Het Zomerzondaars Congres.

Anno 2025

Eenmaal per jaar komt de vriendengroep ‘Zomerzondaars’, bij elkaar voor het Zomerzondaars congres.

Deze bijzondere club ontstond tijdens hun studietijd.
Die periode herinnert de mannen nog steeds aan de mooiste tijd van hun leven.
Het gekke was dat geen van hen eenzelfde studie deed als een van de anderen en de verschillen in karakter en opleiding konden niet groter zijn.
Regelmatig kwamen zij elkaar tegen bij discussieavonden in de kroeg en altijd waren ze het oneens, wellicht omdat het zo hoorde.
Op die avonden dronken ze biertjes met elkaar, wat er op een gegeven moment toe leidde dat de grens van hun perspectief enigszins vervaagde.
Zo gebeurde het dat ze op den duur zichzelf toestonden breder te kijken en zelf na te denken, in plaats van de gebaande paden te volgen. Er zat groei in.
Dit maakte de discussies interessanter en diepgaander.
Zo kwam Frank met een metafoor: “Een rode auto zal niet beter presteren dan een groene of een blauwe, zolang de capaciteit maar hetzelfde is.”
“Het ligt er maar aan door wie die auto bestuurd wordt,” vond Dave.
“Een goede bestuurder heeft hart voor zijn wagen,” kwam Jaap naar voren.
Volgens Joop moest je een auto in zijn waarde laten:
“Je moet geen verwachtingen koesteren die niet geleverd kunnen worden.”
“Heb je het nog steeds over die auto, of gaat dit ergens anders over?” vroeg Dave.
“Dit gaat minstens over een Corvette, en niet over een Lada of een Moskvich, Dave!” grapte Frank.
Iedereen lachte.
“In zekere zin heeft Joop gelijk,” ging Frank verder.
“Als je off the road gaat, heb je een four-wheel drive nodig. Van een stadsauto kun je niet dezelfde prestaties verwachten als van een auto die gemaakt is voor moeilijke stukken op zwaar terrein. En nu over de politiek…”
“Ik wist het, ik wìst dat er iets achter stak!” roept Dave.
“Kom op Dave, ik ga heus geen revolutie uitroepen!”
Frank knipoogde naar de rest van de kroegtijgers die achter Dave waren gaan staan en geïnteresseerd meeluisterden.
“Ik bedoel alleen maar dat diegenen die zo graag het land willen besturen daarvoor toegerust moeten zijn.
Ze moeten kennis van zaken hebben.
Opgeleid zijn in de materie waarover ze gaan!”
Hij stond op. “Wie wil er nog een laatste pilsje?”
Het geroezemoes laaide weer op en waar de een sneer kreeg, incasseerde een ander een klap op z’n schouder.
Het was duidelijk tijd om te gaan.
Wat geschuifel van voeten over de plankenvloer…

Met de acceptatie van andere meningen en het inzien dat anders niet altijd slecht is, maar net zo goed kan werken als het eigen inzicht, ontstond er in dat eerste jaar een vreemde, maar hechte vriendschap.
Laat mij de kern van de vriendenclub aan u voorstellen:

Allereerst is daar Jaap; hij deed de modeacademie, waarna hij als ontwerper in dienst trad van een niet onaanzienlijk modehuis.
Hij is een rijzige knappe man met een verzorgd uiterlijk en een eigen stijl en draagt dat uit met een luchtige nonchalance.
Dan heb je Joop; hij is een geboren ICT-er die momenteel voor de overheid werkt, maar daarover beslist niet uit zal weiden. Hij is een leuk, stevig en sportief type.
Frank, de nummer drie van het stel bleek een technisch wonder te zijn die zich helemaal waar heeft gemaakt in de autowereld. Waar je hem ook tegenkomt, hij zal altijd een vette bolide onder zijn kont hebben.
Nummer vier, Dave, is bioloog; hij bereist verre oorden waar hij wetenschappelijk onderzoek doet op bepaalde plantenfamilies en schrijft daarover.
Hij is reuze aardig en gastvrij en loopt altijd in van die kakibroeken die vol zakken en ritsen zitten.

Je zou verwachten dat deze levens na hun studieperiode uiteen zouden vliegen als sterren uit een afgeschoten vuurpijl.
Maar zo ging het niet.
Ze vlogen inderdaad alle kanten op, maar hielden contact. Dave was degene die in de afgelopen zomer Frank tegen het lijf liep, en bij hem het idee neerlegde Jaap en Joop deze keer in de VS uit te nodigen om hun banden te verstevigen door hun Zomerzondaars congres deze keer hier in Noord-Amerika op te tuigen.
Waar Frank met zijn teamgenoten in een hotel verbleef, had Dave voor enkele maanden een grote blokhut gehuurd, in de buurt van het gebied waar hij werkte.
Er was dus ruimte genoeg om extra slapers te huisvesten.
De uitnodiging werd met vreugde ontvangen en zowel Joop als Jaap accepteerden.
Twee dagen later kwamen ze aan.

Dave had enkele vriendinnen uitgenodigd en die brachten ook weer vriendinnen mee.  
Hoe hij het toch altijd voor elkaar kreeg dat de dames voor hem in de rij stonden, was de anderen een raadsel, maar het was een bewezen feit; en het ging nog verder, want de dames sloegen aan het koken onder leiding van Olivia, een stewardess die hij in ooit eens op tien kilometer hoogte diep in de ogen had gekeken, en waar hij sindsdien een oogje op had.  

Vluchtig had hij de dames aan zijn vrienden voorgesteld:
“Dit zijn Olivia, Amy, Jo-Ann en Kaylinn. Wel dames, jullie kennen Frank al en dit zijn Jaap en Joop, zij komen uit Amsterdam.”

Op de waranda schonk Dave de drankjes in:
“Geweldig dat jullie d’r zijn!”
“Het kon snel geregeld worden, ik had nog dagen tegoed,”
meldde Joop. “En Jaap kan doen wat ie wil!” 
“Ik kom inspiratie opdoen,” knikte Jaap. “Vergis je niet, dit is werk.” Iedereen lachte…
Dave gebaarde naar het viertal dames, die vrolijk kwebbelend bezig waren. “Dat moet hiermee zeker lukken,” lachte hij.

De meestal rumoerige Frank kon zijn ogen niet van Kaylinn afhouden. Wat een vrouw, wat een klasse!
Ze was iets langer dan hij, en dan die benen! Er kwam geen eind aan! Hij zuchtte en wendde zich af, om op te merken dat zijn vrienden hem in de gaten hadden.
“Wat een schoonheid, hè mannen?” sneed hij hen de pas af. “Daar ga ìk vannacht van dromen…”

Joop, die thuis in Amsterdam een vaste relatie heeft, grijnsde: “Zul jij je ooit laten vangen, Frank?”
Frank pareerde met: “Hoe gaat het met Femke, waarom heb je haar niet meegebracht?”

Femke werkt in het AMC.
“Femke kan zich niet zomaar vrij maken als ze geen vervanger heeft. Ze had best meegewild…”
“En jij dan Jaap,“ ging hij verder. “Heb jij geen liefje ergens?”
“Jazeker wel!” knikte Jaap, en hield zich verder op de vlakte.
En jij…?” vragend wendde hij zich tot Dave.
“Ja hoor, ik heb ze net aan jullie voorgesteld en ik hou van allemaal even veel.” Bevestigde de vrouwenliefhebber; iets dat ze eigenlijk al wisten.

Het eten was klaar en ze gingen aan tafel.
Nieuwe flessen wijn werden uitgeschonken.
De gesprekken gingen in het Engels en meermaals maakten Dave en Jaap in het Nederlands een opmerking over een van de jonge vrouwen, wat door de andere twee mannen bepaald niet in correct Engels werd weergegeven.
Toen ze echter over Kaylinn begonnen, sprong Frank in de bres, want hij kon het niet verkroppen dat zijn vrienden ‘grappen’ maakten over de vrouw die hij zo leuk vond.
Kaylinn wierp hem een warme blik met een glimlach toe.

Toen ze uit-getafeld waren opperde Kaylinn in accentloos Nederlands: “Wel heren, nu wij voor jullie hebben gekookt lijkt het me fair dat jullie opruimen en voor de koffie zorgen.”
“Helemaal mee eens!” sloot Olivia zich aan.
“Ik lust nog wel een slokje van die heerlijke Sancerre,” zei Amy en hield haar glas bij, terwijl Jo-Ann de laatste aardbei in haar mond stak. “Heerlijke aardbeien!”
De gezichten van Dave en Jaap waren goud waard.
Je zag ze vliegensvlug terugdenken aan wat ze ook alweer aan onzin uitgekraamd hadden.
Ze hadden sowieso aangenomen dat de dames tot allerlei diensten bereid waren, zoals opruimen, de bedden opdekken enzovoort, en hadden daar seksistische grappen over gemaakt.
Ze waren gevoelig door de mand gevallen en hoewel ze nog een poging deden om zich schoon te praten, besloot het viertal na de koffie te vertrekken.
Frank, die zich nimmer in de alcohol verloor, vroeg Kaylinn of hij haar naar huis mocht brengen.
Ze scande hem van top tot teen voor ze knikte: “Graag!”

Zijn winst was dat hij nu achter haar adres zou komen; maar verder was er uit deze eerste ontmoeting niets te halen.
Onderweg probeerde hij wat meer over haar te weten te komen, maar ze maakte hem niet wijzer.

Eenmaal bij haar huis aangekomen wilde ze iets kwijt.
Ze bleef in de auto zitten en draaide zich naar hem toe zodat ze hem aan kon kijken.
“Het was echt niet leuk dat jullie zo macho deden toen jullie mannen bij elkaar waren.”
Frank wilde iets terugzeggen, maar Kaylinn stak haar hand op. “Laat me even uitpraten.
Dave had Olivia gevraagd of we hem wilden helpen, want er kwam een stel oude vrienden over en we zouden met elkaar een leuke tijd hebben. Toen we hem alleen spraken, vond ik hem echt aardig. Maar zodra jullie met je vieren bij elkaar zaten, ging het mis. Wat er over het uiterlijk van Amy en Jo-Ann werd gezegd, vond ik heel beledigend. En daar lachen jullie gewoon om, omdat jullie denken dat we het toch niet verstaan.
Ik kan je vertellen dat we allemaal weten wat jullie hebben gezegd. Ik ben met jou meegereden omdat ik dit wilde zeggen en ik hoop dat je het ook tegen je vrienden zult zeggen en ze wakker schudt.”

Frank had met een steeds roder wordend hoofd naar haar betoog geluisterd. Hij was weliswaar niet de gangmaker geweest, maar had ook meegelachen en het niet gestopt, omdat hij niet voor een kinderachtige vent uitgemaakt wilde worden.
In feite had hij telkens gelogen als hij iets voor de dames vertaalde en hij ging ervan uit dat hij het op die manier minder erg maakte.
Juist dat liegen had het erger gemaakt. Dat gaf aan dat hij donders goed wist dat de uitspraken die ze deden niet door de beugel konden.
Hij had het gloeiend heet; niet omdat het zo warm was, maar van schaamte. Hij kon zich wel voor zijn kop slaan!
Hoe moest hij dat ooit goed maken met haar…
Er zat maar een ding op.
Vanaf nu zou hij goudeerlijk zijn, wat er ook van kwam.

“Kaylinn, je hebt helemaal gelijk. Het is schandalig hoe wij met jullie zijn omgegaan, terwijl jullie uit vriendschap ons hartelijk tegemoet zijn gekomen en ook nog heerlijk eten voor ons hebben klaargemaakt.
Deze minderwaardige en beschamende manier van doen had nooit plaats mogen vinden en ik reken dit mijzelf zwaar aan. Natuurlijk kan ik uitvluchten verzinnen voor Jaap die moe was van de reis en de drank daaroverheen en Dave die door dolle heen was omdat hij ons weer bij elkaar had, maar dat is geen excuus…
Kaylinn, hoe kunnen we dit goed maken?
Ik beloof je dat dit nooit weer zal gebeuren.
Al zou ik ervoor moeten breken met mijn vrienden.
Misschien geloof je mij niet, maar een dergelijke vertoning heb ik in alle jaren dat ik lid ben van de Zomerzondaars nog nooit meegemaakt.”

“Zomerzondaars?” Kaylinn schudde haar hoofd: “Da’s wel heel toepasselijk! Het is zomer en jullie zijn zondaars. Denk daar maar eens over na.
Morgen kom ik mijn auto ophalen. Ik ga je niet zeggen wat je doen moet, dat zou te gemakkelijk zijn.”
Kaylinn stapte uit en zonder om te kijken ging ze het huis binnen.

De volgende ochtend waren de heren vroeg uit de veren. Toen Frank zich de vorige avond bij hen voegde, deed hij uit de doeken hoe Kaylinn en haar vriendinnen hun gastvrijheid hadden ervaren.

Verbaasd keek Dave op. “Zo erg was het toch niet? Olivia heeft er niets over gezegd!”
“Ik kan je dit zeggen: Als jij er niets aan doet ben je een goede vriendin kwijt.” Frank keek hem strak aan.
“Deze dames hadden na die misselijke vertoning en die vernederende zogenaamde ‘humor’ van ons, geen enkele behoefte om daarover in discussie te gaan.
Joop blikte nadenkend voor zich uit.
“Ik mag het mij ook aantrekken, want wat jullie daar uitkraamden was werkelijk beneden peil.
Ik liet het gaan omdat ik dacht dat die vrouwen het toch niet verstonden. Oorzaak-drank kan iemand zomaar dingen laten doen of zeggen, die hij later betreurt.
Iets kwetsends is gauwer gezegd dan weer goedgemaakt.”
Jaap haakte af. “Ik ga slapen!”

Kaylinn nam de tijd en kwam de volgende dag pas tegen het middaguur opdagen om haar auto op te halen.
Olivia reed haar.
Ze stapten uit en betraden gezamenlijk de waranda, waar Dave, Jaap en Frank aan de koffie zaten.
Ze sprongen alle drie gelijk overeind.
Een nonchalant: “Welkom dames!” leek Dave de beste ingang.
Zonder de gebruikelijke aanraking of oogcontact liep Olivia Dave straal voorbij en Kaylinn volgde.
Ze gingen naast elkaar aan tafel zitten, waardoor Jaap en Dave moesten opschuiven.
Jaap nam het voortouw: “Waar hebben jullie trek in; zal ik een latte voor jullie maken?”
Olivia negeerde zijn vraag.
“Amy en Jo-Ann wilden niet meekomen. Ze hebben een kater van het feestje van gisteravond en dat kwam niet van de wijn.”
Ze wachtte op een reactie.
Dave haalde zijn schouders op.
“Wat wil je nou? We waren een beetje uitgelaten omdat we weer bij elkaar waren en dan doe je wel eens gek. Dat is niets persoonlijks. Wil je dat we sorry zeggen? Nou… sorry dan!”
“Hoe zou jij het vinden, Dave, als wij in vrouwelijk gezelschap jouw manlijke fysiek onder de loep nemen en de verschillende mogelijkheden daarvan bespreken en je uitlachen om -je weet wel…-“
“Hou op!” De anders zo vriendelijke Dave schoot met de ogen aan spleetjes geknepen als een sissende slang overeind.
Olivia was tevreden. Ze had haar punt gemaakt en trok zich niets aan van Dave.
Liefjes keek ze naar Jaap. “Een latte, hè? Dat lijkt ons heerlijk, hè Kaylinn?”
“Ja graag Jaap!” zei Kaylinn hartelijk.

“Ik begrijp het al,” deed Dave verongelijkt. “Alles is alleen mijn schuld. De rest lachte niet… en deed niet mee…”
“Jij was de aanjager Dave,” kreeg hij van Kaylinn om de oren. “Zonder jou, met aan de lopende band al die rotopmerkingen, was er niks aan de hand geweest.”

“Gelukkig zijn wij niet haatdragend, hè Kaylinn?” zei Olivia.
“Nee hoor, we zijn zelfs bereid een goed woordje te doen bij Amy en Jo-Ann.”
Olivia keek Dave aan. “Jij kunt nu wel boos zijn, maar daar heb je alleen zelf last van. Ik wilde je laten voelen hoe Amy en Jo-Ann zich gisteren voelden toen ze, goeiig als ze zijn, meehielpen om jouw feestje tot een succes te maken, en jij ze zo nodig moest afzeiken. Laat het los; doe niet zo lullig en biedt je excuus aan!”

Jaap kwam met de koffie, die op professionele wijze werd opgediend met een melkhartje.
Dat was een schot in de roos van de slimmerik.
“Slijmerd!” schold Dave. Zijn boosheid was weggezakt.
Hij moest er gewoon even aan wennen dat deze dames hem niet weg lieten komen met zijn gedrag.

Joop was wezen joggen en kwam bezweet opdagen.
Verrast werden Olivia en Kaylinn begroet.
“Zijn Amy en Jo-Ann er niet bij?” vroeg hij zonder antwoord af te wachten. “Ik ga even douchen…”  en weg was ie.
Frank schraapte zijn keel, hij had zich nog niet laten horen.
“Hoe zouden jullie het vinden als ik voor de eerstkomende race voor VIP-kaarten zorg zodat we met ons allen, dus ook Jo-Ann en Amy naar de races gaan in Indianapolis?”
Vol verwachting keek hij naar zijn vrienden en speciaal naar Kaylinn.
Het bleef even stil.
“Eens in je leven moet je dat meegemaakt hebben!”
Jaap gaf het eerst geluid: “Dat is een geweldige geste! Heel bijzonder! Ik ben voor!”
Joop kwam tevoorschijn met een nat hoofd. “Wat kijken jullie? Wat heb ik gemist?”
Toen begon iedereen opeens door elkaar te praten.
Kaylinn keek Frank aan met ogen als sterretjes…
Ze liep naar hem toe en legde haar arm om zijn schouder. Ze bukte zich en zei zachtjes: “Ik wil dat heel graag eens meemaken!” En ze beloonde hem met een kus op zijn wang.
De een na de ander meldde zich aan en Dave vergat helemaal dat hij boos was geweest en beloofde samen met Olivia de andere meisjes enthousiast te maken voor het plan.

Dave kon zes personen in zijn bus vervoeren en Kaylinn schoof naast Frank in zijn Corvette.
Het werd een geweldige belevenis. Ze hadden prachtige plaatsen.
Bubba Wallace won de NASCAR op 27 juli 2025
OP de terugreis raakten ze niet uitgepraat over hoe spannend en hoe mooi het was.

Met het meemaken van dit bijzondere evenement werd de wond tussen de vrienden en vriendinnen geheeld.
De week vloog veel te snel voorbij.
Bij het afscheid beloofden ze elkaar niet meer zo lang te wachten met een nieuwe ontmoeting en Joop was vast van plan om Femke de volgende keer mee te brengen.

Frank had zich door Kaylinn laten vangen, om met Joop te spreken, en daar was hij helemaal gelukkig mee.