Foute keuzes

Foute keuzes                                                Anno 2024

Vol ontzetting staart Pam hem aan en wijkt achteruit tot ze niet verder kan.
Hij haalt uit en slaat haar hard in haar gezicht.
Haar hoofd knalt tegen de hoekpunt van het keukenkastje.
Haar ogen draaien weg terwijl ze langzaam op de grond zakt; het bloed gutst uit de wond.

Sinds drie maanden wonen Mark en Pamela samen.
Na de kennismaking sloegen ze een aantal weken volop aan het daten en toen hij haar vroeg bij hem in te trekken, hoefde ze er niet lang over na te denken en was ze helemaal verguld.
Hun eerste ontmoeting was bij het bedrijf, waar Pamela aan de receptie zat, toen Mark voor de ombouw van een product, iets technisch, een grote bestelling kwam doen.
Ze vond hem een knappe en interessante man.. en waar ze een nieuwe klant gewoonlijk vanaf haar werkplek aanwijzingen gaf waar hij kon wachten, kwam ze nu achter de balie vandaan, liep met hem mee naar de wachtruimte en bood hem een kop koffie aan.
Wat hij zag beviel hem zeer.
Haar rijzige gestalte bewoog zich mooi en gemakkelijk op de hoge hakken en ze droeg een rok die haar figuur recht deed.
Hij hield niet van vrouwen in broekpakken die op sneakers liepen.

Toen hij twee uur later weer tevoorschijn kwam, deed Pamela juist haar jas aan om te gaan lunchen.
Er was weliswaar een bedrijfskantine in het gebouw, maar ze ging als het werk het toeliet het liefste de stad in om bij haar favoriete restaurantje een salade te eten.

“Pamela… was je van plan om te gaan lunchen?”
Verrast keek ze op.
Haar prachtige lichtbruine ogen haakten zich in de zijne en ze schonk hem een spontane glimlach.
“Meneer de Bruin! Ja, even de stad in om mijzelf op een lunch te trakteren is een prettige onderbreking van de dag.”
“Ik ben Mark,” zei hij. “Eerlijk gezegd was ik ook van plan om iets geschikts te zoeken, maar omdat jij hier bekend bent, kun je mij misschien iets aanraden?”
“Als je wilt kun je met mij mee gaan…
Ik ga meestal naar mijn favoriete restaurantje, waar ze een heerlijke salade voor mij maken.
Het is telkens weer een verrassing; ik volg namelijk niet de kaart, maar ben een beetje een proefkonijn.”
Hij glimlachte om haar opmerking.
“Ik ga graag mee. Dat adresje van jou moet wel goed zijn,  want je ziet er geweldig uit!”

Zo begon het.
Vanaf die dag haalde Mark haar elke dag op en verwende haar met cadeautjes en heerlijke etentjes.

Diep in haar hart vond ze dat hij te vaak teveel beslag op haar legde.
Zoals toen haar collega Jess jarig was en ze tegen Mark zei dat ze later thuis zou komen omdat ze na het werk met een paar collega’s naar de verjaardagsborrel van Jess zouden gaan.  
Daar deed hij zo moeilijk over, dat ze Jess op het werk haar cadeautje maar gegeven heeft met de smoes dat ze die avond verhinderd was.
Zodra Mark zijn zin had doorgedreven was hij weer de lieve attente man die, volgens zijn zeggen, alles voor haar overhad.
Pamela wist dat ze dit moest bespreken, want Mark eiste al haar vrije tijd op.

Toen ze een maand samen waren, vroeg hij haar bij hem in te trekken.
Ze was verliefd en blij en het voelde als een bevestiging dat ze voor elkaar gekozen hadden.
Voor haar zou er verder niet veel veranderen, meende ze, want ze was toch meestal bij Mark.
Dit bleek een grote misvatting.

Zodra ze haar flat had opgezegd bleek er in Marks huis buiten haar kleding geen plaats te zijn gemaakt voor  haar dierbare persoonlijke bezittingen.
Zonder met haar te overleggen had hij het bureau van haar vader en de klok van haar grootouders en haar andere antieke spulletjes laten ophalen door de kringloop.

Toen ze van haar werk naar huis kwam, verwachtte ze dat haar dingen daar een plaats hadden gekregen.
Ze raakte compleet overstuur toen bleek dat Mark alles had weggedaan.
Hij vond dat ze zich niet moest aanstellen.
Die oude meubels gingen niet samen met het moderne strakke interieur en zijn chique designmeubelen.
Dat zag zij zelf toch ook wel?

En nu zij bij hem woonde, wilde hij het ook over het huishouden hebben.
Hij had de huishoudster opgezegd, want dit moest helemaal hun plekje worden, zonder vreemden over de vloer.
Volgens hem kon Pamela best het huis schoon houden enne … nou ja, datgene doen wat er zoal te doen viel.
Toen ze protesteerde: “Sorry Mark, maar ik heb een volledige baan en dat kan ik er echt niet allemaal bij doen,” viel hij haar in de rede met:
“Die baan van jou stelt echt niet zoveel voor dat je hem aan moet houden.
Ik verdien genoeg voor ons beiden.”
“Maar ik houd van mijn baan! Ik werk met leuke mensen en ik heb ook vrienden daar…”

Mark stapte op haar af en drukte haar op de bank.
Met ingehouden zachte stem zei hij:
“Waar heb je het over? Ik heb je gevraagd bij mij in te trekken en je wilde niets liever dan dat, dat zijn je eigen woorden.”
“Ik dacht dat het ons huis zou worden, maar zo is het alleen jouw huis…”
“Dat zie je verkeerd. Jouw aandeel om van mijn huis ons huis te maken is dat jij het onderhoudt.
Het is toch logisch dat jij, als je hier gratis woont, er ook iets voor doet?”
Hij ging naast haar zitten en trok haar tegen zich aan.
Hij pakte haar kin en draaide haar gezicht naar hem toe. Ze verzette zich, want ze was veel te ontdaan om te willen knuffelen of vrijen..
Hardhandig dwong hij haar in de gewenste positie, zoende haar en fluisterde indringend dat hij toch zoveel van haar hield en dat hij zeker wist dat zij net zoveel van hem hield..
Hij drong haar een paar bezitterige zoenen op, maar Pamela wilde niet en spartelde tegen.
Dat maakte een woedeaanval bij hem los.
Met zijn vuist en sloeg hij haar hard op haar bovenarm en toen in haar buik.
Totaal verbijsterd van pijn en schrik bleef ze in elkaar gekrompen zitten. Ze had moeite met ademen.

Mark stond op en liep beledigd de kamer uit.
Toen ze de buitendeur hoorde dichtslaan, kwam ze gebogen overeind met haar handen tegen haar lichaam gedrukt.
Ze had het gevoel dat ze moest overgeven, maar dat gebeurde niet.
Ze spoelde haar gezicht af met lauw water en depte de druppels weg met een handdoek uit de kast.
Ze liet hem in een prop in de wasbak liggen en liep de kamer in.
Waar was haar telefoon… ze keek in haar tas en ging langs de plekken waar ze hem wel eens liet liggen.
Ze wist zeker dat ze hem op haar werk in haar tas had gestopt en nu zat hij er niet in…
Ze maakte haar tas leeg op de tafel en stopte de inhoud stuk voor stuk weer terug in haar tas.
Nu wist ze in ieder geval zeker waar hij niet was.
Ze ging naar de badkamer en stootte haar arm tegen de deurpost. Dat deed pijn!

Ze trok haar truitje omhoog en maakte haar arm bloot.
Er zat een lelijke plek op haar arm die heet aanvoelde.
Ze pakte de handdoek uit de wasbak en maakte hem nat onder de koude kraan. Toen drukte ze hem tegen haar gekwetste arm.
Verder kon ze niets doen. Ook haar buik was gevoelig en het ademen deed pijn.
Ze wilde zo graag iemand bellen, maar dat ging niet zonder telefoon.
Ze besloot zich een beetje op te knappen en dan weg te gaan, al wist ze niet waarheen..
Haar flat was opgezegd, maar hier kon ze niet blijven…
Ze had weleens gehoord over vrouwen die werden mishandeld en dan had ze altijd gedacht: “Mij zal dat nooit overkomen. Als ik een vent had die zelfs maar aanstalten zou maken om mij een mep te verkopen, dan was ik gelijk weg.
En kijk haar nu eens.. hier zat ze nou verdrietig en bang te wezen voor Mark.
Ze moest maken dat ze weg kwam voor hij terug was.
Haar waterlanders zaten hoog.
Ontgoocheling en boosheid streden om voorrang.
Met haar mouw veegde ze langs haar gezicht..
Die vent was geen traan waard.
Hij kon geen dag wachten om haar zijn andere kant te laten zien.
Het eerste wat hij deed op de eerste dag van hun ‘samenwonen’ was niet iets leuks voor hun tweeën, lekker wijntje, kaarsjes aan… en laten zien hoe hij haar dierbare spulletjes had ingepast in zijn interieur…
Nee, hij probeerde haar de rol van huishoudster op te dringen en preste haar d’r leuke baan op te zeggen..
Al ging hij op zijn kop staan, dat gaat niet gebeuren.
Er is niets dat haar hier houdt, ze gaat er vandoor.
Ze zette haar zonnebril op, zodat niemand haar behuilde gezicht zou zien.

Ze doet de deur open en Mark stapt binnen.
Van schrik slaat Pamela’s hart een slag over en ze voelt haar benen slap worden.
“Lieverd, het spijt me zo! Dit heb ik nooit gewild en het had nooit mogen gebeuren en ik beloof je…”
Overmand door de gebeurtenissen zakt ze in elkaar en Mark vangt haar op.
Hij legt haar op de bank en brengt haar een glaasje water.

“Gaat het weer? Lieve Pam, het spijt me zo! Ik had nooit zo mogen reageren. Jij bent het beste dat mij ooit is overkomen; ik wil je niet kwijt, want ik hou van je.”

“Laat mij gaan alsjeblieft, ik wil weg!”

“Je mag niet weg gaan, je moet eerst naar mij luisteren!
Het zal nooit weer gebeuren, dat beloof ik je.
Het was een ongeluk, ik wilde je geen pijn doen en ik zal dat ook nooit meer doen!
Zeg maar wat ik moet doen om het goed te maken en ik doe het!”
Pamela stond in tweestrijd.
Dit was weer de oude lieve Mark, de Mark waar ze zo verliefd op was.
Ze was haar huis kwijt en wist niet waar ze naartoe moest.
Het was koud en als ze haar vriendinnen niet thuis trof, zou ze in de auto moeten slapen.
Ze zou hem een kans kunnen geven en bedingen dat haar spullen teruggehaald zouden worden uit de kringloop.
Ten tweede moest hij de huishoudster weer in dienst nemen en ze weigerde haar baan op te zeggen.

Mark haalde zijn oude charmante ik naar boven en beloofde alles wat ze maar wilde, als ze maar niet vertrok.
Alleen voor de antieke spullen besloten ze voor nu tot een compromis, die werden in een opslag ondergebracht.
Tot Pamela’s verbazing vond ze de volgende ochtend haar telefoon weer terug in haar tas.
Ze schonk er verder geen aandacht aan en was blij dat de rust in huize de Bruin was teruggekeerd.

De daarop volgende weken en maanden ging het goed.
Mark bleef haar echter wel claimen en ze vond het stiekem niet slim van zichzelf dat ze bij het afspreken van de voorwaarden voor haar terugkeer geen vrijheid had bedongen.

Het is inmiddels volop lente.
Op een mooie dag meldt Mark dat hij drie dagen naar Berlijn moet voor de zaak.
Ondanks het feit dat Pamela haar blijdschap probeert te verbergen, kan ze niet voor zich houden dat ze ernaar uitziet weer eens ouderwets gezellig met de vriendinnen op stap te gaan.

Mark is een man die volledige controle over zijn vriendin wil hebben.
Pamela heeft hem nooit enige reden gegeven om haar te wantrouwen, maar toch zit die nare eigenschap in zijn systeem.

Eenmaal in Berlijn doet hij er alles aan om zijn zaken versneld af te ronden en rijdt dan als een gek terug naar Nederland om uit te vinden hoe Pamela met dat kleine stukje vrijheid omspringt.

Drie maanden geleden, toen hij Pamela na zijn agressieve gedrag bijna kwijt was, heeft hij stiekem haar telefoon gepakt en er een tracker op gezet, zodat hij haar te allen tijden kan opsporen.

Na een uitputtende rit van zeven uur in de auto, want er was file, is hij eindelijk thuis.
Pamela is er niet en hij kijkt op zijn telefoon waar ze uithangt.
Ze blijkt vijfenveertig kilometer verderop in een restaurant te zitten, wat hem na de lange rit uit Berlijn niet bepaald blij maakt.
Toch kan hij het niet laten erheen te rijden om te kijken met wie ze daar heeft afgesproken.

Pamela zit aan een tafeltje met haar oude vriend Joost die in de muziekwereld zit.
Nu ze Mark in Duitsland weet heeft ze mooi de gelegenheid om een verrassingsfeest voor hem te organiseren, want hij is zaterdag acht juni jarig.
Ze is blij dat ze Joost bereid heeft gevonden om de muziek te verzorgen en ze bespreken welk genre het moet zijn en welke nummers er perse bij moeten.
Sinds het nare voorval van drie maanden geleden, gaat het goed met hen.
Pamela heeft voorpret; ze verheugt zich erop om zijn verbaasde gezicht te zien wanneer hij er achter komt wat ze allemaal voor hem heeft geregeld.

Mark blijft wachten tot ze opstaan.
Hij wil weten of ze met Joost meegaat of dat ze naar huis gaat.

De rekening komt en ze gebaren naar elkaar en dan rekent Joost af.
Even later komen ze samen naar buiten en ze stappen in de ruime bestelwagen van Joost waarin hij zijn muziekspullen kwijt kan als hij draaien moet.
Hij rijdt rustig naar de stad waar hij Pamela thuis afzet.
Ze geven elkaar als oude vrienden een knuffel en dan verdwijnt Pamela naar binnen.

Mark parkeert zijn auto en laat zichzelf binnen.
Pamela hoort hem en komt blij op hem af.

“Ben je er al, wat fijn…” wil ze zeggen.. en dan ziet ze zijn van woede vertrokken gezicht.

Vol ontzetting staart Pam hem aan en wijkt achteruit tot ze niet verder kan.
Hij haalt uit en slaat haar hard in haar gezicht.
Met haar hoofd knalt ze tegen de punt van het keukenkastje.
Haar ogen draaien weg terwijl ze langzaam op de grond zakt; het bloed gutst uit de wond.

Ze beweegt niet en haalt nauwelijks adem.
Nog is Mark zijn agressie niet kwijt en hij slaat enkele malen met zijn vuist in zijn hand en legt dan beide handen op zijn hoofd.
Lieve god, wat heeft hij gedaan?
Hij pakt een handdoek uit de kast en legt die over haar bloedende hoofd.
Hij maakt zichzelf wijs dat het niet zijn schuld is, want het was niet zijn  bedoeling dat ze zo erg gewond zou raken.
Hij moet een dokter en een ambulance bellen, anders gaat ze misschien wel dood!

Pamela wordt meegenomen in de ambulance en de arts waarschuwt de politie, omdat hij ziet dat ze ook in haar gezicht geslagen is.

De politie ondervraagt Mark, die de schuld op Joost probeert te schuiven.
Hij weet het nummer en het type van de auto waarmee Pam is thuisgebracht.
Als Joost hoort dat Pam mishandeld is, vertelt hij wat Pam hem enkele maanden geleden in vertrouwen heeft verteld over de ongecontroleerde woedeaanval van Mark..
Hij moet ook vertellen waar hun afspraak over ging..
Pamela heeft een hersenschudding, maar kan ondanks dat het verhaal van Joost bevestigen.
Pamela weet ook nog dat Mark angstaanjagend woedend was, maar kan zich niet herinneren hoe het verder is gegaan.
Ze wordt in het ziekenhuis helemaal nagekeken en bleek in het verleden een rib te hebben gebroken, het gevolg van de eerdere mishandeling.

Mark belooft hulp te zoeken en bezweert Pamela dat hij haar niet kwijt wil, maar Pamela is klaar met hem.
Ze wil niet bij ieder onschuldig afspraakje moeten vrezen dat hij haar aanvalt en pas achteraf realiseert ze zich dat ze het ook psychisch zwaar heeft gehad.

Uit het onderzoek kwam verder naar voren dat Mark haar stalkte.

Mark werd veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf.