lang voor er twee agenten arriveerden.
Er werden ons allerlei vragen gesteld en tegengestelde conclusies getrokken.
Waar de ene politieman ervan overtuigd was dat het een snelkraak was geweest, wist de ander zeker dat ze uitgebreid de tijd hadden genomen.
Wij mochten het huis niet meer in vanwege het sporenonderzoek. Pas ‘s avonds om half tien kwam er iemand met zwarte poeder en kwasten om naar vingerafdrukken te zoeken.
Deze technische politieman vertelde ons dat hij niet eerder beschikbaar was omdat er die dag twee doden waren gevonden.

Toen zijn werk gedaan was kwamen de kinderen om te helpen met opruimen. Pas toen konden we nagaan wat er was meegenomen.
Het was niet leuk dat er nogal wat persoonlijke dingen weg waren,  zoals de trouwringen van mijn ouders en sieraden die ik geërfd had.

Heel naar vond ik het dat een kistje waarin ik spulletjes van mijn overleden zusje bewaarde kapot was getrapt en doorzocht.
Zelfs in de vriezer lag alles door elkaar en op de badkamer was een fles mondwater leeggegoten en een potje met een haarverzorgingsmiddel stuk gemaakt om te kijken of er iets in verstopt was.
Ons gevoel van veiligheid was aangetast en het heeft wel even geduurd voor wij eroverheen waren.

De volgende dagen kwamen de politiemensen geregeld langs, maar ze brachten geen nieuws.
Het was meer een sociaal dingetje en het waren absoluut vriendelijke agenten.
Achteraf bleek er iets mis te zijn met het alarmsysteem en er werd aangenomen dat de inbrekers uit oost Europa kwamen, waarschijnlijk uit Roemenië.
Na een week kwam de politie niet meer.

We hebben er nog verscheidene telefoontjes aan gewaagd, maar de diefstal is nooit opgelost.

Al met al was het een bittere afsluiting van een mooi weekend.