Het kerstcadeau   

Anno 2023

Nienke en haar zoon Jens lopen door de licht besneeuwde, feestelijk verlichte straten.
Hier en daar klinkt vrolijke kerstmuziek vanuit geopende winkeldeuren.
Allebei houden ze een groot pak in hun armen geklemd.
Jens blonde gel-kuif zit diep weggestopt onder een beige wollen muts en zijn grijze jas is weliswaar een maat te groot, maar lekker warm.
Zijn stevige benen steken in een paar rubber laarzen.
Het is vrijdag voor kerst en vandaag is de vakantie begonnen.
Vanuit school is hij naar het huis gegaan waar Nienke werkt en heeft in de keuken op haar gewacht  
Vanwege kerstmis is ze vandaag eerder vrij en voor ze naar huis gaan komt haar werkgeefster Rianne met Lodewijk, haar elfjarige zoon, hun een fijne kerst wensen.
De jongen is twee jaar ouder dan Jens, maar even groot.
Glimlachend kijkt Rianne Jens aan:
“Wij hebben een verrassing voor jou en Lodewijk heeft het bedacht.”
‘Lodewijk, wil jij de doos even pakken?’
Verbaasd kijkt Jens van de een naar de ander.  
De jongen drukt zijn bril wat steviger op zijn neus en verdwijnt om even later met een groot pak tevoorschijn te komen gewikkeld in kerstpapier..
‘Voor jou, voor kerstmis!’ zegt hij en kijkt hem vriendelijk loensend aan.
‘Dank je wel,’ Jens wordt er verlegen van.
Voor Nienke is er ook een pakket.
“Je kunt je cadeau het beste thuis uitpakken, dan raakt er niets zoek,” raadt Rianne praktisch.

“Wel aardig van die mensen dat ik ook wat gekregen heb!” zegt Jens als hij thuis het pak open scheurt.
Zijn ogen worden groot als hij de spelcomputer ziet, met een paar extra spelletjes erbij.
‘Wauw, wat gaaf! Wat vet keigaaf!’
Hij tilt onmachtig zijn armen op en omdat hij iemand moet knuffelen slaat hij zijn armen maar om zijn moeder heen.
Nienke is blij voor Jens.
Sinds Paul, Jens vader, anderhalf jaar geleden vertrokken is, heeft ze moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en Jens hetzelfde te geven als zijn leeftijdgenoten.
“Ik wil ze bedanken!” Vastbesloten kijkt Jens haar aan.
“Mag ik ook iets aan Lodewijk geven?”
Samen bakken ze de volgende dag een tulband en kerstkoekjes, door Jens met glazuur versierd. De lekkere dingen gaan in een mand.

En dan heeft Nienke een idee: …
Even later struinen ze samen over de zolder waar van alles wordt bewaard dat niet direct gebruikt wordt, maar ook niet weggegooid mag worden.
Nienke weet precies wat ze zoekt.
Uit een oude verkleedklerenkist komt een hoge hoed tevoorschijn en een zwart jasje…
Er zitten oude jurken in en een grote hoed van oma met een gave struisveer erop; en ze hebben de grootste pret als Nienke Jens het jasje aan laat trekken en de hoge hoed op zet.
Nienke vindt een donkerrode jurk met grijs witte bloemetjes; ze past hem aan en zet de grote grijze hoed met de witte struisveer op haar hoofd.
De jurk is een beetje te wijd, maar daar vindt ze wel een oplossing voor.
Er is ook een gehaakte driekantige omslagdoek die ze over de jurk kan dragen…
Ze nemen hun schatten mee naar beneden.
“Morgen gaan we naar de stad,” zegt Nienke enthousiast.
“Bij de feestwinkel gaan we een snor voor jou kopen, een baardje en misschien een brilletje.. en we hebben ook schmink nodig.”
Dan vraagt ze: “Weet jij waar opa’s wandelstok gebleven is?”
Ze loopt naar de boekenkast en neemt er een boek uit.
“Dit is een boek van Dickens, met het kerstverhaal. Ik heb jou dat verhaal al vaker voorgelezen. Wat vind je ervan als wij ons verkleden met de spullen die we op zolder hebben gevonden en dan gaan we Lodewijk en zijn moeder verrassen met dat kerstverhaal.”

Op kerstavond bellen ze aan bij het huis.
Lodewijk doet open.
“Hoi!” zegt Jens en reikt de mand aan.
“Kom maar binnen,” nodigt de jongen en loopt met de mand voor hen uit de kamer in.
De koffer blijft in de hal staan.
Zijn moeder zit bij de open haard en bij het raam staat een kerstboom.
Uit onzichtbare luidsprekers klinkt zachtjes kerstmuziek.
Vriendelijk en een beetje verbaasd kijkt ze van Nienke naar Jens en staat op.
“Wat een verrassing!” zegt ze en neemt de mand aan om er een blik in te werpen. “Mmm… lekkere dingen zitten erin…” Dan steekt ze haar hand uit en haalt een boek tevoorschijn.
Ze fronst haar wenkbrauwen en vraagt verbaasd: “Dickens?”
“Jens en ik willen jullie graag bedanken en daarom willen wij jullie ook iets moois geven.
Als u het goed vindt, zal ik het kerstverhaal uit dit boek vertellen.”
“Het kerstverhaal hè? Oké, doe jullie jassen maar uit.” Ze gaan terug naar de hal en komen even later verkleed binnen.

Jens draagt de hoge hoed die van zijn opa is geweest.
Zijn gezicht is ouder gemaakt met schmink…
Zijn moeder heeft hem snel de asblonde snor en het baardje opgeplakt.
Verder heeft hij de oude zwarte blazer aan en een beige sjaal om en voor hij leunend op de wandelstok van zijn opa een beetje ongemakkelijk de kamer in loopt, plant zijn moeder het brilletje op zijn neus.
Rianne kijkt verbaasd naar de jongen…
Ze kan een lach niet onderdrukken… “Prachtig!” zegt ze en staart vol verwachting naar de deur waarachter ze Nienke weet.
Jens gaat naast Lodewijk op de bank zitten en dan komt Nienke binnen.
Ze heeft zich snel en volledig uitgedost in de jurk en met de grote hoed op. Op haar wangen heeft ze rouge gesmeerd en met een potlood een paar rimpels op haar voorhoofd getekend.
De omslagdoek maakt haar outfit af.
Met haar vertelstem zegt ze: “Goedenavond, ik ben hier gekomen om u het verhaal te vertellen van Ebenezer Scrooge.”
Ze leest niet uit het boek voor, maar vertelt het verhaal uit haar hoofd.
Er is een kleine rol voor Jens weggelegd.
Thuis heeft ze hem het verhaal nog eens uitgelegd en geoefend zodat hij weet wanneer hij op moet staan..
Ze begint te vertellen: “Er was eens een rijke, zeer gierige man met de naam Ebenezer Scrooge.
Samen met zijn compagnon Marley,” Ze kijkt naar Jens die even opstaat, buigt en weer gaat zitten. “runt hij een zaak in geld; het enige dat hem interesseert en bezig houdt is nog veel meer geld binnen te halen en wie hij daarmee tekort doet en beschadigt laat hem koud.
Vlak voor de kerst is Marley overleden en zijn geest komt Ebenezer waarschuwen dat hij zijn gedrag moet veranderen omdat het anders slecht met hem gaat aflopen.”
Jens staat weer op en spreid zijn armen en produceert een spookachtig geluid.
“Ebenezer wil niet luisteren,” gaat Nienke verder. “en daarom zal hij die nacht worden bezocht door drie geesten:
De eerste geest is de Geest van Voorbije Kerstmis, daarna komt de Geest van het Huidige Kerstmis en tot slot de Geest van de Kerstmis die nog moet komen.”
Rianne en Lodewijk kijken geboeid naar Nienke.
Ze vertelt niet alleen met haar stem, maar met haar hele wezen.
Haar toeschouwers hangen aan haar lippen en zien hetgeen ze uitbeeldt als het ware voor zich…
Ze verhaalt over de klerk, de arme Bob Cratchit, die een gezin heeft, waarmee hij zo graag kerstavond zou willen vieren en waarvan het zoontje erg ziek is. Boos weigert Ebenezer zijn klerk op kerstavond vrij te geven… Met haar woorden tekent ze de kamer waar het gezin op de vader wacht, met een scharminkel van een kippetje op tafel die voor een kalkoen moet doorgaan…
Ze vertelt hoe de geest zijn toekomst voor hem uittekent als hij op deze manier doorgaat.
Haar stem bespeelt het verhaal en verhoogt de spanning!
Hem wacht slechts duisternis, uitsluiting en grenzeloze eenzaamheid…
Even dwalen Riannes gedachten af.
Deze avond realiseert zij zich dat Nienke veel meer in haar mars heeft dan alleen poetsen en boenen in het huis.
Nienke is bij de laatste geest aangekomen die laat zien hoe mooi de toekomst kan zijn als Ebenezer verandert.
Alle mensen op straat groeten hem vriendelijk. De lucht lijkt helderder en groepjes mensen zingen kerstliedjes op straat en van het geld dat ze daarmee ophalen helpen ze arme mensen.
Ebenezer doet een royale gift en ervaart hoe blij hij daarvan wordt.
Bij de familie Cratchit wordt hij hartelijk aan de kerstdis genodigd en de reusachtige kalkoen die hij heeft laten bezorgen wordt bereid en op tafel gezet.
Bob Cratchit krijgt opslag en laat zijn zoon behandelen, zodat de jongen een toekomst heeft en hem een mooi leven wacht.
Allemaal zijn ze hem dankbaar en houden ze van hem…

Als het verhaal uit is, zegt Rianne: “Dank je wel Nienke en Jens.
Dank jullie wel voor dit héél bijzondere cadeau!”
Ze staat op en vraagt Nienke: “Wil je misschien een glas wijn?”
“Mag het ook een koffie zijn?” vraagt deze.
Jens zet zijn hoed af en doet zijn jasje uit en legt het in de hal op de koffer.
Dan gaat hij met Lodewijk mee om boven een computerspel te spelen.
Nienke werkt al bijna een jaar bij Rianne en voor het eerst bekijkt Rianne haar met andere ogen.
Ze vertellen elkaar over hun leven en ontdekken dat er, buiten het financiële gedeelte, veel overeenkomsten zijn.
Het is al laat als Nienke en Jens afscheid nemen.
Bij het afscheid omhelzen ze elkaar.
Als ze naar huis lopen zegt Nienke tegen Jens:
”Wij hebben nog een cadeau gekregen. Wij hebben er vrienden bij…”