pagina 1
Bart zit met Turbo, de jackrusselterriër in de vensterbank voor het raam op wacht.
Het ene moment speurt hij driftig de straat af, om het volgende ogenblik verongelijkt te roepen: “Wanneer komen ze nou?”
“Ze zijn er zo!” Weet Annelies die net een appje ontvangt van haar vriendin Aafke.
Ze kijkt om zich heen… Huis en tuin zien er goed uit. Laat de gasten maar komen!
“Daar zijn ze!” Bart vliegt opgewonden naar de voordeur met het blaffende hondje op zijn hielen. Annelies komt er bij staan en omhelst eerst Aafke om daarna de met rugtassen behangen tweeling Stef en Axe naar zich toe te trekken.
“Wat fijn dat jullie er zijn en wat zijn jullie groot geworden!” Ze kust het zijdeachtige blonde haar en steekt Anton haar hand toe.
“Fijn om jullie te zien!”
“Kom hier meid,” zegt Anton; hij negeert haar uitgestoken hand en trekt haar in een stevige omhelzing tegen zich aan.
Annelies draait in een reflex haar hoofd af waardoor zijn zoen ergens bij haar oor belandt.
Aafke ziet hoe haar vriendin zich los wurmt en lacht: “O ooh…!”
Het is hun eerste bezoek aan Annelies sinds zij met haar zoon Bart een half jaar geleden vertrokken is naar de Achterhoek, waar zij is opgegroeid.
Annelies neemt haar gasten mee naar het terras. Op het grasveld heeft ze een zwembad voor de kinderen klaargezet.
“Eerst maar wat drinken,” stelt ze voor.
Aafke loopt mee naar binnen. Annelies vult de glazen en zet ze op het blad.
“Wil jij dit mee naar buiten nemen?”
Dan roept ze Bart; hij mag de cup cakes, die hij heeft helpen versieren, ronddelen.
Als Annelies naar buiten wil gaan houdt Anton haar tegen.
“Ik moet je spreken Annelies!” Dwingend kijkt hij haar aan.
“Hou op Anton, niet nu…” waarschuwt ze en glipt langs hem heen naar buiten.
Haar aandacht gaat naar de kinderen en ze oppert vrolijk: “Willen jullie een frisse duik nemen? Wie zijn drinken op heeft mag het water in!”
Het vrolijke gespetter en gekwetter klinkt vertrouwd, net als vroeger…
Tot een half jaar geleden, voor haar scheiding van Hans, woonden Annelies en Aafke naast elkaar.
Zij waren samen blij als er iets te vieren viel en steunden ze elkaar als het nodig was.
Na de geboorte van de tweeling zorgde Annelies dat Aafke voldoende rust kreeg en Aafke was er voor Annelies toen, met slechts drie maanden ertussen, eerst haar moeder en daarna haar vader overleed.
Ook de mannen konden het prima vinden en stimuleerden elkaar om enkele keren per week te gaan sporten en fietsen. Vorig jaar, toen ze naar de sportschool waren, op zo’n prachtige zomeravond waarop het heerlijk leek om je bed naar het balkon te slepen en de nacht buiten door te brengen, had Annelies aan Aafke gevraagd de babyfoon aan te zetten. Ze had zin in een wandeling met Turbo. Die keer hield ze het niet bij het gebruikelijke rondje maar liep de woonwijk uit, een stukje park door, de stad in.
pagina 2
Ondanks het late uur was het er gezellig. Belangstellend liep ze langs de verlichte etalages met afgeprijsde kleding en schoenen. Vrolijke jongelui bevolkten de kroegen. Ze passeerde een eetcafé met een uitpuilend terras. Hoe leuk zou het zijn om daar op een avond met z’n vieren naar toe te gaan… Dat ging ze in de groep gooien…
Een bekende lach deed haar opzij kijken. Nou ja… daar zaten Hans en Anton met een paar meiden…
Met bonzend hart was ze doorgelopen tot ze uit het zicht was; toen bleef ze staan om zichzelf bij elkaar te rapen. Lies, stel je niet aan!, riep ze zichzelf tot de orde. Ze wilde niet kleinzielig zijn en ze moest gewoon naar huis gaan. Hans zou haar straks heus wel vertellen dat ze de stad in waren geweest. Dat moest kunnen, zijzelf ging toch ook weleens de stad in zonder dat aan te kondigen? Toen ze terug wandelde en tot rust kwam besloot ze niets tegen Aafke te zeggen. Wat had het voor zin om onrust te stoken als hun mannen slechts een onschuldige ontmoeting hadden; zij en Aafke zouden straks vast op een paar sappige verhalen worden getrakteerd. Dat moest ze niet bij voorbaat bederven door als een jaloerse kat te reageren… Tja… dat wist ze van zichzelf… Zwak puntje…
“Mag ik het huis zien?” Annelies schrikt op uit haar gedachten.
“Ja natuurlijk, als Anton bij de kinderen blijft?” Anton ruikt zijn kans.
“Dan ben ik daarna aan de beurt!” eist hij.
Aafke volgt haar naar binnen. Ze wordt verrast door kleurkeuze en luxe uitstraling. Annelies heeft allerlei oude spullen, waaronder een dekenkist en praktische ladekastjes. De kist heeft ze in de was gezet en de kastjes geverfd. De eettafel heeft ze met een grauwwitte verf bestreken.
“Wat ziet dat er mooi uit!” Aafke is vol bewondering.
“Dat heb je toch niet zelf gedaan he?”
“Echt wel!” Lachend toont Annelies haar spierballen. Ze is trots op haar sjouwen, klussen en verven. “Wat een gaaf kleed!” Aafke wijst op de pers; “hoe kom je daaraan?”
“Bij een antiquair voor een klein prijsje omdat hij zo versleten is.” Ze wijst om zich heen. “Ik hou van deze sfeer. Die kastjes en de eetkamertafel komen daar ook vandaan; uit een inboedel, zei die man. Die kastjes waren goedkoop omdat het geen echt antiek is.”
In de hal staat echter het mooiste pronkstuk, een Engelse staande klok met een glanzende eiken kast. “Die komt bij je ouders vandaan he?” weet Aafke nog. Ze bekijkt de kleurige landschapsschildering boven de wit emaillen wijzerplaat..
Bij het naar buiten gaan vraagt Aafke: “Heb je nog wat van Hans gehoord?”
“Als hij belt voor Bart.” Annelies draait zich om en kijkt Aafke aan.
“En jullie?”
“Ja…Ton en hij hebben nog steeds contact… en ze fietsen weer samen..”
“Oké, dat moet hij weten.”
“Hans is eenzaam Annelies, ik weet zeker dat hij dolgraag bij je terug wil komen. Sinds hij terug is uit Canada woont hij in dat zomerhuisje van zijn ouders… Dat lijkt me niet echt comfortabel als het straks kouder wordt.”
Annelies kapt haar pleidooi af met een: “Sorry Aaf, niet doen nou,” en gaat naar buiten.
Anton springt overeind. Hij slaat een arm om Annelies schouders en draait haar terug het huis in. “Kom, ik wil ook zien wat je ervan gemaakt hebt.”
Eenmaal binnen duwt Annelies hem weg.
“Laten we twee dingen afspreken: Je blijft in het vervolg met je tengels van mij af! En kom me niet aan met smoesjes over Hans en hoe zielig hij is.”
Anton heft zijn armen op en hakkelt: “Oké, oké.. ik wist niet dat… ik dacht dat.. ik zal…. Ik heb alles aan Aafke verteld,” stoot hij dan uit.
“Wat heb je aan Aafke verteld?” “Nou, over die meiden… dat Sylvie en Gemma lid zijn van dezelfde
pagina 3
sportschool en dat we wel eens aan de praat raakten en dat we na het sporten wel eens iets met ze zijn gaan drinken..”
“Ja en??”
“Nou ja, dat had ik moeten zeggen… Hans is mijn vriend en jij bent onze vriendin… Jij verdient ook loyaliteit.”
“Ook loyaliteit… hoor je wel wat je zegt? OOK!!? Dat houdt in dat jij destijds vond dat je Hans moest steunen en dekken terwijl hij vreemd ging? Denk je daar nog zo over?”
Anton weet niet waar hij kijken moet. Uit die lieve, altijd begripvolle Annelies plopt opeens een assertieve vrouw tevoorschijn. Ze moest eens weten dat hij Hans verzekerd heeft dat hij haar wel om zou praten… een paar wijntjes erin… terug grijpen op die goeie oude tijd…
“Volgende week lig jij weer in haar bed!” Zelfverzekerd had hij Hans op zijn schouder gemept; ze hadden elkaar een boks gegeven en Hans was grinnikend vertrokken.
“Vond Aafke het normaal dat jullie met die meiden gingen stappen?”
“Nee, natuurlijk niet, maar ik heb verder niks gedaan, ik ben er niet mee naar bed geweest als je dat soms denkt.”
Anton lijkt ingenomen met zichzelf; hij voelt zich sterk omdat hij de verleiding heeft weerstaan. Annelies besluit hem eens goed wakker te schudden.
“Dus jij denkt dat vreemdgaan alleen dat kunstje in bed is? Nee Anton, het sociale vreemdgaan… dat doet net zoveel pijn; dat jullie naar de kletsverhalen van zulke grieten zitten te luisteren en ze belonen met aandacht en gezellige uitjes en etentjes… en wat krijgen wij na jullie gezellige avondjes uit? Een tas vol stinkend wasgoed!”
“Een ding wil ik je nog vragen, dan hou ik er over op,” Anton lijkt wat minder zelfvoldaan.
“Sta je ervoor open om in gesprek te gaan met ons vieren? Met Hans, Aafke en mij?”
“Waarom? Waarom zou ik mijzelf dat aandoen?” Anton zucht.
“Hans is de vader van Bart en hij heeft een fout gemaakt. Heb jij nooit een fout gemaakt?” “Natuurlijk wel! en wel meer dan een.. maar ik ben niet vreemd gegaan!” De onwil staat op haar gezicht te lezen. “Ik zal er over nadenken,” zegt ze dan, “ maar ik beloof niks.” En daar moet hij het mee doen.
Het is een warme nacht. Annelies is doodmoe maar de slaap wil niet komen.
De afgelopen avond blijft maar door haar hoofd spoken.
Toen de kinderen eenmaal in bed lagen, kwam al gauw de wijn op tafel.
En na een paar glazen kwam alles langs waar ze het juist niet over had willen hebben.
Toch kon ze het niet laten om de gebeurtenissen en leugens die haar huwelijk hebben ontwricht en tot haar scheiding hebben geleid haarfijn te fileren waarbij Anton bepaald niet gespaard bleef.
En de wijn hielp daarbij…
Ze had destijds, na haar stadswandeling, in haar eentje thuis op het terras gezeten toen de heren vrolijk aanschoven en iets te drinken vroegen.
Toen ze had gevraagd of ze al die tijd in de sportschool hadden gezeten hadden ze dat bevestigd met een blik van verstandhouding naar elkaar en een verhaal erbij over andere jongens die ook langer waren gebleven, maar geen woord over die meiden.
Ze had niets gezegd en was naar binnen gegaan.
Niet lang daarna was Hans binnen gekomen met een: “Wat is er nou, waarom doe je opeens zo sacherijnig?”
“Denk nog maar eens goed na over waar je geweest bent; misschien schiet het je dan weer te binnen.” Had ze hem toegebeten: “Ik hoor het wel als je eruit bent.”
pagina 4
Hij had zijn ogen tot smalle spleetjes geknepen.
”Loop jij me een beetje te stalken als ik met mijn vriend naar de sportschool ga? Wat een walgelijk gedrag, dat had ik nooit achter je gezocht.” Hij leunde met zijn vuist op de tafel.
“Nou, ik zal je blij maken: Anton en ik hebben met nog een paar mensen een drankje gedaan bij de Vuurpot.”
Hij was naar boven gestampt en had zijn tas met wasgoed buiten laten liggen in de veronderstelling dat Annelies zich daar beschaamd over zou ontfermen.
Annelies gooit zich op haar andere zij. Ze wil zo graag slapen. Het bezoek heeft haar emotioneel uitgeput en ze heeft spijt dat ze hen te logeren heeft gevraagd, ook al is het maar voor een nacht.
Als ze alleen een dagje waren gekomen was het ook goed geweest; dan was Bart gelukkig omdat hij de tweeling weer had gezien en dan had zij niet zo’n heftige avond hoeven meemaken. Ze had telkens het gevoel dat ze tegen haar waren: ze was te hard om te kunnen vergeven… ze moest Hans een kans geven en hij miste haar zo… Ja ja … Ze lijkt wel gek dat ze hen hier laat logeren!
Het is doodstil in huis. Blijkbaar is zij de enige die niet kan slapen. Annelies kijkt op de wekker, het is drie uur. Ze stapt uit bed en sluipt de trap af naar de keuken. Ze maakt een kop kamillethee met honing en gaat ermee aan de keukentafel zitten. Terwijl ze de hete thee met kleine slokjes naar binnen werkt laat ze haar gedachten de vrije loop:
Tussen haar en Hans was het van kwaad tot erger gegaan. Steeds vaker had hij ’s avonds “een klant” en toen ze er iets van zei kreeg ze te horen dat zij daar ook van at. Verder was er, zoals gebruikelijk, twee maal per week de sportschool en moest er zo nu en dan gefietst worden. Anton ging trouw met hem mee, maar toen Annelies een keertje onverwacht bij Aafke binnenliep, zat Anton gewoon thuis in de kamer. Toen ze hem vroeg of Hans er ook was loog Anton voor hem dat hij nog een afspraak met een klant had.
Als ze zover is met haar gedachten lopen opnieuw de tranen over haar wangen. Ze veegt ze verwoed weg.. ze wil niet huilen.
Keer op keer probeerde ze Aafke en Anton uit te leggen dat het niet erg is dat ze een drankje gaan doen in de stad, helemaal niet zelfs! Alleen dat liegen, keihard liegen, dat kan ze niet aan. De thee is op. Ze slaakt een trillende zucht en zet haar glas in de gootsteen. Zodra ze in bed ligt overvalt haar de slaap.
Wonderlijk genoeg wordt Annelies uitgerust wakker. Ze kijkt op haar wekker en ziet dat het al kwart over negen is. Ze heeft uitgeslapen! Alle emoties van de afgelopen avond lijken opgelost in het niets. Lui rekt ze zich uit en stapt uit bed. De geur van croissantjes uit de oven en verse koffie lokt haar naar het raam. Ze steekt haar hoofd naar buiten en ziet Aafke druk in de weer met het klaarzetten van het ontbijt op het terras. De kinderen helpen mee.
“Goeiemorgen allemaal!”
“Hee… Lies, heb je lekker geslapen? Kom maar gauw naar beneden, want ik heb alles klaar.” Annelies ziet Aafke en de kinderen rondscharrelen, maar Anton is nog in geen velden of wegen te bekennen. Ze plenst wat water in haar gezicht en spoelt haar mond, trekt een lang overhemd aan en haalt haar vingers door haar haren. Klaar! Ze roffelt de trap af en gaat op blote voeten naar buiten. Zodra ze zitten komt Anton er ook aan. Hij heeft Turbo uitgelaten en dat is fijn.
Anton is rustig. Van de bravoure en het dwingende gedrag van de vorige dag is niets meer over. De woorden van Annelies hebben hem aan het denken gezet. Eindelijk beseft hij dat hij net zo goed fout zit als Hans. Wat Annelies zei over het sociale vreemdgaan is nogal aangekomen. Hij heeft Aafke in de waan gelaten dat ze maar een paar keer met die meiden op stap zijn geweest… Hij dacht van zichzelf dat hij een goeie vent was; maar ondertussen heeft hij toch niet durven opbiechten dat de
pagina 5
vriendschap niet geheel en al platonisch was en dat er wel eens wat werd gerommeld… Hij houdt van Aafke en dacht zijn huwelijk te redden door de gebeurtenissen te bagatelliseren. In zijn beleving stelde het ook niets voor; maar Annelies heeft hem, door zich eerlijk en kwetsbaar op te stellen, geraakt waar het pijn doet en hij beseft nu dat hij met Aafke nog iets uit te praten heeft. Hij realiseert zich dat leugens meer kapot kunnen maken dan een fout.
De zondag verloopt in een prettige harmonie. Ze komen geen van drieën terug op het gesprek van de vorige avond. De kinderen vermaken zich en als het tijd is om op te breken, vindt niet alleen Bart, maar ook Annelies het jammer dat het bezoek voorbij is.
Aafke is degene die bij het vertrek toch nog een ontmoeting met hun vieren aanroert. Maar Annelies houdt zich op de vlakte en zegt dat ze, als ze eraan toe is, wel contact zal opnemen.
Het is twee weken later.
Bart is door Sonja, evenals Annelies een alleenstaande moeder, voor een slaapfeestje op de verjaardag van haar zoon Luca uitgenodigd en dat doet haar besluiten om Hans op te gaan zoeken. Ze heeft Aafke niet gebeld, want ze voelt er niets voor om drie mensen tegenover zich te krijgen.
Het warme weer is omgeslagen en dat vindt ze wel prettig. Want om nou in een kort rokje met slechts een topje erop naar Hans toe te gaan zou zomaar voor verwarring kunnen zorgen.
Ze heeft een lekker zittende spijkerbroek aan met een vrolijke blouse. Hans weet niet dat ze komt. Mocht ze, eenmaal ter plekke, er toch geen goed gevoel bij hebben, dan kan ze zonder meer terug rijden en wachten tot ze zover is dat ze het wel aan kan… Ze parkeert de auto op de parkeerplaats voor bezoekers, pakt haar sweatshirt en knoopt het om haar schouders; haar zonnebril schuift ze over haar dikke haardos. De telefoon gaat in haar tas en dan wandelt ze het pad af.
Ze gaat niet rechtstreeks naar het huisje. Ze slentert langs een reusachtig gazon dat als speelveld wordt gebruikt en vandaar langs de speeltuin. Daarachter ligt een kleine supermarkt met een soort kantine. Er is nog niets veranderd ziet ze wel. Vrij ver naar achteren in het park gaat ze het smalle straatje in dat naar het huis leidt. Ze kijkt op haar horloge. Het is zes uur, dus Hans zou al thuis moeten zijn. Even blijft ze dralen achter de heg, maar stapt dan toch de tuin in. Zal ze nu aanbellen of gewoon naar binnen gaan? Ze belt aan. Haar hart bonst van spanning.
Wil hij haar echt zien? Zal hij blij zijn dat ze gekomen is? Anton is nog steeds zijn beste vriend en die zal hem vast wel verteld hebben dat ze overweegt om contact op te nemen. Zal hij het fijn vinden om haar te zien?… Nu ze hier staat voelt ze dat de op handen zijnde ontmoeting haar niet onberoerd laat.
Ze hoort voetstappen in het gangetje en dan gaat de deur open. Verbaasd kijkt ze naar de jonge vrouw in de deuropening die haar vriendelijk vragend aankijkt.
“Ik kom voor Hans… is hij thuis?” “Voor Hans?” vraagt de vrouw verbaasd. Annelies steekt haar hand uit. “Ik ben Annelies, de vrouw van Hans.. of eigenlijk ex-vrouw..” “Sylvia.., Hans kan elk ogenblik hier zijn. Wilt u misschien binnenkomen?” Annelies stapt binnen en kijkt om zich heen. Het ziet er opgeruimd uit en de jonge vrouw is met het eten bezig. “Bent u een vriendin van Hans?”
Sylvia knikt: “Ik ben niet een vriendin, maar de vriendin…” “O ja?” Annelies bijt op haar lip. “Juist, nou… ik heb nog een andere afspraak, dus ik kom wel een andere keer. Tot ziens.” Ze rent bijna naar buiten, waar ze Hans letterlijk in de armen vliegt. Hij vangt haar op om haar direct weer los te laten en zegt: “Ho ho.., voorzichtig! Waar ga jij naartoe?”
Goedgemutst kijkt hij haar aan. De vlammen slaan haar uit.
“Ik heb nog een afspraak, ik kom wel een andere keer..” Er komt nog een man het tuinpad op lopen. Hans stelt haar voor: “Hans, dit is Annelies.” De andere Hans steekt zijn hand uit en zegt: “Hans
pagina 6
Hamers.” Sylvia heeft hen gehoord en komt naar buiten; ze slaat haar armen om de hals van Hans nummer twee: “Dag schat, zijn jullie flink opgeschoten?” Hans twee geeft Annelies een knikje en gaat met Sylvia mee naar binnen. Annelies weet niet waar ze kijken moet en Hans schijnt het allemaal erg grappig te vinden.
“Wilde jij me verrassen?”
Ze kijkt hem aan en weet nog steeds niets te zeggen..
“Kom even zitten,” zegt hij; hij gaat op de tuinbank zitten en klopt met zijn hand op de plek naast hem.
“Toen ik met Hans kwam aanrijden, zag ik jou uit je auto stappen. En natuurlijk kon ik het niet laten om achter je aan te gaan…” Pretlichtjes dansen in zijn ogen. “We zijn langs het speelveld gewandeld en bij de kantine dacht ik dat je ons in de gaten had, maar nee hoor… je keek dwars door ons heen.” Hij kan zijn ogen niet van haar afhouden. Ze ziet er geweldig uit en hij zou haar zo graag even net als vroeger in zijn armen willen nemen en haar zeggen hoe erg hij haar mist maar hij vreest dat ze dan onmiddellijk op de loop zal gaan. Daarom zegt hij neutraal:
“Sylvia heeft gekookt en als je wilt kun je mee-eten. Maar als je dat liever niet doet, kunnen wij samen ergens heen gaan waar we rustig kunnen praten.” “Ja, dat wil ik liever,” zegt ze zacht.
“Als je even wacht, dan ben ik zo gedoucht en dan gaan we. Oké?” Hij bukt zich om haar aan te kunnen kijken en geeft haar bijna een kus…
“Ja, ik wacht wel, dat is goed.”
Hans verdwijnt naar binnen en Sylvia komt buiten bij haar op de bank zitten. “Hans en ik hebben ook een zomerhuis gekocht hier op het park,” vertelt ze. “En nou helpt jouw Hans mijn Hans met klussen. Zal ik wat te drinken voor je halen?” onderbreekt ze zichzelf. “Wil je niet binnenkomen? Je wilt niet mee-eten he? Dat kan anders best hoor, want er is meer dan genoeg.” Sylvia babbelt ongedwongen door en langzamerhand ontdooit Annelies.
“Logeren jullie hier?” vraagt ze. Sylvia schudt haar hoofd.
“Nee, de mannen zijn met de keuken bezig en daarom mag ik hier koken. Na het eten gaan wij gewoon naar huis.”
Ondanks zichzelf voelt Annelies opluchting. Ze is blij dat Sylvia haar eigen Hans heeft en dat ze straks naar huis gaan… Toch vindt ze Sylvia aardig.
Al snel is Hans klaar en kunnen ze gaan. Ze ontdekt dat de gezinsauto heeft plaatsgemaakt voor een stoere pick-up. Als ze aan komen lopen, Hans kan het niet laten om zijn speeltje te demonstreren, gaan de lichten branden en wordt de motor alvast gestart. Hans kijkt schuin naar Annelies, die met een glimlach haar hoofd schudt. “Jongens en hun speelgoed,” zegt ze.
“Wil jij rijden?” Hans steekt haar de sleutel toe. Dit is een enorme tegemoetkoming, maar ze wil hem niet direct een voorsprong geven en schudt haar hoofd: “Nee, rij jij maar.” Omdat het is gaan regenen laat hij haar voor de deur van het restaurant uitstappen, waarna hij de auto gaat parkeren. Met grote stappen haast hij zich terug; hij wrijft zich in de handen en vraagt: “Is er al iemand bij je geweest, hebben ze een tafel voor ons?”
“Nee, nog niet; maar je ziet hoe druk het is, misschien moeten we wachten.” Hans legt zijn arm losjes om haar schouder en leidt haar naar de bar.
“Kom maar, dan gaan we eerst iets drinken,” Annelies belooft zichzelf in stilte dat ze die nacht in een B&B in de buurt gaat slapen, wat haar de vrijheid geeft om een wijntje te drinken.
Hans, die meestal de voorkeur geeft aan bier, doet deze keer met haar mee. Aangezien ze tenminste drie kwartier moeten wachten voor er een tafeltje vrij zal komen bestelt Hans ook maar een dubbele portie bitterballen.
pagina 7
Annelies is gekomen om te praten, maar nu hij haar vragend aankijkt, weet ze niet hoe te beginnen. Hij helpt haar: “Heb je Bart meegebracht? Is hij soms bij Aafke?”
“Nee, hij heeft een pyjamafeestje bij een vriendje dat jarig is. Zodoende kan ik hierheen gaan, zonder dat er van alles aan mij gevraagd wordt. Aafke weet niet dat ik er ben.” Dat verbaast hem niet. Hij kent haar en weet dat zij wars is van bemoeienis.
“Ik ben blij dat je er bent,” zegt hij en heft zijn glas om met haar te klinken. Dan komt eindelijk de vraag die op haar lippen brandt:
“Heb je nog contact met die vrouw, die Gemma?”
“Nee. Toen jij vertrok besefte ik wat ik gedaan had en toen was ik er gelijk klaar mee.”
Hij steekt zijn hand uit en ondanks zichzelf legt ze de hare erin. Zijn warmte zindert door haar lijf. Mijn god, denkt ze, ik ben nog steeds gek op hem… op de vader van mijn kind… en hij is mijn ex… “Heb jij iemand, een vriend bedoel ik?” Verbaasd kijkt ze hem aan.
“Nee, natuurlijk niet!” Dat komt er zo hartgrondig uit dat hij in de lach schiet. “Gelukkig! Ik was zo bang dat ik je voorgoed kwijt was.”
Ze kan het niet laten om hem zijn woorden van destijds voor de voeten te gooien. “Je was toch helemaal klaar met mij?”
Hij schudt zijn hoofd. “Nee, ik ben nog lang niet klaar met jou!”
Hij kijkt haar aan. “Ik ben zo’n stommeling geweest en het spijt me zo dat ik het zover liet komen dat jij het niet meer bij me uithield en dat…”
Opeens kijkt hij op en vraagt vrij luid: “Is die tafel nou nog niet vrij?” De ober snelt toe en verontschuldigt zich: “Sorry, die mensen blijven natafelen, dat doen ze normaal nooit.”
Hans kijkt Annelies aan.
“Zullen we naar mijn huis gaan? Dan halen we onderweg een pizza en dan nemen we hiervandaan wat van die lekkere wijn mee.”
Hij steekt zijn hand op naar de barman, doet zijn bestelling en rekent af.
Sylvia en Hans zijn vertrokken. Het regent nog steeds en daarom zet Hans haar af bij het huis, waarna hij de auto parkeert. Ondertussen snijdt Annelies de pizza aan punten en pakt de glazen. Hans maakt de wijn open, heft zijn glas en vertelt haar hoe fijn hij het vindt dat ze gekomen is. Ze eten de pizza uit de doos, dat doet Hans vaker zegt hij, want dat scheelt in de afwas. Nu is het Hans die van alles van haar wil weten. Of het haar bevalt in de Achterhoek, hoe Bart het doet en of ze misschien ooit weer deze kant op wil komen…?
Annelies vertelt hem over haar mooi opgeknapte huis en legt hem uit dat de huizen ginder goedkoper zijn dan hier in het westen en dat je er dan ook nog een flinke tuin bij hebt: “Bart vindt het heerlijk daar. Hij heeft vriendjes en hij zit op een leuke school…” Ze neemt nog een slokje wijn. Opeens hoort ze zichzelf zeggen: “Zou je het leuk vinden om een keer bij ons op bezoek te komen? Bart zou dat geweldig vinden… Als je in het weekend komt, kun je met hem naar het voetballen…
Ja, hij zit op voetbal!” lacht ze als Hans haar ongelovig aankijkt. “Oké…” zegt hij langzaam en kijkt haar vast aan. “Ik kom heel graag!” Hij pakt de fles nog maar eens en schuift naast Annelies op de bank als hij naar haar glas reikt.
“Zal ik je nog eens inschenken?” Ze vindt eigenlijk dat ze moet weigeren, maar ze zegt: “Ja lekker.” Hans geeft haar het glas, trekt een tweede fles open en neemt zelf ook nog wat.
“Dit is een heerlijke wijn,” zegt Annelies, “maar ik voel hem wel.” Ze kijkt op haar horloge en ziet dat het al over elven is. “Ik was van plan om hier ergens in een B&B te overnachten,” zegt ze ietwat verlegen. “Maar ik heb niet besproken..”
“Je kunt hier toch wel blijven slapen,” zegt Hans. “Daar hoeven we toch niet moeilijk over te doen?” “Kan dat echt wel?” vraagt ze voorzichtig. “Natuurlijk kan dat!” zegt Hans. “Geef je sleutel maar, dan haal ik je spullen wel voor je uit de auto…”
pagina 8
Eenmaal buiten gooit hij zijn beide vuisten vreugdevol in de lucht en haast zich naar de parkeerplaats.
De auto ruikt helemaal naar Annelies. Lieve god, wat heeft hij haar gemist. Hij wil haar zo graag zeggen hoe hij naar haar verlangt. Sinds haar vertrek heeft hij geen andere vrouw meer aangekeken. Hij heeft haar destijds te erg gekwetst en zijn toenaderingspogingen van de laatste maanden zijn allemaal stuk gelopen op haar onverzoenlijkheid. Nu ze eindelijk wat toeschietelijker is mag hij haar niet afschrikken. Maar hij moet wel met haar praten…
“Uw tas mevrouw,” grapt hij terwijl hij hem een zwieper geeft naar de hoek van de kamer.
“U mag kiezen waar u slapen wilt,” doet hij grootmoedig, terwijl hij weer gezellig naast haar op de bank schuift.
“Annelies,” begint hij dan: “Je moet weten dat ik al die tijd dat jij weg bent nooit meer een ander heb gehad of zelfs maar aangekeken. Ik vind het vreselijk dat ik je zoveel verdriet heb gedaan en ik hoop dat ik de kans krijg om je te laten zien dat ik veranderd ben. Ik heb je al die tijd heel erg gemist en ik denk dagelijks aan jou en aan Bart. Het is mijn schuld dat hij het zo lang zonder vader moet stellen, op de telefoontjes na dan…” Hij kijkt opzij. Annelies staart recht voor zich uit. Gaat hij te snel? Zou hij haar nu toch hebben afgeschrikt? Hij wil haar zo graag aanraken, maar beheerst zich uit alle macht. Annelies blijft enige tijd stil voor zich uit kijken en laat hetgeen hij zegt tot zich doordringen.
Dan kijkt ze hem aan en zegt eenvoudig: “Ik heb jou ook gemist.”
Hans onderdrukt een kreet, slaat zijn armen om haar heen en trekt haar tegen zich aan. Hij snuift haar geur op en knuffelt haar uitgebreid. Dan legt hij een hand onder haar kin en heft haar gezicht naar hem op. Intens kijkt hij haar aan en drukt dan zijn lippen op de hare. Zijn warme tong glijdt zachtjes over haar lippen… dan opent ze haar mond en ze voelt haar lichaam reageren op zijn kussen. Een heftig verlangen maakt zich van haar meester. Vlammen schieten vanaf de onderkant van haar dijen omhoog en doen haar inwendig smelten; de onthouding van maanden zoekt een ontlading.
Ze kan nauwelijks blijven zitten. Haar verlangen windt hem op en nog is hij bang om over haar grenzen te gaan.
“Ben je er klaar voor lieverd, ik doe niets wat je niet wilt..”
“Ik wil jou…!” Haar stem trilt en opeens springen de tranen in haar ogen. Hij veegt ze weg met zijn duim en kust haar ogen, haar wangen en haar hals. Hij houdt haar vast zoals alleen hij dat kan totdat ze weer rustig is, zodat ze zich veilig en geliefd voelt.
Annelies vergeet haar reserves en kijkt hem vragend aan terwijl ze de knoopjes van zijn overhemd los begint te maken. Daardoor aangemoedigd maakt hij de knoopjes van haar blouse los.
Ze schudden de kleding van zich af en dan neemt Hans haar bh weg. Hij herinnert zich de weelderige glorie van haar prachtige goedgevormde borsten; ze hebben aan schoonheid niets ingeboet.
“Je bent zo mooi lieveling, ik zou de hele nacht wel naar je kunnen kijken,” fluistert hij. “Kom..”
Hij neemt haar bij de hand en trekt haar mee de slaapkamer in. Hij legt haar op het bed en maakt haar spijkerbroek los. Ze wiebelt met haar heupen om hem uit te krijgen, terwijl Hans zich haast om zich van zijn pantalon te ontdoen. Hij komt naast haar liggen en ze drukken hun lichamen tegen elkaar aan. De magische warmte van de lichamelijke liefde stoomt op. Hans draait haar op haar rug en zoent haar borsten. Hij masseert en kneedt ze… hij neemt haar rechtopstaande tepels in zijn mond en bewerkt ze met zijn tong. Annelies kreunt en heeft haar lichaam niet meer in bedwang.
Ze kronkelt onder zijn handen die de rest van haar lichaam verkennen en dan onder haar broekje schuiven om het uit te doen.
Hans richt zich op. Hij barst bijna uit zijn boxershort. Haastig werkt hij zich eruit en is klaar om zijn bijna verloren liefde weer tot de zijne te maken.
Het wordt een magische nacht. Na hun eerste vrijpartij vallen ze tegen elkaar aan in slaap. Maar als Annelies zich na een paar uur slaap op haar zij draait, slaat Hans zijn arm om haar heen waardoor zij
pagina 9
opnieuw wordt overweldigd door een golf van verlangen… Ze draait zich om en kust zijn slapende ogen en zijn mond. Hij reageert met zijn ogen nog steeds dicht, maar er verschijnt een glimlach om zijn lippen… Opeens pakt hij haar beet en trekt haar bovenop zich. Ze gilt van plezierige schrik.
Onder zich voelt ze zijn kracht terugkeren. Ze buigt zich over hem heen om hem opnieuw te kussen terwijl haar haren als een gordijn over zijn hoofd vallen.
“Wat ben je toch een heerlijke vrouw,” murmelt hij. Ze trekt haar knieën op en duwt haar lijf omhoog om zich behoedzaam weer te laten zakken terwijl hij bij haar naar binnen glijdt. Haar lichaam danst de liefdesdans en in het vage ochtendlicht ziet ze zijn extase en volledige overgave in het wonder van hun hervonden liefde.
Samen wakker worden… beiden hadden twijfels of dat er ooit nog van zou komen. Het dek is een beetje weggegleden en Hans, die het eerste wakker is, trekt het laken voorzichtig wat omhoog om haar niet wakker te maken. Ze merkt het toch en doet een oog open. Ze ziet hem naar haar kijken en knijpt het snel weer dicht. Het is een spel en hij verstaat dat. Ze moeten elkaar weer aanraken en kussen… Het pantser dat Annelies als een zware last maandenlang met zich heeft meegedragen is gebarsten en van haar afgevallen. Ze kijkt lief naar Hans:
“Ik wilde denken dat ik niet meer van je hield… maar het is nooit over gegaan…”
Hij drukt haar tegen zich aan. “Mijn liefste Lies, ik heb steeds van jou gehouden, maar mijn koppigheid zat me in de weg en dat wilde ik niet toegeven en ik kon me niet voorstellen dat je ooit echt bij me weg zou gaan.”
Annelies verstrakt en hij merkt het. Hoe blij ze ook is dat ze elkaar voor een belangrijk deel hebben teruggevonden; met zijn laatste opmerkingen kan ze niks.
“Je zegt dat je altijd van me hebt gehouden… Maar waarom ging je dan door met die Gemma? Daar snap ik echt niks van. En wat heeft dat nou met koppigheid te maken?”
Hans weet dat alleen eerlijkheid hem kan redden. Hij kan zich hier niet met een jantje-van-leiden af maken als hij verder wil met Annelies.
“Diep van binnen wist ik wel dat ik niet goed bezig was, maar ik wilde me niet door jou laten ringeloren. In de eerste instantie voelde ik me aangevallen terwijl in mijn beleving zo’n flirt niks voorstelde. Ik was ook niet gek op haar; maar als we met een stel naar de kroeg gingen en wat hadden gedronken, dan ontstond er een soort spanningsveld tussen haar en mij en dat leidde tot spielerei op het scherp van de snede. Dat leek toen spannend, maar het is gewoon zo dat mijn ijdelheid werd gestreeld.” Annelies ligt stil voor zich uit te kijken. Ze kent hem en weet hoeveel moeite het hem kost om een fout toe te geven. Zijn eerlijkheid doet haar goed.
“Hoe gaat het daar nu mee?” vraagt ze dan.
“Waarmee?” Hij kijkt naar haar, maar ze staart nog steeds naar het plafond. “Nou eh… met je ijdelheid,” zegt ze en dan kijkt ze hem aan.
“Mijn ijdelheid is onbelangrijk. Het is niet weg, maar ik heb het uiteindelijk herkend als zwak. Nooit zal ik jou… ons… er meer aan wagen, want dat jij bij me terugkomt overstijgt alle zwakheden en alleen met jou en Bart kan ik gelukkig zijn.”
Annelies ontspant en draait zich naar hem toe. Hij kijkt haar ernstig aan:
“Die juffrouw is allang uit mijn systeem Lies, maar ik begrijp dat jij tijd nodig hebt om haar ook bij jou uit te bannen, om het los te laten en te proberen geen wrok meer te koesteren. Niet voor mij, maar vooral voor jouzelf.”
Annelies voelt zich wonderlijk gerustgesteld. Ze kruipt tegen hem aan en hij slaat zijn arm om haar heen. Hij streelt haar rug en legt zijn hand in haar nek. Hij vat haar dikke haardos om haar hoofd zachtjes iets naar achteren te trekken zodat hij haar alweer kussen kan.
Na een tijdje weet Annelies te ontsnappen naar de badkamer. Ze trekt Hans badjas aan over haar naakte lichaam. Op blote voeten gaat ze naar de keuken om koffie te zetten en om te zien of er iets
pagina 10
in huis is om een ontbijt mee te maken. Er staat alleen wat yoghurt in de koelkast, achtergelaten door Sylvia. Ze zet koffie. Even later komt Hans tevoorschijn, fris gedoucht met zijn haren nog nat.
Als hij Annelies ziet grijnst hij: ‘O… daar is mijn badjas! En d’r zit een verrassing in!” Hij krijgt een beker koffie in zijn grijpgrage handen gedrukt en dan zitten ze opeens een beetje onwennig bij elkaar aan de keukentafel. Ze drinken hun koffie en dan zegt Annelies: “Je hebt niets in huis om ontbijt te maken. Wil je verse broodjes gaan halen en wat fruit? Dan ga ik douchen.” Gewillig laat Hans zich sturen.
Na het ontbijt ruimen ze samen op en pakt Annelies haar tas in. Ze diept haar telefoon op om Sonja te bellen; ze wil weten of het goed is gegaan met Bart. Weliswaar had ze haar telefoonnummer achtergelaten, maar op het moment dat ze haar mobieltje in haar hand houdt realiseert ze zich dat Sonja had kunnen bellen zoveel ze wou, maar dat haar telefoon in de kamer in haar tas is blijven zitten terwijl zij met Hans…. Gelukkig is er niet gebeld.
Al gauw is het voor Annelies tijd om naar huis te gaan en Bart op te halen terwijl Hans zijn herovering nog lang niet kwijt wil. Daarom stelt hij voor: “Zal ik meegaan naar jouw huis? Dan kan ik Bart zien en dan kunnen we tot morgenvroeg samen zijn.”
Annelies kijkt verrast op. “Meen je dat?” Ze springt overeind, slaat haar armen om zijn nek en geeft hem een pakkerd. “Kom je met mij mee of rijd je met jouw auto achter mij aan?” vraagt ze enthousiast.
“Het lijkt me het handigste wanneer ik mijn eigen auto neem.” Vindt Hans praktisch.
Annelies krijgt opeens haast om te vertrekken. Haar drang om hem mee naar haar huis te nemen overstijgt de drang die zij voorheen had om hem buiten de deur te houden.
Annelies geeft Hans de huissleutel zodat hij naar binnen kan en gaat gelijk door om Bart op te halen. Die heeft het helemaal naar zijn zin nu hij Luca voor zich alleen heeft. Ze zijn druk in de weer met de bouw van een lego vliegveld en Bart vindt dat hij Luca daarmee niet in de steek kan laten. Ze mogen het afmaken van Sonja en ze biedt aan om Bart naar huis te brengen als ze ermee klaar zijn.
Annelies wil eigenlijk geen bezoek, maar weet niet goed hoe ze het aanbod op een aardige manier kan afslaan, temeer omdat Bart heeft mogen logeren.
Ze stemt toe: “Oké! … Vooruit dan maar.”
“Zullen we het op het eind van de middag houden?” vraagt Sonja, “Want ze zijn nog wel even bezig.” Annelies vindt het prima. Bij de kinderen treuzelt ze nog wat, maar besluit Bart niet over zijn vader vertellen waar iemand anders bij is.
“Was het een leuk slaapfeestje Luca?” vraagt ze dan maar. Luca is kort van stof en zegt: “Ja.”
In de veronderstelling dat Hans teleurgesteld zal zijn omdat Bart niet is meegekomen gaat Annelies naar huis. Het valt mee. Terwijl ze weg was heeft hij haar hele huis verkend en ontdekt tot zijn verbazing dat het helemaal niets weg heeft van hun oude huis; de manier waarop ze eigenhandig zoveel voor elkaar heeft gekregen oogst zijn bewondering. Ze gloeit van trots.
“Kom eens mee..” Hans pakt haar hand en trekt haar mee naar de trap. Hij loopt naar boven en zij volgt hem. Hij zwaait de deur van haar slaapkamer open, pakt een giechelende Annelies op en legt haar op het bed.
“Zullen wij dit maagdelijke bed samen inwijden?” Zijn onweerstaanbare grijns maakt haar week en er trekt een rilling door haar lichaam als hij alleen al haar schoenen uittrekt en van zich af gooit.
Hij mikt een snelle zoen op haar gezicht en heft zijn vinger..
“Let op! Braaf liggen blijven en we gaan niet protesteren of ongeduldig doen… “
Ondertussen gaat hij de aangrenzende badkamer in en zet de kraan aan. Hij voelt of de temperatuur prettig is en draait een paar flessen open. Als hij er eentje treft die hem aanstaat giet hij een scheutje in het bad. Met een geurige wolk om zich heen komt hij de slaapkamer weer binnen en buigt zich
pagina 11
over Annelies.
Zijn handen betasten haar lichaam en onderwijl weet hij handig haar broek en haar shirt uit te trekken.. hij werpt een blik in de badkamer… Het bad mag nog wel iets voller… Nu komt haar lingerie aan de beurt en dan ligt ze naakt en vol verwachting voor hem. Hij knielt op het bed en pakt haar benen. Heel relaxt masseert hij haar voeten, dan haar kuiten, buigt zich over haar heen en kust haar dijen en haar buik.. Hij spreid haar armen en buigt zich over haar borsten en haar hals en sluit zijn mond over haar verlangende lippen.
“Je bent zo lekker..” fluistert hij en staat op om de kraan boven het bad dicht te draaien. Haastig doet hij zijn overhemd en broek uit en trekt haar mee naar de badkamer.
“Kom mee!” Ze stappen in bad en laten zich tegenover elkaar in het water zakken. Hij schuift zijn lange benen langs haar heupen en pakt haar benen om ze over de zijne heen te leggen. Hij trekt haar onderuit en gaat zelf iets dieper waardoor hun billenwerk elkaar raakt. Het bad blijkt toch wat kleiner dan hij van te voren had gedacht, dus moet hij improviseren. Plonzend klimt hij uit bad, waardoor Annelies in de lach schiet, niet in de laatste plaats om zijn zichtbare actiebereidheid. Hij buigt zich over het bad en zoent haar zo intens dat ze alle gene vergeet en zich geheel ontspannen aan hem overgeeft. Hij pakt de flacon bad crème en begint haar in te zepen. Zijn handen glijden eerst over haar rug en schouders en dan masseert hij met de zacht geurende crème haar armen om via haar oksels de welvingen van haar borsten en buik te volgen. Haar adem stokt als hij zijn hand dieper in het water steekt. Hij laat haar opstaan. Met een nieuwe laag bad crème zeept hij haar dijen in en laat zijn glibberige handen tussen haar benen glijden. Dat maakt haar zo geil…. Ze spoelen zich af en Hans slaat een groot badlaken om haar heen. Hij tilt haar op met handdoek en al en legt haar op het bed.
Hij knielt tussen haar benen en richt zich op. Het volle zicht op zijn atletische lichaam dat klaar is om haar te bezitten doet Annelies kreunen van verlangen. Er trekken schokjes door haar lichaam die zij niet kan tegenhouden. Haar benen gaan als vanzelf uit verder uit elkaar en hij buigt zich over haar heen en duwt zijn tong tussen haar half geopende lippen. Dan richt hij zich op en trekt haar knieën omhoog en legt een been over zijn schouder zodat hij diep in haar kan doordringen. Hun lichamen glijden soepel over elkaar. Bij iedere lange haal borrelen er zachte geluidjes uit haar keel. “Is het lekker?” fluistert hij. “Jahahaha… oh..oo.. Haar lichaam beweegt heftig met hem mee.
Hij probeert zo lang mogelijk vol te houden. Hij overtreft zichzelf, maar dan kreunt hij:
“ O god…Ik hou het niet meer…” Er volgt de laatste stoot die hun lichamen doorstroomt met de intense zaligheid van een gedeelde bevrediging.
Er wordt niet aan Bart gedacht die straks wordt thuisgebracht en ook Turbo is vergeten. In bed liggen ze dicht tegen elkaar aan. Annelies geeft allemaal kleine kusjes aan een slaperige Hans.
Als de bel gaat schrikken ze wakker. Annelies ziet dat het al half zes is. Vlug schiet ze haar lange broek aan en trekt een T-shirt over haar hoofd. Ze rent naar beneden om de deur open te doen. Het eerste wat Sonja opvalt als ze bij het huis van Annelies aankomt is de grote pick-up die op de oprit staat. Het duurt even voor er wordt open gedaan.
“Ha mam!” Bart glipt langs zijn moeder heen naar binnen en met Luca op zijn hielen roffelt hij gelijk door naar boven naar zijn kamer.
“Kom binnen,” nodigt Annelies en gaat Sonja voor naar de kamer. Sonja is nieuwsgierig. Ze wil weten wie de eigenaar is van de auto… en dat de altijd zo keurige Annelies er verfomfaaid en toch zo goed uitziet… daar wil ze ook het hare van weten.
Boven hun hoofden klinken opeens vreugdevolle oer geluiden. Luca komt de kamer binnenstuiven en zet zich dicht naast zijn moeder op de bank. Hij trekt aan haar arm en zegt: “Er is een papa van Bart boven..” “O jeetje, Is je ex hier? Ah… nu begrijp ik…” Sonja acteert lacherig en samenzweerderig en
pagina 12
Annelies vindt dat niet leuk. Ze bijt maar gelijk door de zure appel heen. “Ja, Hans is hier; hij wil tijd doorbrengen met Bart.”
“Tja… en Bart was er niet he?” Sonja rolt veelbetekenend met haar ogen. “Koffie?” vraagt Annelies. “Ja graag,” Sonja is voorlopig niet van plan om te vertrekken. Wat een stiekemerd, die Annelies.
Ze heeft steeds gezegd dat het niets meer zou worden met haar en de vader van Bart.
Ze voelt zich met Annelies verbonden omdat zij er met de opvoeding van Luca ook alleen voor staat. En kijk, terwijl zij op Bart mag passen legt ze het aan met haar ex. Dat had ze haar best eens mogen vertellen vindt ze.
Annelies pakt een tuintijdschrift en geeft het aan Sonja.
“Dit is de nieuwste, die vind je vast leuk,” zegt ze en verdwijnt om koffie te zetten en zich razendsnel te fatsoeneren.
Als ze even later tevoorschijn komt lijkt ze weer op de oude Annelies.
“Hoe ging het gisteravond, werd het nachtwerk?” probeert ze Sonja af te leiden. “Het ging prima” Met een handgebaar wuift ze verdere vragen weg om zich met de hare op Annelies te storten: “Hoe komt je ex hier zo opeens? Is hij het hele weekend al hier?” “Nee hoor, hij is vandaag gekomen. Ik haal de koffie.”
Annelies ontsnapt naar de keuken. Hans heeft de koffie ook geroken en steelt een kus voor hij doorloopt naar de kamer.
“Hallo… u bent vast de moeder van Luca bij wie het pyjamafeestje was.”
Sonja is totaal overrompeld. Daar komt zomaar een leuke stoere en vooral ook aantrekkelijke man de kamer ingewandeld, een heel ander type dan ze Annelies had toegedacht. Eigenlijk meer haar type. Ze komt overeind en tovert haar meest charmante glimlach tevoorschijn:
“Hallo… ja, ik ben Sonja; dus u bent de vader van Bart?”
Er ontstaat een luchtig gesprek. Annelies komt binnen met de koffie en Bart komt Luca vragen of hij weer komt spelen. Annelies hoort Sonja zonder enige gene vragen waarom ze Hans hier niet eerder heeft gezien. Waarop Hans uitlegt dat hij na de scheiding onder andere een tijdje in het buitenland heeft gezeten. Waarop Sonja gelijk inhaakt met: “Waar in het buitenland?” “Canada.”
Annelies realiseert zich dat zij het daar met Hans helemaal niet over gehad heeft; natuurlijk wist ze het wel, maar zij had maar een ding in haar hoofd en dat was dat mens van de sportschool. Ze vindt dat Sonja zich behoorlijk zit uit te sloven en dat kan ze eigenlijk niet hebben. Daarom brengt ze het gesprek weer op het slaapfeestje.
Deze keer gaat Sonja er uitgebreid op in. Ze vertelt dat er drie kinderen zijn blijven slapen. In de huiskamer had ze twee uitklaptentjes gezet, waar ze twee aan twee in pasten:
“Ieder had zijn eigen kussen en slaapzak meegebracht. Bart lag bij Luca en dat ging heel goed.”
Sonja glimlacht bij de herinnering…
“Toen ze eenmaal in pyjama waren hebben we verstoppertje gedaan door het hele huis. Dat was dolle pret natuurlijk.” Sonja grinnikt en neemt een slokje van haar koffie.
“Misschien was dat niet zo slim, want ze waren aardig hyper en daardoor heeft het wel even geduurd voor ze gingen slapen en ze waren best vroeg wakker, maar het was echt leuk en Luca vond het prachtig!”
“Zo leuk dat je dat gedaan hebt!” prijst Annelies haar. “Dan ben je nu vast wel aan een wijntje toe.” “O ja… heerlijk! Heb je wit?” “Ja hoor, een witte voor jou. Wil jij ook Hans, of heb je liever een biertje?” “Ja, voor mij graag bier.” Annelies zet de oven aan om wat warme hapjes te maken en ontdekt dat ze nog een paar pizza’s heeft. Die gaan straks de oven in. Ze gaat gewoon delen wat ze in huis heeft. Ze schenkt de wijn in en zet een flesje Heineken op het blad; twee kleine zakjes chips voor de kinderen en alvast een plank met toastjes en een stuk brie… daar red ze het wel mee. En ze heeft nog heerlijke ijsjes in de vriezer.
pagina 13
Omwille van de kinderen kan Sonja het bezoek niet langer rekken en met enige tegenzin gaat ze tegen acht uur naar huis. Luca is duidelijk doodop en Bart wil ook graag naar bed. Hans brengt Bart op zijn schouders naar boven en Annelies loopt nog even met Sonja mee naar buiten.
“Hoe zit het nou tussen jou en je ex?” Sonja kan het niet laten.
Annelies geeft Luca een aai over zijn bol. “Mama van Luca,” zegt ze, “dit mannetje moet nodig naar bed, want hij valt hij om van de slaap.” Luca legt zijn koppie tegen zijn moeder aan en zegt: “Ik wil naar huis.”
Sonja heeft eindelijk door dat Annelies het er niet meer over wil hebben. Toch kan ze niet nalaten haar toe te voegen: “Hij is leuk hoor, als jij hem niet wilt…”
Annelies is er klaar mee. “Dag Sonja!” zegt ze en haast zich naar binnen. Ze ruimt op en pakt het serviesgoed in de afwasmachine. Hans komt naar beneden met de boodschap dat mama Bart nog een verhaaltje moet voorlezen en welterusten zeggen. “Heb jij hem dan niet voorgelezen?” vraag ze hem. “Jazeker wel… maar mama moet ook komen!”
Annelies heeft nog geen halve bladzijde gelezen als Bart in slaap valt. Ze stopt en kijkt naar haar slapende kind. Wat een fier kereltje heeft ze toch en wat ziet hij er lief uit als hij slaapt.
Ze kust hem, sluit zachtjes de deur en gaat naar beneden.
Hans loopt een beetje onwennig rond in de kamer en bladert wat in haar tijdschriften.
Vanuit de keuken roept ze: “Hans, wil jij de gordijnen dichtdoen?” Hans is blij dat hij wat doen kan en sluit de wereld buiten. Annelies steekt haar hoofd om de hoek van de deur en vraagt: “Heb jij nog ergens trek in, wil je nog iets eten of drinken?” Hij kijkt op. “Kom eens?” “Hier ben ik, wat is er?”
Hij neemt haar in zijn armen en buigt haar achterover zodat ze geen weerstand kan bieden: “Hier heb ik trek in, vreselijke trek in …” en hij zoent haar en trekt haar mee op de bank….
Nadat ook de bank naar behoren is ingewijd heeft Annelies trek in koffie. “Wil jij ook?” Hans wil ook. Nippend van de hete koffie begint Annelies over Sonja. Ze kan het niet helpen..
Ze heeft het gevoel dat de jacht geopend is en ze zoekt nog steeds bevestiging dat Hans voor haar gaat, alleen voor haar en voor Bart. Ze legt hem uit dat ze dacht dat het tussen hen nooit meer wat zou worden en dat ze, toen het alleen zijn van Sonja en haar een keer ter sprake kwam, dat tegen Sonja heeft gezegd.
Ze wil niet aan hem kwijt dat Sonja heeft gezegd dat zij interesse in Hans heeft, maar houdt het nog geen minuut vol voordat ze het eruit flapt.
Hans schiet in de lach. “”Liesje toch,” zegt hij. “Ik begrijp dat ik je vertrouwen opnieuw moet verdienen. Het gaat heus goedkomen met ons. Die Sonja is een aardige spontane vrouw, maar absoluut niet mijn type…” Hij drukt haar even tegen zich aan. “Natuurlijk mag ik niet klagen dat ik het maandenlang zonder jou heb moeten stellen, maar…” Annelies legt haar vinger op zijn lippen.
Voor het eerst geeft ze toe dat zij ook niet vrijuit gaat. “Als ik niet zo jaloers was geweest en in het negatieve mijn gelijk had willen halen was het wellicht niet zover gekomen. Door mijn houding werd jij juist geprikkeld om er met die juffrouw nog een schepje bovenop te doen…”
“Dat is lief gezegd van je, maar ik weet heel goed dat ik degene was die fout zat; en ik probeerde jou schuld aan te praten en dat was niet eerlijk.” Het blijft even stil.
“Zullen we een selfie van ons maken?” Annelies pakt haar telefoon. “Dan stuur ik hem naar Aafke.” “Goed idee,” vind Hans. Een tel later is hij al verzonden.
Nu komt de logeerpartij van twee weken geleden ter sprake. Annelies vertelt hem dat Bart Stef en Axe miste, ondanks het feit dat hij hier leuke vriendjes heeft. En dat ze hen in eerste instantie heeft uitgenodigd om Bart een plezier te doen, mede omdat het vakantie is en zij niet op reis gaan. “
Aafke en Anton hebben er alles aan gedaan om mij zover te krijgen om met jou te gaan praten, het liefst met hen erbij.
pagina 14
Maar ik was nog zo kwaad op Anton omdat ik wist dat hij jou dekte als je op stap ging.”
Ze legt hem uit wat voor haar voelt als sociaal vreemdgaan, waarmee ze heus niet bedoelt dat hij niet met andere mensen mag omgaan. Hans luistert aandachtig en zegt: “Als we die avond dat jij ons gezien hebt tegen jou hadden gezegd dat we na het sporten naar de kroeg waren geweest met een stel mensen, dan was er niets aan de hand geweest?” “Nee, dan was er niets aan de hand geweest. Het feit dat jullie niet eerlijk waren deed bij mij alle alarmbellen afgaan.”
Er komt een videogesprek binnen van een overenthousiaste Aafke. “Wat is dit? Zijn jullie weer samen? Gefeliciteerd ! We zijn superblij voor jullie!” Anton brult er doorheen: “Wat had ik je gezegd? Ik wist het! .. Ik wist het!” “Dank je, dank je wel, ik bel je morgen, oké?”
Geëmotioneerd legt Annelies legt de telefoon neer: “Ze zijn zo blij voor ons!” “Bijna net zo blij als ik..” Hans kucht zijn ontroering weg.
“Je zei dat Bart en jij thuisblijven in de vakantie. Waarom gaan jullie niet mee naar het zomerhuis? Dan zijn jullie er lekker uit. Ik neem morgen een vrije dag, misschien kun je me dan wat van de omgeving laten zien dan vertrekken we morgen aan het eind van de middag.” Hij trekt haar naar zich toe. “Dan hoef ik je ook niet gelijk weer te missen!”
“Dat zal Bart vast leuk vinden. Dan halen we morgen Turbo op en dan mag hij ook mee.” “O ja, het hondje… had je hem vandaag niet op moeten halen?” “Nee hoor, hij is bij de mensen die hem gefokt hebben. Er zijn daar meer hondjes die hij kent. Hij vindt het altijd fijn daar.”
De avond vliegt voorbij en Annelies vindt het leven een feest!
De volgende morgen stort een energieke Bart zich al vroeg op zijn slaperige vader en moeder. Hans pakt hem en vraagt: “Wat zou jij ervan vinden als je met mama en mij op vakantie gaat naar het zomerhuis van opa en oma?”
“Gaan we op vakantie?”
“Ja, wij gaan op vakantie.” Bart gooit zijn armen in de lucht: “Yeeeh!”
“Dat is geregeld.” zegt Hans.
Na het ontbijt gaat Hans de tuin in. Hij maait het gras en ontdekt dat de auto van Annelies een zachte voorband heeft. Hij vraagt haar autosleutel en met Bart achterin rijdt hij naar een pompstation waar hij haar tank volgooit en de band weer op spanning brengt. Ze rijden door de wasstraat en Bart wijst hem de weg naar zijn school. Hans voelt zich rijk. Hij maakt weer deel uit van de levens van zijn vrouw en kind. Tot slot kopen ze een ijsje.
Ondertussen maakt Annelies het huis klaar voor een weekje afwezigheid. Planten krijgen water, er wordt nog een wasje gedraaid… Ze zet wat speelgoed klaar om mee te nemen… Bart zijn favoriete knuffel en natuurlijk boeken…
Opeens hoort Annelies beneden de achterdeur open gaan en een stem roept: “Hallo… Is er iemand?” Lenig hupt ze de trap af en staat tot haar verbazing tegenover Sonja. Zij kwam nog nooit door de achterdeur, ze belde altijd aan…
Ze ziet er spannend uit in een witte pantalon met daarop een strak hooggesloten zwart shirtje dat haar schouders vrijlaat en haar vormen accentueert.
“Hee… Sonja, wat een verassing, kan ik iets voor je doen?”
“Hoi… ja, eh… ik wilde boodschappen doen en merkte dat de band van mijn fiets erg zacht is. Ik weet niet of hij alleen wat lucht nodig heeft of dat hij lek is.
Toevallig zag ik Hans auto staan en ik wilde eigenlijk vragen of hij er misschien even naar zou kunnen kijken.”
“Nou, eerlijk gezegd ben ik de technische man hier in huis. Ik kijk wel even.” Annelies haalt een teiltje tevoorschijn, vult het met water en duwt het Sonja in haar handen. Neem jij het water maar mee naar buiten, dan pak ik het plakspul.” Annelies pakt het zwarte tasje met bandenlichters en
pagina 15
solutie en gaat Sonja helpen. “Gelukkig is het de voorband,” ziet ze. De fiets moet op zijn kop staan. Ze pakt de bandenlichters en zegt tegen Sonja: “Kom er maar bij staan, dan leer ik je hoe het moet. Het is niet moeilijk.” Ze plaatst een bandenlichter en laat Sonja de volgende doen. De buitenband wordt uit de velg gelicht en dan kan de binnenband er onderuit worden getrokken. Ze neemt de fietspomp van de fiets en geeft hem Sonja: “Nu pomp je de band goed op!” Mopperend op dat onhandige ding kan Sonja niet anders dan haar aanwijzingen opvolgen. Annelies negeert haar onwil en gaat vrolijk verder met haar onderricht. Als Sonja de band na enig aandringen goed heeft gevuld zegt Annelies: “Nu ga je de band stukje voor stukje door die bak met water halen. Als er een lek zit, komen er luchtbelletjes tevoorschijn en dan maak je dat stukje droog en dan kun je plakken.”
Ze knikt Sonja toe: “Je doet het hartstikke goed!” Opeens zegt Sonja dat de band waarschijnlijk toch niet lek is. Ze heeft geen zin om met haar witte broek op het grasveld te knielen.
Annelies vindt echter: “Je hebt de band er nu toch af en dan kun je hem maar beter controleren.” Tegen deze logica is Sonja niet bestand en ze knielt met haar witte broek op het pas gemaaide gras. Stukje voor stukje onderzoekt ze de band en dan klemt hij even. Ze geeft er een ruk aan en krijgt bijna de hele fiets bovenop zich, ware het niet dat Annelies hem nog net kan tegenhouden.. Het water is gedeeltelijk uit de bak geplensd en haar broek is nat. “Geeft niks,” doet Annelies geruststellend. “Dat is mij in het begin ook wel eens gebeurd.” De band blijkt inderdaad niet lek en nu moet Sonja de band weer leeg laten lopen. Annelies legt uit dat ze hem in opgepompte staat niet op zijn plaats krijgt. Sonja moet het helemaal zelf doen en als de buitenband ook weer in de velg rust, kan de fiets worden rechtgezet en de band worden opgepompt.
“Je hebt het hem gefikst Sonja! Nou hebben we wel een koffie verdiend,” De rest van het water wordt over de planten gekieperd en het gereedschap gaat terug in het zwarte tasje.
“Wil je de koffie binnen of buiten?” Sonja wil hem wel buiten. Annelies mikt een paar kussens in de stoelen en zet de koffie aan.
Sonja laat zich in een stoel zakken en neemt de schade aan haar kleding op.
“Waar is Luca?” “Bij de buren. Moet je mijn broek eens zien!”
Of Sonja nou baalt omdat ze door de mand gevallen is of door de vlekken in haar kleding blijft onuitgesproken. Annelies besluit Sonja te vertellen hoe de vlag er werkelijk bij hangt:
“Vanmiddag gaan Bart en ik met Hans mee om een weekje vakantie te vieren.”
“Dus jullie gaan het weer proberen?”
“Ja en ik hoop zo dat het weer goed komt met ons…” Het blijft even stil.
“Hij is heel knap!” zegt Sonja dan. Ze zwijgen weer…
“Ik zou ook graag een leuke man willen vinden…” bekent ze. “In ieder geval hoop ik dat jij heel gelukkig wordt!”
Hans komt met Bart achterom. Hij ziet Sonja en zegt: “Ha Sonja!” en dan tegen Annelies:
“Zal ik je auto in de garage zetten? En ik ga nog even met Bart weg, oké?” en weg zijn ze weer.
Annelies kijkt naar Sonja: “Jij vindt vast ook een leuke vent. Laten we een advertentie zetten: “Goed uitziende sportieve vrouw, goed kunnende banden plakken, zoekt een sexy knappe stoere vent die dat met die banden nog beter kan dan zij…” Ze grinnikt: “Nog een koffie?”
Dankzij de efficiëntie van Annelies lukt het ze om op tijd te vertrekken. Eenmaal onderweg bedenkt ze: “Ik had Aafke beloofd vandaag nog te bellen.”
“Dan doe je dat nu toch,” vindt Hans. “Je hebt de hele weg de tijd.”
Als Aafke hoort dat ze onderweg zijn naar het zomerhuisje reageert ze enthousiast en nodigt ze hen uit om te komen BBQ’en. “Wacht even,” zegt Annelies. “Hans, Aafke nodigt ons uit om te komen BBQ’en… willen we dat?” Bart heeft het ook gehoord en roept: “Ik wil dat! Ik wil naar Stef en Axe!”
pagina 16
“Je hoort het Aafke, Bart heeft de leiding en we komen eraan!”
Goedmoedig stuurt Hans hen verder richting west…
“Ik ben Aafke en Anton dankbaar,” merkt ze op. “Als zij er niet geweest waren zaten Bart en ik nu zonder jou ver weg in de Achterhoek. En ik ben helemaal niet aardig tegen ze geweest, vooral niet tegen Anton…”
“Daar moet hij maar tegen kunnen,” vindt Hans die zo hoteldebotel is van Annelies dat ze in zijn ogen voorlopig niks fout kan doen. Inmiddels rijden ze door de stad en Annelies roept: “Stop!” als ze een bloemenwinkel ziet. Ze zoekt een vrolijk boeket uit en even later rijden ze bij Aafke en Anton de oprit op. Het weerzien is hartelijk, alleen van de kant van Anton behoedzaam.
Annelies stapt gelijk op hem af: “Vriendjes?” vraagt ze en geeft hem een pakkerd als vanouds waardoor hij helemaal opfleurt.
Het wordt een gevarieerde maaltijd. Na het eten mogen de jongens met Hans en Anton mee om Turbo uit te laten. Aafke en Annelies ruimen op en als het manvolk huiswaarts keert is het voor de kinderen tijd om te douchen en tanden te poetsen. Bart mag blijven slapen en de jongens worden tegelijk naar bed gebracht. Annelies leest voor uit het boek van Axe en moet ten overvloede nog een verhaal vertellen over vroeger toen ze klein waren en naast elkaar woonden.
Als Annelies zich eindelijk van de jochies heeft losgemaakt heeft Aafke een pot koffie gezet en is Anton bezig, belangstellend gadegeslagen door Hans, een vuurtje te stoken in de buitenhaard.
Het is alsof de tijd wegvalt. Ze zitten, net als vroeger, genoeglijk bij elkaar.
Hans doet op zijn eigen humorvolle wijze verslag van de komst van Annelies naar het zomerhuis, waar notabene ene SILVIA aan het koken was, die wat met ene HANS had. Dat ze, dat gehoord hebbende er gelijk weer vandoor wilde…
Ook kan hij het niet laten met een grote grijns haar gezicht te beschrijven toen hij haar voorstelde aan Hans Hamers. En toen Sylvia die Hans om de hals vloog, wist ze helemaal niet meer waar ze kijken moest. Dan houdt hij op haar te plagen en zegt, ernstiger nu: “Maar mijn dappere vrouw ging er niet vandoor en was eindelijk bereid om te praten.. “
Op haar beurt wil Annelies haar dankbaarheid kwijt aan Aafke en Anton omdat zij, ondanks haar starre en soms zelfs vijandige houding, niet van opgeven wilden weten en haar op een of andere manier toch zo in haar hart hebben weten te raken dat ze, nadat ze alles serieus heeft overdacht tot zelfreflectie kwam: “Toen wist ik dat ik naar Hans toe moest gaan.”
Anton is ook heel open en vertelt dat hij na het gesprek met Annelies aan Aafke verteld heeft hoe de vork werkelijk in de steel stak. “Maar Aafke wist het al…”
Ook Annelies wil schoon schip maken: “Toen jullie met die lui in de kroeg zaten, wilde ik niet gelijk het ergste denken, maar ik deed het wel. Ik ging zonder meer uit van het slechtste scenario. En ik zocht en ensceneerde bevestiging daarvan. Dat was zeker net zo verkeerd.” zegt ze eerlijk.
Hans neemt het voor haar op en vindt dat ze niet te hard voor zichzelf moet zijn. En Aafke is alleen maar blij dat iedereen weer gelukkig is. Summier laat ze weten dat Anton en zij ook een les hebben getrokken uit deze hele toestand.
Het wordt tijd om op te breken. Bart mag morgen nog een dagje blijven spelen en zal dan aan het eind van de middag worden teruggebracht. Ze worden uitgezwaaid en draaien vijf minuten later de parkeerplaats op van het bungalowpark. Vandaar nemen ze alleen het hoogst noodzakelijke mee, de rest van de bagage laten ze in de auto achter, dat komt de volgende dag wel.
Annelies kan zich haast niet voorstellen dat het pas drie dagen geleden is dat ze hier aankwam. Haar onzekerheid toen en dat ze nu toch zo gelukkig is…
“Zullen we een slaapmutsje nemen, vrouw?” Hans staat al met de fles in zijn handen.
Ze glimlacht om dat ‘vrouw’… “Dat is een prima idee man…”
pagina 17
Het leven rolt zijn loper voor hen uit.
Hans en Annelies voegen zich naar elkaar en proberen hun tijd zo in te delen dat ze zo vaak mogelijk samen kunnen zijn. Af en toe zijn ze een weekend in het westen en verder vanwege Bart zijn school in de Achterhoek.
Halverwege november ontdekt Annelies dat ze zwanger is.
Twee weken later vraagt Hans haar om opnieuw met hem te trouwen. Het wordt een bescheiden ceremonie in de Achterhoek, ook al omdat Annelies geen familie meer heeft.
Bart mag op de ringen passen.
Natuurlijk komen Hans ouders en zijn ook Aafke en Anton van de partij met Sven en Axe; Sonja en Luca zijn eveneens uitgenodigd met Sonja’s pas verworven vriend Dirk die, hoe kan het verkeren, eigenaar is van een rijwielzaak.
Na het huwelijk besluiten ze voorgoed in de Achterhoek te blijven wonen.
Geef een reactie