Kruisende lijnen

Jeff legt de krant weg en stretcht zijn lange lijf.

“Kom Joy,”

Hij pakt de riem en samen met de hond stapt hij naar buiten, zonder
het dier aan te lijnen.

Rustig wandelt hij door de laan met aan weerszijden huizenrijen.

Joy kent de weg en onderstreept gewoontegetrouw zijn territorium
door hier en daar een plasje te doen.

Aan het einde van de laan komt Ellen naar buiten met haar hondje
Cely.

Ze steekt haar hand op en wacht tot Jeff bij haar is.

“Ha Jeff, lang niet gezien!” lacht ze.
Ondertussen maakt ze haar hond los, zodat ze even lekker met Joy kan
dollen.

“Cely heeft je gemist Joy!” zegt ze vriendelijk tegen het dier.

“Ben je allang terug?” wendt ze zich tot Jeff.

“Vanmorgen geland en toen naar mijn ouders om Joy op te halen. Je
kent mijn moeder: ik moest blijven eten en daarna kon ik pas
ontsnappen.”

“Dat is lief.” vindt Ellen en dat vindt Jeff eigenlijk ook wel.

“Blijf je nu een tijdje hier of heb je alweer nieuwe reisplannen?”

“Nee… Maarten, een vriend van mij, gaat binnenkort trouwen en hij
heeft mij gevraagd of ik daarbij wil zijn.”

“O, wat leuk! Ik ben bevriend met Kim en ik ga daar ook naartoe.
We hebben het toch wel over dezelfde he? Kim Berk?”

“Dat zou zomaar kunnen. Ze heet Kim en het zou wel heel toevallig zijn
als er twee Maartens zijn die beiden met een Kim gaan trouwen…”

“Ik heb thuis een kaart met een foto erop. Kom straks even mee naar
binnen, dat kun je zien of die Maarten inderdaad jouw Maarten is.”
Een half uurtje later gaan ze in optocht bij Ellen naar binnen.
“Ga lekker zitten!” zegt ze tegen Jeff.
Voordat ze de kaart pakt, krijgen de honden een koekje.

Maarten is inderdaad de vriend van Jeff, maar dan kijkt hij nog eens
goed naar Kim en vraagt aan Ellen:
“Is dit jouw vriendin Kim?”
“Ja… hoezo?”
“Ik ken haar… zij was ook in Kopenhagen waar ik…
Nee… dat kan toch niet..?”

“Wat bedoel je.. ken je haar ergens van?”
“Ja.. dit is heel vreemd. Ik was in Kopenhagen en zij was daar ook en
we hebben samen tijd doorgebracht… Ze heeft zich niet voorgesteld
als Kim, maar ze zei dat ze Saskia heette.”

Ellen kijkt hem bevreemd aan.
“Bedoel je dat je iets met haar had toen je daar was?“

Jeff heeft even geen antwoord klaar en denkt na:
Heeft Kim ook een zusje? Eentje die erg op haar lijkt?”

“Nee.” zegt ze beslist.
“Ik ken Kim al vanaf onze schooltijd. Ze is enig kind.”

“Wat vind jij van Kim? Hoe goed ken je haar?”

“We spreken wel eens af om te lunchen en bij te praten…
We zijn ooit eens naar een Spa geweest, maar dat is eigenlijk alles…”

“Dus jullie zijn niet het soort vriendinnen die elkaar alles vertellen?”

“Nee, eerlijk gezegd ben ik daar niet van. Er komt vaak gedoe mee.”
Heb je zin in koffie of wil je liever een glas wijn of gewoon water?”

“Koffie, graag zwart.”
“Oké, komt er aan…
Het apparaat begint te malen en een heerlijke geur verspreid zich.
Als ze aan de koffie zitten vraagt Ellen:

“Ga je me nog vertellen wat er aan de hand is?”

“Dat is nou net het punt, ik weet niet wat er aan de hand is.
Ik weet niet wat ik moet denken.
Ik was voor het bedrijf in Kopenhagen en onze producten zijn niet
voor alles en iedereen toegankelijk.
Deze Saskia presenteerde zich als een collega van een verwant
bedrijf en zij was ook aanwezig bij de voorlichting over de nieuwe
producten. Daardoor ging ik er vanzelfsprekend vanuit dat ze
gescreend was.
Ik mag daar verder niets over zeggen.”
Jeff keek haar doordringend aan. “En Ellen!! Ik verzoek je dringend
hier met niemand over te praten!
Voordat ze trouwen moet ik uitzoeken wat er aan de hand is!”

Ze drinken hun koffie en als Ellen opnieuw een vraag wil stellen
schudt Jeff zijn hoofd.
“Niet doen Ellen, als er iets te vertellen is, hoor je dat van mij.”

Jeff staat op en Joy volgt direct zijn voorbeeld. Cely ziet vanuit haar
mandje haar grote vriend met lede ogen vertrekken.

“Hiervoor moet ik morgen naar Groningen,” zegt Jeff.
“Zou Joy dan bij jou mogen blijven? Anders zit hij het grootste deel
van de dag alleen in de auto.”

“Natuurlijk mag dat!”
Ellen is gek op Joy, hij is een en al krullerige vreugde, met een paar
grijze haartjes ertussen, wat hem een knap hondengezicht geeft.
“Hoe laat wil je weg?”
“Niet zo vroeg hoor, ik rijd achter de files aan, dus ik ga pas na
negenen.”
Zodra hij weg is, pakt ze de kaart nog eens en bekijkt hem
nauwkeurig.
Ze heeft Jeff beloofd dat ze er met niemand over zal praten, hoewel ze
heel graag van Kim wil horen of zij toevallig in Kopenhagen is
geweest.
Ze houdt zich echter aan haar belofte.

Thuisgekomen kijkt Jeff de stapel post na.
Hij ontdekt dat ook hij een kaart met foto van het aanstaande
bruidspaar heeft ontvangen.
Hij pakt een loep om van dichtbij de foto goed te bestuderen en weet
het zeker. Kim is Saskia.
Omdat Ellen haar al zolang kent weet hij in ieder geval dat ze Kim
heet en geen Saskia.
Dat zij zich in Kopenhagen onder die naam heeft voorgesteld benauwt
hem.
Hij wilde niet aan Ellen kwijt dat hij het te gezellig met haar heeft
gehad. Dat ze zelfs met hem heeft geslapen.
Het is hem bijgebleven dat ze erg met het werk bezig was.
Zelfs toen ze in bed lagen…
Jeff probeert zich voor de geest te halen of ze hem gegevens heeft
ontfutseld die geheim waren.
Hij is verplicht zijn ontdekking bij de veiligheidsdienst te melden.
Landsbelang en internationale veiligheid zijn hier in het geding.
Voor hij gaat slapen legt hij contact en maakt een afspraak voor de
volgende dag.

Maarten heeft een goede baan bij een van de snel groeiende Tech
bedrijven in de stad Groningen.
Jeff wil weten of Kim, alias Saskia en hoe ze verder nog mag heten
daar ook werkt.
En zo niet, dan moet hij er achter zien te komen wat ze dan wel doet.

Maarten is verbaasd als hij hoort wie zijn bezoeker is.
“Kerel, wat een verrassing!” Hij legt zijn hand op Jeffs schouder en
troont hem mee naar zijn gerieflijke kantoor.
Hij gebaart naar buiten.
“Geweldig uitzicht he?”
Dan wijst hij Jeff een comfortabele zetel en bestelt koffie.
“Je bent hier toch niet om de bruiloft af te zeggen hoop ik?” vraagt
Maarten.
Het lijkt Jeff absoluut niet vanzelfsprekend dat het feest doorgaat,
maar het is beter om voorlopig niets te zeggen.

Jeff prijst het kantoor.
“Je hebt het hier goed voor elkaar,” zegt hij.
“Gisteravond kwam ik thuis van een zakenreis en toen vond ik jullie
trouwkaart, met foto! Mooi hoor! Je hebt een knappe bruid!
Waar heb je haar opgeduikeld, hier in Groningen?
Werkt ze ook bij dit bedrijf?”

“Nee, ze komt gewoon uit de Achterhoek, net als jij en ik.
Ze heeft rechten gestudeerd.”
“O, dus ze is niet zo’n techneut als jij.”
“Nee, maar dat wil ik ook niet, als je als echtpaar hetzelfde vak
uitoefent, stel ik me voor dat de gesprekken altijd over het werk gaan.
En als ik bij mijn vrouw ben, heb ik andere prioriteiten.”

“Dat zeg je netjes! Ik heb straks nog een afspraak; wat vind je ervan
als we vanavond met ons drieën een hapje gaan eten?
Ik betaal.”
“Dat is een aardig aanbod, dank je wel!
Ik weet zeker dat Kim dat ook heel leuk zal vinden.”

“Goed, ik reserveer om zeven uur bij Pronk op de vismarkt…” zegt
hij terwijl hij dat per telefoon in orde maakt.
“Dan zie ik jullie daar.”

Zodra hij in de auto zit belt hij Ellen.
“En… ben je nog wat te weten gekomen?”
“Weinig, maar wel iets.
Volgens Maarten heeft Kim rechten gestudeerd. Kan dat kloppen?”
“Dat zou zomaar kunnen. Ze is een uitblinker, eigenlijk goed in alles.
Als ze bij mij is, heeft ze het nooit over haar werk, alleen maar over
winkelen en uitgaan en over auto’s.
Ze is gek op dure auto’s!”
“Heb je een adres van haar? Ik wil weten hoe en waar ze woont.”
”Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar ik heb eerlijk gezegd geen adres
van haar in Groningen.
Als ze hier is zien we elkaar bij haar ouders.
Ga ik naar Groningen, dan spreken we ergens in de stad af.
Ze komt wel bij mij thuis.”
“Luister, ik heb om zeven uur een eetafspraak met ze en aangezien ik
geen idee heb hoe dat uitpakt, weet ik niet hoe laat ik vanavond thuis
ben.”
“Maakt niet uit, Joy heeft het prima naar zijn zin.
Als je komt en je ziet het licht nog branden, dan ben ik nog wakker.”

Jeff heeft een strategisch plekje weten te bemachtigen in het
restaurant.
Vandaar kan hij de ingang in de gaten houden, zonder dat hij direct
wordt opgemerkt.
Maarten en Kim hebben zich wat verlaat, maar tegen half acht stappen
ze toch binnen, Maarten als eerste, gevolgd door Kim.
Maarten wrijft zijn handen en kijkt om zich heen.
Op het moment dat hij Jeff ziet, steekt deze zijn hand op en staat op.
Maarten haalt Kim naar voren en stelt ze aan elkaar voor.

“Kim, dit is mijn oudste vriend Jeff en Jeff… dit is Kim..”
Jeff is zich ervan bewust dat er van hem een aardige opmerking of een
compliment wordt verwacht.
Kim is hem voor en steekt haar hand uit; ze kijkt hem brutaalweg aan.
“Ik ben Kim,” zegt ze en werpt een verliefde blik op Maarten.
“Ik was benieuwd naar de vrouw die het hart van mijn vriend heeft
gestolen en het is precies de vrouw die ik dacht dat ze zou zijn.”

Deze raadselachtige zin wordt door Maarten opgevat als een
compliment.

“Dank je,” zegt hij en grapt: “Ik ben blij dat ik je niet teleurgesteld
heb.”

“Ga zitten,” nodigt Jeff en steekt zijn hand op naar de ober die hij een
reden heeft gegeven om het hem en zijn gasten deze avond bijzonder
naar de zin te maken.

“Wat dachten jullie van een fles Champagne om te beginnen?”

“Daar hebben we niets op tegen…he Kim?
Kim zegt niets.
Kim is dol op Champagne…” lacht hij.

Jeff bestelt een fles Champagne en richt zich rechtstreeks tot Kim.
“Ik moet zeggen dat ik ernaar heb uitgekeken kennis te maken met
de mooie bruid van mijn vriend.
Vertel eens, kennen jullie elkaar al lang?
Samen gestudeerd misschien?”
Hij kijkt haar recht aan.
Even knijpt ze haar ogen tot spleetjes.

“We komen beiden uit de Achterhoek,” zegt ze dan. Ik kom uit
Zelhem en Maarten… nou ja, dat weet je wel.”

“Ja… van Maarten weet ik het wel..” knikt hij veelzeggend.

Dan gaat Maartens telefoon.
“Sorry hiervoor, maar ik moet deze even nemen,” zegt hij terwijl hij
met de telefoon aan zijn oor bij hen vandaan loopt.
Jeff maakt gelijk van de gelegenheid gebruik om Kim op Kopenhagen
aan te spreken. Hij vertelt haar niet dat hij zijn dictafoon heeft
ingeschakeld.

“Nu wil ik graag van je horen wie je werkelijk bent, Saskia!”

Jeff kijkt haar scherp aan.
“Ik ben Kim en ik probeer werk en privé gescheiden te houden, dat is
alles!”

“Het spijt me, maar ik geloof je niet.
Ik wil weten voor welk bedrijf je werkt.”

“Het spijt mij ook, maar dat ga ik jou niet vertellen.”

“Dat is jammer, want nu voel ik me genoodzaakt mijn vriend voor jou
te waarschuwen en hem te vertellen dat ik jou in Kopenhagen heb
ontmoet onder de naam Saskia en dat daar benefits aan zijn
verbonden.
Ben je een soms een Callgirl?”

“Nee, dat ben ik niet.
Ik ben gewoon een jonge vrouw die voor ze gaat trouwen nog
eenmaal een avontuurtje heeft beleefd, naar ze dacht met een
gentleman.
Dat ben jij dus niet!”

“Dat mag jij vinden. Als jij geen Callgirl bent, kan ik nog maar een
ding bedenken en dat is dat je een bedrijfsspionne bent.”

“Ik vraag het nog een keer: Voor wie werk jij?”

“Ik waarschuw jou ook maar een keer: Je hebt er geen idee van met
wie je te maken hebt en geloof me: het is voor jou het beste dat je
daar nooit achter komt!”

Maarten komt terug en zegt tevreden: “Geregeld! Die tijdverschillen
met het buitenland zijn soms heel lastig, maar het probleem is
opgelost.”

De ober komt de bestellingen opnemen en Jeff verontschuldigt zich
voor een ogenblik.
Hij wandelt naar de toiletten en brengt zijn contact bij de
veiligheidsdienst op de hoogte van de ontmoeting.
Verder stuurt hij het opgenomen bericht van de dictafoon door en
gaat dan terug aan tafel.
Hij heeft gedaan wat hij moest doen en vanaf nu doet hij gezellig.
Tegen tien uur kondigt Jeff zijn vertrek aan, want hij heeft nog een
twee uur lange rit voor de boeg.
Met pijn in zijn hart omhelst hij Maarten en geeft Kim een
beleefdheidskus op de wang.

Kim gaat ervan uit dat ze Jeff voldoende heeft afgeschrikt.

Maarten wandelt Kim naar haar auto en zodra ze is ingestapt haalt hij
zijn eigen wagen op om naar huis te gaan.

Kim rijdt niet gelijk weg. Ze is druk bezig met haar telefoon als er op
haar portierraam wordt getikt.
Een heer wijst naar haar achterwiel, gebaart met zijn handpalmen
omhoog en schudt zijn hoofd.
Kim legt de telefoon naast zich neer en opent het portier.
Zodra ze uitstapt wordt ze overmeesterd en meegenomen in een
zwarte bus. Een van de mannen schuift achter het stuur van haar auto
en rijdt achter de bus aan.

Kim, alias Saskia, bleek een spionne te zijn voor een grote
buitenlandse mogendheid.
Haar professie zette ze in om voor veel geld kennis te leveren voor
chemische oorlogsvoering.

Na haar arrestatie is ze niet meer vrij gekomen.

Maarten moest de bruiloft afzeggen en was daar heel verdrietig over.

Jeff kreeg geen toestemming om de omstandigheden uit te leggen
en/of openbaar te maken.
Ellen wist van de ontmoeting in Kopenhagen en Jeff heeft, alleen haar,
heel summier verteld dat Kim niet was wie ze voorgaf te zijn.
Jeff heeft geen last gehad van de opdrachtgevers van Kim.
Jeff en Ellen zijn nog steeds vrienden.