Opstaan…?         

Plagerig schijnt de eerste ochtendzon op mijn gezicht;
Ik knijp mijn ogen vaster dicht
om echt ontwaken even uit te stellen.
Nog even blijven liggen is zo fijn…

Maar dan begint de wekker luid te bellen..!
O, dat geluid…! Ik haat het!!
Door merg en been gaat het!
Mijn hand schiet uit en ranselt op het ding
Dat plichtsgetrouw afging.

Stilte…

Ik nestel me nog eens behaaglijk onder het donzen dek…
Ben je gek…
Ik ga er nog niet uit…
Niks erg als ik nog eventjes mijn ogen sluit…
Dat genieten van die laatste seconden
heb ik altijd het allerlekkerste gevonden.