Anno 2006
Op haar knieën zit Femke voor het mahoniehouten vitrinekastje, waarin mamoe haar verzameling parfumflesjes bewaart.
Het kastje zit op slot en aan de sleutel hangt de dromenvanger, die mamoe van een van haar reizen heeft meegebracht.
Ze mag het kastje beslist niet openmaken en vooral niet aan de prachtig gevormde flacons komen, waarvan sommigen bijzonder zeldzaam en heel oud zijn.
Eén flacon is onzichtbaar, omdat hij wordt bewaard in een doosje.
Het is lichtblauw, met een wit randje eromheen en een klein gouden etiketje erop.
Femke wil zo graag zien wat erin zit, maar mamoe is onverbiddelijk.
Nu is mamoe naar het postkantoor.
Zodra Femke het hekje achter haar hoort dichtklappen, haakt ze de dromenvanger van de sleutel.
Even laat ze zich afleiden door het web met de kraaltjes en de lieflijke veertjes, maar dan legt ze hem resoluut opzij en maakt het deurtje open.
Ze wordt volledig verrast door de vrijkomende verfijnde, zich met elkaar vermengende geuren.
Ze kleurt rood van opwinding…
Voorzichtig steekt ze haar hand uit en beroert een porseleinen potje dat rondom is beschilderd met een tropisch zeegezicht en afgedekt met een lichtblauw dekseltje met een gouden knopje.
Schielijk trekt ze haar hand terug, bekijkt hem en ruikt aan haar vingers.
Een zoet kruidig bedwelmend aroma prikkelt haar neus en ze trekt een vies gezicht.
Nee, dit is niet wat ze hoopt te vinden.
Opnieuw reikt ze in het kastje en tast van het ene naar het andere flesje, tot haar vingers het blauwe doosje raken.
Haar ogen schitteren!
Ze haalt het doosje naar zich toe en neemt het uit de kast.
Ze bekijkt het aan alle kanten en is een beetje teleurgesteld omdat het maar een heel gewoon doosje lijkt.
Ze beweegt het heen en weer en als ze het stil houdt, voelt ze het binnenin trillen.
Gebiologeerd kijkt ze naar het doosje in haar hand.
Opnieuw maakt ze dezelfde beweging en als ze het doosje weer stil in haar hand houdt, lijkt het te gaan leven…
Met wijd open gesperde ogen ziet Femke het deksel langzaam omhoog schuiven.
Er komt een blanke parfumfles tevoorschijn, gevuld met een gelige vloeistof, afgesloten met een slank geslepen kristallen dop.
De fles richt zich op en gaat in haar hand overeind staan.
Femke haalt diep adem en vergeet haast uit te ademen.
Haar ogen kleven aan de fles, die als een barbapapa of -mama van vorm verandert, zich even schudt, de dop afzet en een regen van gouden sterretjes loslaat die Femke omspoelen met zachte belgeluidjes terwijl ze door Femke worden ingeademd.
Femke voelt dat ze wordt opgetild.
Hoe kan dat?
Even raken haar voeten de grond en dan voelt ze zich wegzweven, omgeven door tientallen gouden sterretjes.
Femke lacht!
Ze zweeft de kamer door… heerlijk gaat het, tot ze langs het raam vliegt, naar buiten kijkt en mamoe het pad ziet oplopen.
Geschrokken knijpt Femke in het blauwe doosje dat ze nog steeds in haar hand geklemd houdt.
De sterretjes beschrijven een boog en vliegen terug in het flesje dat zich vanzelf sluit en in het doosje kruipt.
Voorzichtig, zonder te schudden, zet Femke het doosje terug in het kastje.
Ze sluit het deurtje en loopt mamoe tegemoet.
Mamoe slaat haar arm om Femke heen, en samen lopen ze naar binnen.
De dromenvanger hangt niet op zijn plaats en mamoe kijkt Femke opmerkzaam aan alsof ze zeggen wil: Heb je gedroomd Femke?
En Femke lacht haar stralend toe, alsof ze zeggen wil: Ik kan vliegen….
Geef een reactie