Verrassing…?                                         

Anno 2024

Om ongemakkelijke vragen te omzeilen wacht Frank tot Lucinda gaat hardlopen.
Nu moet hij opschieten, want hij wil weg zijn voordat ze terug is.
Hij roffelt de trappen af naar de berging waar hij de spullen bij elkaar zoekt die hij het eerste nodig denkt te hebben en legt ze in zijn Caddy.

Net op tijd gaat hij ervandoor.
Nu Zafira oppikken en dan naar het huis.
Lucinda, die niks weet van zijn twee vrije weken, ziet hem nog net wegrijden.
Ze is verbaasd, want normaliter gaat hij niet zo laat naar zijn werk.
Zonder er verder bij stil te staan loopt ze naar boven en neemt een snelle douche.
Na een kop koffie pakt ze haar fiets en haast zich naar de Dental Clinics waar zij een baan heeft als receptioniste.

Zafira, de beste vriendin van Lucinda, staat al klaar in haar rode overall met een mand aan haar arm.
“Ik heb een kan koffie en broodjes bij me, dan kunnen we doorgaan.”
Ze stoot hem aan: “Vind je het niet spannend dat wij dit stiekem samen doen?”
“Heel spannend!” grapt hij. “maar pas op dat Luus er niet te vroeg achter komt!”
Zafira gebaart het dichtritsen van haar mond.

Frank zet de auto op de oprit, achter de container voor het bouwafval.

Samen laden ze de auto uit en sjouwen planken, blikken, een grote trap en gereedschap naar binnen.
Omdat dit de eerste keer is dat Zafira is meegekomen, laat Frank haar het huis zien.
“Dit gaat mooi worden!” knikt ze.
“Luus zal niet weten wat ze ziet! En die tuin! Wat een ruimte! Je bent een bijzondere man, Frank..”
“Juist..” zegt hij.
“Maar nu gaan we aan het werk!”
Frank is een man met twee rechterhanden en tot zijn verrassing weet Zafira ook van aanpakken.
Tussendoor nemen ze staande een kop koffie en dan gaat het verder.
Een paar uur later eten ze hun lunch zittend op een muurtje aan de achterkant van het huis en daarna gaan ze weer door.
Gedurende de middag raakt de bodem van de grote container uit het zicht.
Het zou mooi zijn als ze hem deze week helemaal vol kunnen krijgen, zodat hij opgehaald kan worden.

Tegen het einde van de middag is het tijd om naar huis te gaan. Frank wil voor Lucinda thuis zijn.
Hij zet Zafira af en die kan het niet laten om hem een knuffel te geven.
Hij drukt haar even tegen zich aan en spreekt zijn dank uit voor haar waardevolle hulp!

Dat hadden ze beter niet kunnen doen, want buurvrouw Carla, die de buurt en al wat daar gebeurt constant in het oog houdt, maakt er overspel van wil en daarmee naar Lucinda gaan.
Maar eerst gaat ze Zafira confronteren met hetgeen ze gezien denkt te hebben.

“Zo.. Zafira… Heb je een nieuw vriendje?” Ze produceert een vals lachje.
“Nee, hoezo… hoe kom je daarbij?”
“Nou ja, ik zag je innig verstrengeld met Frank, de vriend van Lucinda…”
Zafira wordt boos, maar laat het niet merken.
“Soms denk je iets te weten, maar als je de feiten niet kent, kun je beter je mond houden.”
Met een hooghartig knikje gaat ze naar binnen.
Ze kan zichzelf wel slaan! Ze weet toch hoe Carla is…
Die floreert op schandaaltjes van andere mensen.
Door de gesloten deur hoort ze Carla nog roepen: “Ik weet wat ik gezien heb!”
Eerst Frank maar bellen; dan kan hij haar wegsturen als ze langskomt.
Geen gehoor..

Blij dat de dag om is kan Lucinda eindelijk naar huis..
Vandaag was het al druk en toen kwamen er nog een paar spoedgevallen…
Thuis gekomen staat Carla, de buurvrouw van Zafira,  voor de deur.
“Dag Carla, wat kom je doen?”
“Ik kom je waarschuwen. Jouw beste vriendin, Zafira, heeft het aangelegd met Frank!”
“Onzin!” Lucinda wil het niet horen.
Afwerend steekt ze haar hand op en zegt: “Ik heb hier geen zin in, het was een drukke dag; ik wil dat je gaat.”
Weliswaar weggestuurd gaat Carla toch voldaan naar huis. Ze heeft onrust gezaaid en het is haar vast wel gelukt om iemands avond te verpesten.

Lucinda gaat de flat binnen en gooit haar sleutels op het gangkastje. Ze loopt door naar de slaapkamer.
Fris gewassen komt Frank tevoorschijn.
Onderzoekend kijkt hij naar haar vermoeide gezicht.
“Drukke dag gehad, Luusje?”
“Ja, het was best een pittig dagje…”
Ze laat zich achterover op het bed vallen en kijkt hoe Frank zich in zijn schone kleren hijst.
Hij glimlacht tegen haar:
“Weet je wat? Ik laat het bad vollopen en dan ga jij er lekker in liggen en ondertussen haal ik iets te eten.
En dan kijken we vanavond samen een filmpje op de bank.
Dankbaar kijkt ze hem aan.
“Iets romantisch?”
“Iets romantisch.” belooft hij.

De volgende morgen is Lucinda weer helemaal bijgetrokken; ze doet haar haren in een paardenstaart en energiek begint ze aan haar half uurtje joggen.
Ze rent door het dagelijks groener wordende park.
Het is een mild voorjaar en elke dag komen er meer vroege voorjaarsbloeiers tevoorschijn.
Als haar ronde erop zit, moet ze opeens weer aan die Carla denken.
Hoe komt dat rare mens erbij om zulke onzin de wereld in te willen helpen.
Ze is vergeten het tegen Frank te zeggen, alhoewel hij waarschijnlijk zou reageren met een:
“Je weet wie het zegt, trek het je niet aan.”

Ook deze ochtend heeft Frank Zafira weer opgepikt.
Zodra ze de straat uit zijn zegt ze: “Frank, ik moet je iets vertellen.”
“Wat?”
“Toen jij gisteren wegreed, kwam Carla, mijn buurvrouw naar mij toe en ze vroeg of ik een nieuw vriendje had.
Ze heeft ons gezien toen jij mij thuisbracht en trok gelijk haar conclusie.”
“O ja? Toen heb je haar vast verteld dat ik niet je nieuwe, maar je oude vriendje ben?”
“Daar gaat het niet om, maar ik ben bang dat ze Lucinda gaat waarschuwen en dan is er geen verrassing meer.”
“Dat valt vast wel mee, want ik heb haar niet gezien en Luus vast ook niet, anders had ze het wel gezegd.”
Met een serieus gezicht oppert ze:
“Voorlopig ga ik je niet meer knuffelen!”
“Da’s drastisch!” lacht Frank,
“Is dat een dreigement of een belofte?”
“Beide!”
Even blijft het stil.
“Wil je dat ik met haar praat?” vraagt hij.
“Nee… “ Zafira schudt haar hoofd.
“Ontkennen zal niks uithalen.
Ze zal dat juist als een bevestiging zien… zoiets als: Redden wat er te redden valt.”
“Trek het je niet aan; Je hebt niets verkeerds gedaan en dat weet Lucinda heus wel.
Mocht die Carla ons perse voor schut willen zetten, dan gaat haar dat nooit lukken!
Als Lucinda ziet wat we allemaal gedaan hebben om haar blij te maken, dan maakt het echt niks uit wat zo’n bemoeiziek mens beweert.”

Er wordt die dag en de rest van de week hard gewerkt.
Carla heeft Zafira niet meer lastig gevallen en ze is het incident al haast vergeten.
Vrijdag is de container opgehaald en maandag maken ze de ruimtes stofvrij en kunnen ze de muren voorstrijken.
Frank heeft uitnodigingen de deur uitgedaan en heeft een catering geregeld.
Het belooft die zaterdag een zonnige dag te worden met temperaturen boven de twintig graden.
Familie en vrienden heeft hij gevraagd tuinmeubelen mee te brengen en zelf heeft hij een paar statafels geregeld.
Zaterdag is het de ‘dag van Lucinda’ en hij verheugt zich nu al bij de gedachte aan haar verraste en blije gezicht.
Hij gaat haar vragen zich die zaterdag extra mooi te maken omdat hij een verrassing voor haar heeft.

De vrijdag voor de grote dag komt Frank pas laat thuis. De hele dag door sleepten vrienden en familie tuinstoelen aan en hij heeft een paar grote tuinpotten met planten aan weerszijden van het terras laten plaatsen.
De catering kwam voor de voorbereidingen enz. enz.…

Lucinda is juist vroeg thuis.
Frank is er nog niet; ze heeft de laatste weken het onbestemde gevoel dat er iets aan de hand is, maar kan er geen vinger op leggen.
De bel gaat.
Wie is dat nou weer..
Op blote voeten loopt ze de gang door.
“Carla?” Verbaasd kijkt ze haar aan.
“Vorige week heb ik je aangesproken, maar je wilde niet naar mij luisteren.”
Een gele envelop wordt in haar handen geduwd.
“Kijk zelf maar, ik heb bewijs!
Maak maar open!”
Lucinda schudt haar hoofd, maar doet toch wat Carla zegt.
Er komen foto’s tevoorschijn van Frank in een vreemd huis en op de meeste opnamen is ook Zafira te zien.
Carla geeft haar persoonlijke lezing bij de foto’s.
“Als vriendin vind ik dat ik je moet waarschuwen.
Frank heeft dat huis op zijn naam staan, daar heb ik naar geïnformeerd, en hij is daar de laatste weken hele dagen aan het werk, samen met zijn liefje Zafira.
Volgens mij bedriegt hij jou. Ik heb ze ook al eens zien zoenen in de auto.
Op die foto van het huis heb ik aan de achterkant het adres geschreven. Als je mij niet gelooft, kun je zelf gaan kijken.”
Voldaan knikt ze Lucinda toe, die haar ogen niet kan geloven.
Ondanks zichzelf kijkt Lucinda op de achterkant van de foto. Het huis ligt in een mooie wijk…
“Oké, dank je wel,” zegt ze dan en wil de deur dicht doen.
Carla houdt de deur tegen. “Ik ga met je mee!”
“Ik ga er niet heen, sorry, ik wil dat je weggaat.”
Lucinda wil alleen zijn.
Ze weet niet wat ze denken moet; als Frank thuiskomt, zal ze hem de foto’s laten zien en dan moet hij maar uitleggen wat dat te betekenen heeft.
Ze kan gewoon niet geloven dat hij haar bedriegt.
Teleurgesteld druipt Carla af. Ze blijft voor de flat in de auto zitten.
Mocht Lucinda er toch op af gaan, dan wil zij erbij zijn.
Er gebeurt echter niets en na ruim een uur geeft Carla het op en gaat naar huis.

Na een paar appjes heen en weer van ‘Waar blijf je’ en ‘Het wordt wat later’ komt Frank eindelijk tegen half negen thuis.
Hij is goed gehumeurd, want alles loopt volgens plan.
“Wat zie jij eruit, waar kom je vandaan?”
“Weet je wat voor dag het morgen is?” vraagt hij met pretlichtjes in zijn ogen…
“Morgen is het zaterdag 13 april en die dag ga jij noooit meer vergeten!”
Hij steekt zijn armen naar haar uit, maar ze doet een stapje terug en vraagt:
“Waar ben je eigenlijk mee bezig?”
Ze pakt de gele enveloppe en geeft hem aan Frank.
“Dit werd vandaag bij mij afgegeven… met een verhaal erbij! Wat is jouw verhaal?”
Hij pakt de envelop aan en haalt het stapeltje foto’s tevoorschijn.
Hij heeft onmiddellijk door dat Carla erachter zit en dat hij die kwaadzoekende vrouw onderschat heeft.
Hij kijkt van de foto’s naar Lucinda en ziet een onzekere verdrietige blik in haar ogen.
“Ga je me nog vertellen wat er aan de hand is?
”Die heb je van Carla, neem ik aan.”
Stuk voor stuk bekijkt hij de foto’s en legt ze naast elkaar op tafel.
Dit is zo jammer, maar hij moet dit oplossen voor die Carla nog meer grip op Lucinda krijgt.
“Vertrouw je mij?”
“Dat zou wel moeten en dat deed ik ook altijd, maar nu weet ik het niet zo zeker meer.
Jij en Zafira zijn een paar weken lang elke dag gefotografeerd in een huis waar ik nog nooit van gehoord heb en je hebt er nooit iets over gezegd.
Van Zafira heb ik trouwens al die tijd ook niks gehoord.”
“Als ik je vertel dat het om een verrassing gaat, geloof je mij dan?”
“Ik wil niets liever dan jou geloven, maar dat station zijn we gepasseerd.
Ik wil nu weten wat er met dat huis is en wat er tussen jullie speelt.”
“Het is iets dat je blij maakt…” probeert Frank nog eens, maar Lucinda wil subiet verlost worden uit de onzekerheid die haar kwelt.

Frank trekt twee stoelen onder de tafel vandaan; een draait hij en gaat er achterstevoren op zitten, met zijn armen leunend op de rugleuning en gebaart naar de andere.
“Wacht even… ik moet er iets bij pakken…”
Hij staat op en vraagt: “Kan ik gelijk even douchen?”
“Nee!”
“Oké, dan niet…”

Frank komt terug met een klein lavendelblauw fluwelen doosje en  overhandigt haar dat, zonder de bijbehorende aankleding.
“Lucinda, ik hou van je,” zegt hij:  “Maak maar open.”
Lucinda kleurt en vraagt: “Is dit wat ik denk dat het is?”
“Ik weet niet wat je denkt,” plaagt hij.
“Het is niet erg, alles komt goed, hier gaan we nog jaren opnieuw plezier om hebben.”
Ze opent het fluwelen doosje en wordt verrast door de prachtige witgouden verlovingsring met een saffier.
Tranen springen in haar ogen.
Ze steekt haar hand uit en schuift hem het doosje toe.
Frank bekijkt zijn handen en veegt ze voor de zekerheid af aan zijn broek.
Dan neemt hij de ring voorzichtig uit het doosje en kijkt Lucinda aan.
“Liefste Lucinda, wil je alsjeblieft met mij trouwen?”
“Ja Frank, ja, dat wil ik!” roept ze uit en vliegt hem om zijn hals, voordat hij de ring om haar vinger kan schuiven.
Hij legt de ring op tafel en slaat tevreden zijn armen om haar heen.
Liefdevol zoent hij alle twijfels weg.
“Kunnen we hier stoppen en morgen de verrassing afmaken?”
Zij knikt nadrukkelijk terwijl de tranen over haar wangen rollen. “Ik hou ook van jou!” wil ze nog kwijt, om daaraan toe te voegen: “Ga je maar gauw douchen!”

De volgende dag begint plezierig.
Alle zorgen zijn verdwenen en Lucinda kan achteraf niet begrijpen dat ze zich zo door Carla op de kast heeft laten jagen.
Frank heeft het doosje met de ring weer bij zich gestoken en Lucinda heeft iets feestelijks aangetrokken.
Ze kan haast niet wachten tot ze kunnen gaan.
Om drie uur is het eindelijk zover; Frank brengt haar naar het huis van de foto…
Haar blik zuigt zich vast aan de voorgevel.
Het heeft wel iets van een Engelse cottage; de begroeiing met clematis en kamperfoelie geven het huis een lieflijk aanzien. 
Onder een bel zit een schildje met de namen:
Lucinda Wely & Frank Wiersma
Lucinda’s adem stokt en ze krijgt spontaan kippenvel… “Wat is dit? Dit is niet waar…”
Ze weet niet hoe ze het heeft.
Frank slaat zijn arm om haar heen en maakt de voordeur open; ze komen binnen in een ruime hal.
“Welkom in je nieuwe huis!” zegt hij.
Hij leidt haar door de lege vertrekken naar de achterzijde en opent de tuindeur.
De tuin is bevolkt met mensen, familie en vrienden…
Het is teveel. Lucinda is compleet overdonderd.
Ze krijgt een glas in de hand gedrukt met een roze welkomstdrankje.
Ze overziet de groep dierbaren in de tuin en draait zich om het huis in.
Zafira merkt dat haar vriendin totaal uit het veld geslagen is en gaat naar haar toe.
“Wil je een rondje door het huis maken voor je naar buiten gaat Luus?”
Samen lopen ze door het huis en Zafira legt uit wat Frank en zij gedaan hebben.
“Het was best wel een puinhoop en er is een grote container met rommel weggegaan.”
Lucinda staat voor de open haard en ziet er niet blij uit. Zafira voelt dat haar iets dwars zit.
“Er is iets, ik zie het aan je. Zeg het maar, misschien kunnen we er iets aan doen.”
“Eerlijk gezegd is het me teveel. De aanschaf van een huis doe je toch samen. Frank heeft me overal buiten gehouden. Begrijp me niet verkeerd, ik waardeer echt wat je allemaal voor ons hebt gedaan, maar Frank had dat niet van jou mogen vragen. Ik had erbij moeten zijn.
Ik had ook mee willen werken… kun je dat begrijpen?” “Het spijt me dat je dat zo voelt. Jij bent mijn beste vriendin en ik had dat moeten weten.
Maar het goede nieuws is dat we niets hebben gedaan op het gebied van het uitzoeken van kleuren en materialen. Frank vindt dat jij de aangewezen persoon bent om de indeling en de uitvoering daarvan te kiezen.”
Het blijft stil.
“Ach… kom hier!” zegt Zafira geeft Lucinda een knuffel.
“Zal ik vragen of Frank even bij je komt?”
“Ja, wil je dat doen?”

Frank voelt het doosje in zijn zak.
Lucinda heeft haar verlovingsring nog niet gedragen. 
Een beetje verloren vindt hij haar in de kamer.
“Wat is er toch lieverd, ben je niet blij?
Ik hoor van Zafira dat je mij wilt zien?”
Ze steekt haar handen uit en hij pakt ze vast.
“Ik vind het geweldig wat je allemaal voor mij gedaan hebt en Zafira ook, maar het is teveel; ik weet, na gisteravond, dat je mij vandaag de ring wilt geven.
Maar er zit een heel huis bij.
En tegelijkertijd, voordat ik die grote dingen enigszins kan verwerken, zijn er al die mensen… heel lief hoor, maar ik wil niet voor die grote groep mijn ring krijgen.
Dat bijzondere moment wil ik heel graag voor ons samen houden. Wil jij dat ook?”
“Dat wil ik absoluut ook!”
Hij haalt het fluwelen doosje uit zijn zak en gaat op een knie: “Mijn Liefste Lucinda, wil je alsjeblieft met me trouwen?”
Lucinda straalt: “Lieve Frank, ik wil niets liever dan dat!”
Hij schuift de ring om haar vinger.
Dan neemt hij haar in zijn armen, kust haar en fluistert: “Ik mag daarbuiten zeker niet zeggen dat ik heel gauw met je wil trouwen?”
“Nog even wachten… hou me nog even vast.”
Hij houdt haar tegen zich aan en snuift haar geur op.
Na een paar minuten wringt ze zich los en zegt:
“Nou is het goed. Zullen we naar buiten gaan?”

Frank neemt haar hand en samen stappen ze naar buiten.

Hij heft haar hand zodat iedereen haar ring kan zien en roept: “Ze heeft JA gezegd!”
En opgetogen roept hij erachteraan:
“Jullie horen nog wanneer we gaan trouwen!”